Η εμπειρία της ησυχίας...

Σ'ένα μοναχικό ερημίτη έφτασαν μια μέρα κάποιοι επισκέπτες.

Τον ρώτησαν: Τι νόημα έχει η ζωή σου στην ησυχία;

Ο μοναχός εκείνη τη στιγμή μόλις έβγαζε νερό από ένα βαθύ πηγάδι.

Είπε: Κοιτάξτε στο πηγάδι!

Τι βλέπετε;Εκείνοι κοίταξαν: Τίποτα..

Μετά από λίγο ο μοναχός τούς είπε ξανά: Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;

Εκείνοι κοίταξαν πάλι κάτω. Ναι, τώρα βλέπουμε τα πρόσωπά μας.

Και ο μοναχός απάντησε: Βλέπετε πριν, όταν έβγαλα νερό, το νερό ήταν ταραγμένο.

Τώρα είναι ήρεμο.

Αυτή είναι η εμπειρία της ησυχίας. Βλέπεις τον εαυτό σου!

H Χριστιανική Οικογένεια, ο θεμελιώδης λίθος, το κύτταρο της Ελληνικής Κοινωνίας

Η ιστορία δείχνει πως κάθε λαός της γης, αγωνίζεται για να χτίσει ένα ζωντανό κοινωνικό οικοδόμημα, συχνά χωρίς συγκεκριμένο προγραμματισμό και σχέδιο, δυστυχώς.

Ο σκελετός του οικοδομήματος αυτού απαρτίζεται από την Κυβέρνηση μ’ όλες τις λειτουργίες της ( Διοίκηση, Αστυνομία, Παιδεία, Εκκλησία κλπ), τα δε θεμέλια του κοινωνικού οικοδομήματος απαρτίζονται από τις οικογένειες. Ώστε είναι δηλαδή η οικογένεια ο θεμελιώδης λίθος, το κύτταρο της κοινωνίας όπως λένε.

Σάπια θεμέλια έχουν ολέθριες συνέπειες για ένα οικοδόμημα. Δεν χρειάζονται σεισμοί ή πλημμύρες για να καταρρεύσει μια κατασκευή με σάπια θεμέλια. Θα καταρρεύσει κάτω από το ίδιο της το βάρος. Το σημερινό κοινωνικό οικοδόμημα είναι ετοιμόρροπο. Δεν είναι ανάγκη νάσαι προφήτης για να το δεις.

Οι θεμελιώδεις λίθοι, οι οικογένειες, δεν είναι καλής ποιότητας, είναι λίθοι σάπιοι και ακατέργαστοι. Ούτε την αντοχή έχουν, ούτε και το κατάλληλο σχήμα με τις επίπεδες επιφάνειες, πάνω στις οποίες η θεμελίωση θα ήταν ισορροπημένη.

Η αγάπη είναι απαραίτητη και πρωταρχική, ώστε το κύτταρο « οικογένεια» ν’ αρχίσει ν’ αναζωπυρώνεται και να φροντίζει μόνο του τον εαυτό του, έτσι που τα θεμέλια να τελειοποιούνται . Με τα όσα θα πω για την ευθύνη της οικογένειας στη σημερινή κρίση αξιών και ιδεών, δεν προσπαθώ ν’ αποσύρω την ευθύνη από τους άλλους φορείς της Κοινωνίας και να την επιρρίψω όλα επάνω της. Οι ευθύνες είναι αλληλένδετες.

Πιστεύω όμως, πως οσοδήποτε ελλιπή κι αν ήταν τα εφόδια που μια οικογένεια έδωσε στον άνθρωπο, εκείνος έχει και την δυνατότητα και την υποχρέωση να τα συμπληρώσει μόνος του όταν ενηλικιωθεί, για το καλό του εαυτού του και του κοινωνικού συνόλου. Η έλλειψη δηλαδή καλής ανατροφής, δεν πρέπει ν’ αποτελεί δικαιολογία για να κουβαλάει κανείς την άγνοια μαζί του εφ’ όρου ζωής.

Πάντως, για τη σημερινή χρεοκοπία αξιών ανάμεσα στους νέους, για την έλλειψη ιδανικών, για την αχαλίνωτη επιδίωξη αισθησιακών απολαύσεων και ουτοπιστικών παραδείσων μέσα από τις διάφορες ουσίες, για την αυξημένη εγκληματικότητα μεταξύ των νέων, επιτρέψτε μου να ισχυριστώ πως τεράστιο μέρος της ευθύνης φέρνει η ίδια η οικογένεια, οι ίδιοι οι γονείς (άσχετα αν και οι ίδιοι είναι πολλές φορές θύματα του κοινωνικού κατεστημένου).

Η οικογένεια του σήμερα πιέζεται και κατ’ άλλον τρόπο. Οι απαιτήσεις της συγχρόνου ζωής αποδυναμώνουν τους δεσμούς μεταξύ των μελών της οικογενείας, μεταξύ γονέων και παιδιών, μεταξύ αδελφών, μεταξύ παππούδων και εγγονών. Οι οικονομικές δυσκολίες απαιτούν την απουσία από το σπίτι αμφοτέρων των γονέων λόγω εργασιακών αναγκών όλο και περισσοτέρων ωρών της ημέρας, κάθε ημέρα, κάθε εβδομάδα. Η συνεχιζόμενη υπογεννητικότητα έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά της οικογενείας να μη μπορούν να έχουν παιδιά συνομήλικά τους εντός της οικογενείας και των οικογενειών που μένουν κοντά, ώστε να καλύψουν την ανάγκη συντροφικότητας. Το αποτέλεσμα είναι τα οργανωμένα αθλήματα και οι δραστηριότητες μακρυά από το σπίτι να γίνονται γενικός κανόνας. Οι αθλητικές δραστηριότητες απορροφούν και απασχολούν τα παιδιά μακρυά από το σπίτι τους για συνεχώς και περισσότερες ώρες κάθε εβδομάδα. Πόσες εκ των οικογενειών μας διαπιστώνουν ότι τα πρωινά της Κυριακής κυριαρχούνται από άλλες δραστηριότητες εκτός της συμμετοχής στην Θεία Λειτουργία και το Κατηχητικό Σχολείο!

Το κύριο έργο των γονέων, δηλαδή η διαμόρφωση του χαρακτήρα και των δεξιοτήτων στα παιδιά παραδίδεται στους προπονητές και τους δασκάλους. Προσθέσατε σ’ αυτό και την κυριαρχία όλων των ειδών οθόνης στη σύγχρονη ζωή των ανθρώπων: οθόνη τηλεοράσεως, υπολογιστών, iPads και iPods, ταμπλετών και έξυπνων τηλεφώνων – smartphones. Η μοντέρνα κουλτούρα μοιάζει με κουλτούρα «προσώπου μέσα σε κουτί» (face in a box) κάθε ώρα της ημέρας και της νύκτας. Οι άνθρωποι δεν κοιτάζουν πλέον τα πρόσωπα ο ένας του άλλου. Κοιτάζουν τις διάφορες οθόνες, απορροφημένοι και υπνωτισμένοι. Καί τι μπορούμε να πούμε για την αντικατάσταση του διαλόγου και της επικοινωνίας πρόσωπο με πρόσωπο από την αποστολή μηνυμάτων μέσω sms.

Ο Απόστολος Παύλος λέγει το εξής: Η οικογένεια είναι ένας θεσμός θεϊκής προελεύσεως και χαρακτήρα. Δεν είναι απλώς μία κοινωνική συμφωνία η οποία πηγάζει από τις απαιτήσεις των γήϊνων υποθέσεων. Εκ Θεού ονομάζεται κάθε οικογένεια εν ουρανώ και επί της γης. Η οικογένεια αποτελεί δυναμική μικροκοσμική έκφραση της πατρικής φροντίδας του Θεού για ολόκληρη την υφήλιο. Επομένως, εάν η έννοια και το όνομα της οικογενείας προέρχεται απ’ ευθείας από τον Θεό Πατέρα, πρόκειται περί πράγματος ιερού. Μιά τέτοια υπέροχη λέξη, η λέξη οικογένεια, δεν πρέπει να χρησιμοποιείται με ελαφρότητα, ούτε να επαναπροσδιορίζεται σύμφωνα προς οποιαδήποτε ιδιοτροπία ηθικής ή κοινωνικής προσαρμογής.

Παρουσιάζοντας την οικογένεια ως εικόνα του θεϊκού πρωτοτύπου, ο Απόστολος Παύλος ακολουθεί την διδασκαλία των Αγίων Γραφών, τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης. Η αρχή της οικογενείας επί της Γης περιγράφεται στην Γένεση, το πρώτο βιβλίον της Παλαιάς Διαθήκης. Σύμφωνα με την Γένεση, ο Θεός διά της δημιουργικής πράξεώς Του δημιούργησε τον πρώτο άνδρα και την πρώτη γυναίκα ως ίσους οι οποίοι ισορροπούν και ολοκληρώνουν αλλήλους σαν ένα σώμα και αποτελούν την πρώτη οικογένεια επί της Γης. Ο Θεός τους έδωσε κατοικία και σημαντικό έργο στον Κήπο της Εδέμ. Τούς χάρισε την θεία δύναμη της δημιουργίας ζωής, έτσι ώστε από κοινού να μπορούν να χαίρονται τα τέκνα τους τα οποία θα δημιουργούνταν κατ’ εικόνα τους. Εν αγάπη και αρμονία, η πρώτη οικογένεια βρήκε την χαρά, μεταξύ των μελών της.

  Ορισμένοι θα πούν ότι εδώ πρόκειται για μια απλοϊκή εικόνα της οικογενείας. Θυμηθείτε, όμως, ότι η Αγία Γραφή επίσης δείχνει ότι η οικογένεια μπορεί να καταστεί πεδίο φοβερών τραγωδιών και εγκλημάτων. Στο ίδιο βιβλίο της Γενέσεως αναφέρεται η πρώτη δολοφονία επί γης, και αυτό το φοβερό έγκλημα συνέβη εντός της πρώτης οικογενείας με τους δύο γιούς του Αδάμ και της Εύας, όταν ο Κάιν δολοφόνησε τον αδελφό του Άβελ! (Γεν. 4:1-16). Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε την ύπουλη συνωμοσία του Ιακώβ και της μητέρας του Ρεβέκκας εναντίον του αδελφού του Ησαύ, ή την περίπτωση του Ιωσήφ ο οποίος πωλήθη ως δούλος από τους ίδιους τους αδελφούς του (Γεν. 37:1-36).

Χριστιανική Οικογένεια σημαίνει πράξεις και βιώματα στην προσπάθεια της εν Χριστώ ζωής. Μαζί με την κατήχηση, την εν γένει χριστιανική διαπαιδαγώγηση, την διδαχή δηλαδή του σεβασμού σ’ ο,τι αφορά την έκφραση της ορθοδόξου πίστεώς μας, με κορύφωση την παρουσία μας στην θεία Ευχαριστία. Παρακάτω θα κάνω μία ιεράρχηση παραπόνων και κατηγοριών που εκτόξευσαν τα ίδια τα παιδιά, που δεν έλαβαν αυτά ακριβώς που ανέφερα σαν κατευθύνσεις από τους γονείς τους, αφού δεν προέρχονταν από οικογένειες που βίωναν αυτήν την προσπάθεια της εν Χριστώ ζωής.

Ας ακούσουμε όμως μερικές ομολογίες των ίδιων των νέων που παρουσίασαν πολλά προβλήματα, που επιβεβαιώνουν την υπολει- τουργία ή κακή λειτουργία του « κυττάρου»- θεμελιώδους λίθου: οικογένεια, ώστε οι σημερινοί γονείς πρέπει ν’ αφυπνιστούν και να προβληματιστούν για τις ευθύνες τους, μέσα απ’ αυτές τις κραυγές απόγνωσης των παιδιών.

-«Είχα προβλήματα με τους γονείς μου και γενικά με την οικογένεια δεν με καταλάβαινε κανείς».

-« Είχα αίσθημα μη ικανοποίησης τίποτε δεν με ικανοποιούσε. ΄Ημουν δυστυχισμένη πολύ, κατέκρινα τους άλλους ανθρώπους, την κοινωνία. Τους έλεγα βλάκες που δουλεύουν. Όσο πέρναγε ο καιρός γινόμουν πιο δυστυχισμένη».

-« Είχα διαρκή φόβο για τους ανθρώπους. Πουθενά και ποτέ δεν ήμουν ασφαλής, ούτε μέσα στο σπίτι μου».

-« Ο πατέρας μου μ’εγκατέλειψε. Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για μένα.».

Η συνισταμένη των φωνών από κάθε κατεύθυνση είναι πως «φταίει η οικογένεια» και ότι «αδιαφορούν οι γονείς».

Ρωτήθηκε και ένας τοξικομανής για το μοντέλο καλής οικογένειας.

«Θα μ’αρεσε να κάνω μία οικογένεια, αλλά είναι πολλά αυτά που θα’πρεπε να ξεπεράσω για να την κάνω. Επειτα, θα πρέπει να βρώ κάποια γυναίκα με την οποία να μπορώ να έχω επικοινωνία, πέρα από την καθημερινή συνεργασία που έχουμε σαν οικογένεια. Οσο για τα παιδιά, βλέποντας τον εαυτό μου εδώ στη φυλακή, νομίζω ότι ξέρω τι χρειάζεται ένα παιδί. Βασικά χρειάζεται αγάπη και φροντίδα. Αλλά πρέπει να βάζεις όρια. Όχι στερήσεις, αλλά ούτε κι όλα τα χατήρια.

Πολλοί γονείς είναι καλοπροαίρετοι, έχουν αγάπη, στοργή. Θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, αλλά δεν γνωρίζουν μήτε τι είναι το καλύτερο μήτε πώς να το δώσουν.

Χίλια παιδιά κατά μέσο όρο, εγκαταλείπουν κάθε χρόνο την οικογενειακή εστία. Εξάλλου από ένα ρεπορτάζ – Μαρτυρία της εφημερίδος « ΤΑ ΝΕΑ » διαβάζουμε μερικές ακόμη ομολογίες των νέων που ρίχνουν φως στις προβληματικές σχέσεις τους με τις οικογένειές τους.

Ερώτηση: Στην οικογένειά σου δεν μπορούσες να βρείς αυτό που βρήκες εδώ; (σε μια θεραπευτική Κοινότητα).

Απάντηση: Τώρα που συνειδητοποιώ ορισμένα πράγματα, λέω ότι δεν είχα προσπαθήσει ποτέ να βρώ κάποιο δρόμο που να είμαι εντάξει εγώ μ’αυτούς και εκείνοι με μένα. Γενικά δεν είχα καλή επαφή με το σπίτι μου, όπου όμως, η κατάσταση ήταν ιδιόμορφη. Απ’ τη μια ήθελα να είμαι εντάξει μαζί τους, κι απ’την άλλη επαναστατούσα όταν με πίεζαν κι άρχιζαν να έχουν πολλές απαιτήσεις από μένα, είτε για το σχολείο, είτε για τη δουλειά, είτε γιατί φιλοδοξούσαν να γίνω επιστήμονας.

Και αντιδρούσα με το να φεύγω από το σπίτι και να συζητάω αυτά που με πείραζαν.

Ερώτηση. Και πώς άρχισες τα ναρκωτικά;

Απάντηση: Μάλλον από αντίδραση. Όλα τα πράγματα μου φαινόντουσαν ψεύτικα γύρω μου. Τα ενδιαφέροντα του πατέρα μου, ας πούμε, ήταν μόνο σπίτι, δουλειά. Να είσαι σωστός οικογενειάρχης με τις έννοιες και τις αξίες που είχε αυτός, όλα αυτά εμένα μου φαινόντουσαν ψεύτικα, δεν τα ήθελα. Έτσι έκανα αυτό που ήθελα χωρίς να δίνω λόγο σε κανένα.

Ερώτηση: ΄Ενιωσες να σου λείπει η αγάπη;

Απάντηση: Πολλές φορές ένιωσα αυτή την έλλειψη και πολλές φορές ένιωθα μόνος μου στην οικογένεια. Υπήρχε οικονομικό πρόβλημα, δούλευαν και οι δυο γονείς μου. Έλειπαν πολλές ώρες απ’το σπίτι κι έτσι από μικρό παιδί ήμουν αναγκασμένος να μένω σπίτι μόνος, κι έβλεπα τα παιδάκια έξω να παίζουν. Μου λείπανε και τα παιχνίδια…Ακόμη και τώρα με πονάνε αυτές οι καταστάσεις, βλέπω παιδάκια να τα’χουν όλα και θα ’θελα να τα’ χω ζήσει κι εγώ. Αλλά το βασικότερο ήταν η μοναξιά. Αργότερα στο σχολείο ήταν η μόνη επαφή που είχα με ανθρώπους. Κάποια στιγμή άρχισα να αντιδρώ σ’ αυτά, υπήρχε και πίεση. Ήθελα να είμαι ελεύθερος, να κάνω αυτό που εγώ θέλω. Οι δικοί μου, μου λέγανε « εμείς έχουμε κουραστεί τόσα χρόνια για σένα», κι όλα αυτά με βαραίνανε. Ήθελα να φανώ αντάξιος σ’αυτά που κάνατε, να μην τους στεναχωρήσω, αλλά δεν το άντεχα… Εκτός από τη μοναξιά είχα και φοβερή απαισιοδοξία..

Ερώτηση: Κάποια στιγμή θα φτιάξεις δική σου οικογένεια, υποθέτω. Εχεις σκεφτεί έναν άλλο τρόπο που θα μπορούσε να είναι μια οικογένεια; Αλλου είδους σχέσεις γενικότερα;

Απάντηση:Εχω, ναι. Αυτό που τώρα πιστεύω και επιδιώκω συνέχεια είναι να είμαι ειλικρινής με οποιονδήποτε άνθρωπο, είτε αυτός είναι μία κοπέλα, είτε αργότερα η γυναίκα μου, είτε τα παιδιά μου. Και θα προσπαθώ πάντα να τους δίνω πράγματα, κυρίως αγάπη και φροντίδα. Να τα βοηθήσω ώστε να μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στους ανθρώπους γύρω τους»

Υπάρχουν λοιπόν κατηγορίες παραπόνων διατυπωμένες από τα ίδια τα παιδιά που παραπονήθηκαν.

Αυτές είναι:

Ελλειψη αγάπης

Ελλειψη στοργής

Ελλειψη κατανόησης

Ελλειψη επικοινωνίας ( ασσυννενοησία και μεταξύ των γονεών και προς τα παιδιά)

Μοναξιά στο σπίτι ( οι γονείς δουλεύουν, απουσιάζουν, διαζύγια)

Σύχγυση στο σπίτι ( οι γονείς καυγαδίζουν. Λείπει το χαμόγελο)

Δράματα στο σπίτι ( ψυχικές αρρώστιες των γονέων)

Γονείς κακά παραδείγματα προς μίμηση ( πίνουν, καπνίζουν, παίρνουν ηρεμιστικά ή ναρκωτικά οι ίδιοι).

Ελλειψη διαπαιδαγώγησης

Ελλειψη εμπιστοσύνης( στον εαυτό τους και στους άλλους)

Απαισιοδοξία, φόβος για το μέλλον, ανασφάλεια

Κομπλεξισμός ( ήταν μόδα, δεν ήθελα νάμουν οπισθοδρομικός-ή, για να τραβήξω την προσοχή των ανθρώπων)

Πίεση γονέων πάνω στα παιδιά ( πολλές φιλόδοξες απαιτήσεις για διακρίσεις, για σπουδές κ.λ.π.)

Αγαπητοί μου από τον κατάλογο αυτό των παραπόνων βλέπουμε, πως τα σημερινά « αδικημένα» νιάτα του « δώσε» και του «φέρε» και του «παράτα μας», τα «αθώα» νιάτα με την εφιαλτική πλέον ελληνική γλώσσα που χρησιμοποιούν, γνωρίζουν άριστα ν’ αναγνωρίζουν τις ελλείψεις, τις ατέλειες, τις αδυναμίες των γονιών τους. Δηλαδή. Τους θέλουν τέλειους. Και επειδή εκείνοι δεν ήταν τέλειοι ( και ποιος άνθρωπος είναι;) νομίζουν πως βρήκαν καλή δικαιολογία για την ακολασία τους και την ασωτία τους.

Γιατί τώρα συμβαίνουν όλα αυτά;

Πράγματι ένας φαύλος κύκλος ευθυνών.

Φταίει η κοινωνία για το κατάντημα της οικογένειας;

Φταίει η οικογένεια για το κατάντημα της κοινωνίας;

Και τα δύο.

Φταίει ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει, ούτε θέλει να μάθει: « Ποιος είναι» « γιατί ζει» « ποιος είναι ο προορισμός του» Και αυτά γιατί δεν κατηχείται χριστιανικά, δεν διδάσκεται δηλ. την χριστιανική συμπεριφορά του μηνύματος του Ευαγγελίου, δεν λειτουργείται, δεν συμμετέχει στην εν Χριστώ ζωή.

Άρα λοιπόν, μέχρις ότου ο Έλληνας Χριστιανός αφυπνιστεί κι αρχίσει ν’ αναρωτιέται ποιος είναι, μέχρις ότου γνωρίσει τον εαυτό του, μέχρις ότου αναγνωρίσει το Δημιουργό του Θεό και σεβαστεί τους νόμους της Δημιουργίας Του, μέχρις ότου καταλάβει τη συγγένειά του με τη φύση και το συνάνθρωπό του τον οποίο θα βλέπει σαν αδελφό, μέχρις ότου η Εκκλησία δεν αδρανεί και σπέρνει το λόγο του Ευαγγελίου με την εγρήγορση όλων των ιερέων στις κατά τόπους ενορίες με την αδιάκοπη Κατήχηση και τη λειτουργική ζωή, μέχρις ότου γίνουν όλα αυτά ή τουλάχιστον αρχίσουν να γίνονται, λύση στα οικογενειακά και κοινωνικά αδιέξοδα δεν θα υπάρξει. Το να υπάρξει κάποιος κώδικας που να ορίζει κανόνες έτσι και αλλιώς θα αναθρέψετε τα παιδιά σας, είναι δώρον άδωρον. Τούτο μόνον μετά βεβαιότητος προτείνουμε.

Ακούστε, λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, υπάρχει τρόπος, ένας και μοναδικός, εύκολος αλλά και δύσκολος, προσιτός όμως σε όλους. Αυτός είναι να συνδεθείτε και ν’ αντλήσετε αγάπη από την τεράστια δεξαμενή της αγάπης του Θεού.

Κοιτάξτε γύρω σας το τεράστιο εργοστάσιο της Φύσεως. Είναι μια ζωντανή εκδήλωση έμπρακτης αγάπης.

Ο ήλιος δίνει το φως του και τη ζεστασιά του.

Τα δέντρα δίνουν τους νόστιμους καρπούς τους

Τα λουλούδια δίνουν την ομορφιά και το άρωμά τους.

Τα ζώα δίνουν τη συντροφιά τους, και τον ίδιο τους τον εαυτό για την συντήρησή μας.

Τα πουλιά δίνουν τα κελάδημά τους, μια διαρκή δοξολογία στο Θεό.

Η θάλασσα δίνει τη δροσιά της, τα ψάρια, το αλάτι

Η γη δίνει το ψωμί, κι ακόμη από τα σπλάγχνα της τα ορυκτά, τα πετρέλαια, το χρυσάφι κ.λ.π.

Όλη η Φύση δίνει. Πώς λοιπόν, άνθρωπε εσύ παραπονείσαι ότι δεν αγαπήθηκες; Δεν βλέπεις με πόση αγάπη σε περιέβαλε ο Δημιουργός Θεός μας, ώστε να βάλει όλη την υπόλοιπη Δημιουργία να σου δίνει, να σου δίνει, να σου προσφέρει, να σε υπηρετεί;

Αγαπητοί μου γονείς της αρρωστημένης εποχής μας, υψώστε τα δακρυσμένα μάτια σας σ’ ολόθερμη προσευχή στο Θεό, στην Παναγιά Μητέρα μας, ευχαριστήστε Τον πρώτα για την ΖΩΗ, για το θεϊκό αυτό δώρο, ζητείστε συγνώμη για την αχαριστία, την λιποψυχία, την απαισιοδοξία, την απελπισία και κάθε άλλη αμαρτία που εν γνώσει ή εν αγνοία σας κάνατε. Και αφού κλάψετε και εξαγνιστείτε στο μυστήριο της εξομολογήσεως με τα ευλογημένα δάκρυα της μετανοίας, υψώστε τα χέρια σας στον ουρανό και μ’ολη τη δύναμή σας φωνάξτε Τον. Και Εκείνος θ ’ανοίξει την αγκαλιά της αγάπης Του και θα σας λούσει μ’ αυτήν. Ο Θεός είναι ζωντανός. Δεν υπάρχει άλλη ελπίδα. Ο Θεός είναι η μόνη αλήθεια.

 Η Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια αποτελεί οίκον Χριστού, μόνιμη διαμονή Του, και κατοικητήριό Του. Ασφαλώς συναντούμε τον Κύριο στην Εκκλησία, ιδιαιτέρως στην λατρεία μας εκεί και μέσω της συμμετοχής μας στα Άγια Μυστήρια. Αλλά η Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένειά μας είναι επίσης κατοικητήριος τόπος για Εκείνον. Καί είναι Κατοικητήριο του Χριστού λόγω της βαθείας πίστεώς της σε Εκείνον, πίστεως η οποία μεταδίδεται από γενεά σε γενεά στην γενεαλογική ιστορία εκάστης οικογενείας. Η Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένεια είναι κατοικητήριο του Χριστού με το να έχει την προσευχή προς Αυτόν μόνιμο χαρακτηριστικό της ζωής της, κάτι τόσο απαραίτητο και ζωτικό όσο η αναπνοή και η τροφή.

Η οικογένεια είναι Κατοικητήριο του Χριστού διότι καλλιεργεί και συνεχώς αυξάνει την αγάπη ανάμεσα στα μέλη της, αγάπη η οποία εκπηγάζει από την πηγή της αγάπης, τον Ίδιο τον Ιησού.

Είναι κατοικητήριο του Χριστού διότι καθημερινά ακούει τους λόγους Του οι οποίοι έχουν αποθησαυρισθεί στην Αγία Γραφή, την πηγή της απόλυτης αλήθειας. Η Ορθόδοξη οικογένεια είναι κατοικητήριο Χριστού διότι τα μέλη της συνεχώς μεταμορφώνονται και αναπτύσσονται πνευματικώς με την εγκατοίκησή Του μεταξύ των και την δύναμή Του η οποία καθαγιάζει και αναγεννά.

Η Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένεια ως κατοικητήριο του Χριστού γίνεται άρωμα, γίνεται ευωδία Χριστού όπως θαυμάσια είπε ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους (Κορ. Β΄ 2:15.) Φαντασθείτε κάθε Ορθοδοξο σπίτι να γεμίζη με το άρωμα του Χριστού, να είναι ένα σπίτι γεμάτο με την ευωδία Του. Ο Απόστολος Παύλος αναπτύσσει αυτή την εξαίσια εικόνα, λέγοντας ότι μια τέτοια πνευματική ευωδία Χριστού διαχέεται, βγαίνει προς τα έξω, φθάνει σε πιστούς και απίστους, δικαίους και αμαρτωλούς (Κορ. Β΄ 2:16). Έτσι, η Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένεια γίνεται αυτομάτως όχι μόνο κατοικητήριο του Χριστού αλλά και μαρτυρία του Ευαγγελίου Του.

Έφτασε ο κόμπος στο χτένι, όπως λέγει ο λαός. Τα αγριεμένα κύματα υψώνονται απειλητικά και το καράβι της κοινωνίας μας απειλείται να καταποντιστεί. Πρέπει να το σώσουμε πάση θυσία. Αξίζει να το σώσουμε, διότι οι ψυχές που φέρνει μέσα, είναι αιώνιες, είναι «κατ’ εικόνα Θεού», είναι πολύτιμες, δεν πρέπει να βασανίζονται, δεν πρέπει να χαθούν.

Εάν το φυτώριο « οικογένεια» αρχίσει και παράγει χριστιανικούς καρπούς, θα μπορούμε να ελπίζουμε και στην Ελλάδα μας, σε αυριανούς καλύτερους πολίτες, καλύτερους πολιτικούς, καλύτερους εκπαιδευτικούς, καλύτερους Κληρικούς κλπ, και όταν λέγω καλύτερους εννοώ ηθικότερους, δικαιότερους, με πιο πολλή κατανόηση, με πιο πολλή αγάπη, με πιο πολλή σοφία και σύνεση, με πιο πολλή γνώση της Αλήθειας, του Θεού.

Η Ορθόδοξη οικογένεια, προσφέροντας διά των μελών της το Ευαγγέλιο, λόγοις και έργοις, καθίσταται αποστολική οικογένεια η οποία συνεχίζει στον 21ον αιώνα το έργον του ευαγγελισμού το οποίον άρχισαν οι Άγιοι Απόστολοι εικοσιένα αιώνες πριν.

Το μέλλον λοιπόν, της κοινωνίας μας στην πατρίδα μας, αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο θα μπορούμε να πούμε πως βρίσκεται στα χέρια της οικογένειας. Καμία επομένως θυσία, κανένα κόστος δε θα ήταν μεγάλο, όταν προορίζεται για την ανάσταση, εξυγίανση, καθοδήγηση, της οικογένειας. Και σίγουρα αδελφοί μου αυτός πρέπει να είναι ο στόχος όλων μας.

αρχιμ. Θεόφιλος Λεμοντζής

πηγή:http://imverias.blogspot.gr

Άγ. Γεράσιμος, ο αγαπημένος και προστάτης των απανταχού Κεφαλλήνων αρχιμ. Δημήτριος Καββαδίας

Ο Άγιος έσωσε το νησί Του από θανατικό το 1760, από τουρκική εισβολή το 1816 και από καταστρεπτικούς σεισμούς το 1953.

Στην Μονή σώζεται και μία προσωπική εικόνα του Αγίου, όπως και Σταυρός Αγιασμού που ανήκε στον Άγιο.

Έτος 1932. Μετά την πανήγυρη, στα προπύλαια του προσεισμικού ναού το ιερό λείψανο μεταξύ των εφημερίων και των αδελφών της Μονής.

Η εικόνα της Παναγίας ανήκει αγιογραφικά στον τύπο η «Αμόλυντος» και βρισκόταν κρεμασμένη στο Δοχειό[7] της Μονής. Λιτανεύεται δε πριν από το σκήνωμα του Αγίου σύμφωνα με παλαιότατη παράδοση. Μπροστά στην εικόνα αυτή είδε σε όνειρο η δοχειάρισσα μοναχή Ακακία από τα Ζερβάτα Σάμης Κεφαλληνίας τον Άγιο Γεράσιμο να παίρνει ευλογία-εντολή της Υπεραγίας Θεοτόκου να απαλλάξει το νησί από το θανατικό του 1760. Κρατούσε ο Άγιος ένα απλωμένο χαλί και με την ράβδο του μάζευε την ασθένεια σαν λεπτότατο βαμβάκι και στην συνέχεια την σκόρπιζε στον αέρα.

Εορτή του Αγίου Γερασίμου του έτους 1937. Το ιερό λείψανο του Αγίου Γερασίμου μεταξύ του Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου και του Κεφαλληνίας Γερμανού Ρουμπάνη.

Το 1780 ο Ιεροδιάκονος Νεόφυτος από τα Καλάβρυτα που υπέφερε από σεληνιασμό ήρθε στην Μονή και παρέμεινε για ένα χρόνο προσευχόμενος και τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό. Ο Άγιος τον θεράπευσε και εκείνος χειροτονήθηκε ιερέας και εξυπηρέτησε την Μονή για πολλά χρόνια ως εφημέριος. Στα 1785 μία μητέρα από την Κατοχή έφερε στην Μονή την κωφάλαλη κόρη της Σωσάννα που υπέφερε από δαιμονικές κρίσεις. Μετά ένα χρόνο η κόρη άρχισε να φωνάζει με άναρθρες κραυγές, να κάνει φασαρίες, να υβρίζει, να διακόπτει την λειτουργία. Παρ’ όλες τις συστάσεις του ιερομονάχου Νεοφύτου, η κόρη δεν σταματούσε και έτσι εκείνος την χαστούκισε δυνατά. Το ιδιο βράδυ είδε στον ύπνο του ότι άνοιξε η λάρνακα και του έκανε ο Άγιος νόημα να πλησιάσει. Μόλις πλησίασε ο Άγιος τον χτύπησε δυνατά στο κεφάλι με το βιβλίο που κρατούσε στα χέρια του και τον ρώτησε: «Πόνεσες; Έτσι με πόνεσε καί μένα το χαστούκι που έδωσες χθες στον εσπερινό. Σήκω να διαβάσεις τον Όρθρο καί μην το ξανακάνεις». Αμέσως πήγε στον ναό εκστατικός ο παπα-Νεόφυτος και ζήτησε συγγνώμη από τον Άγιο. Τότε όλοι άκουσαν την Σωσάννα να μιλάει δυνατά και καθαρά ζητώντας να της φέρει ο Ιερέας που την χτύπησε φαγητό γιατί πεινά. Έτσι όλοι δόξασαν τον Θεό και τον Άγιο γιατί διαπίστωσαν το μεγάλο θαύμα…

Η Μοναχή της Μονής Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας Φιλαρέτη Νεοφύτου (δεξιά) με τη Γερόντισσά της Ευγενία Τυπάλδου.

Το 1781 αρρώστησε ο τσοπάνης της Μονής και η Ηγουμένη πήρε νέο, ο οποίος δυστυχώς ήταν κακότροπος και κλέφτης και σε λίγες μέρες δήλωσε οτι χάθηκαν δέκα προβατίνες. Έδωσε μάλιστα στην γυναίκα του εντολή να τις βοσκήσει κρυφά σε απόμερο τόπο. Τότε οι προβατίνες άρχισαν να τρέχουν βελάζοντας προς την Μονή. Σαστισμένη η γυναίκα φώναζε, τους πετούσε πέτρες, μα τίποτε δεν κατάφερε. Εκείνες σταμάτησαν στην θύρα του Ναού της Μονής όπου ακόμη δεν είχε απολύσει ο Όρθρος. Οι μοναχές ακούγοντας τα βελάσματα βγήκαν από τον Ναό και δόξασαν τον Άγιο για την μέριμνά του για το μοναστήρι…

Στα τέλη του 18ου αιώνα ο Αρχιεπίσκοπος Κορίνθου και συγγενής του Αγίου Γερασίμου, Μακάριος Νοταράς, επισκέφθηκε την Ιερά Μονή και αφού προσκύνησε τον Άγιο Γεράσιμο, ζήτησε ευλογία από την Ηγουμένη να διανυκτερεύσει με προσευχή στο Καθολικό της Μονης. Η εκκλησιάρχης μοναχή της Μονής φοβούμενη ζημία ή κλοπή κρύφθηκε στον γυναικωνίτη απ’ όπου έκπληκτη είδε τον Άγιο Γεράσιμο να σηκώνεται από την λάρνακά του και να συνομιλεί και συμπροσεύχεται με τον Άγιο Μακάριο μέχρι που ξημέρωσε…

Η προσεισμική Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου.

Στην εικονογραφία ο Άγιος Γεράσιμος ακολουθεί τον τύπο του Οσίου Θεοδοσίου. Ήταν ψηλός, λιπόσαρκος, με ξανθωπά γένεια, γαλανά μάτια και στοχαστικό βλέμμα.

Αμέτρητα είναι τα θαύματα του Αγίου μέχρι σήμερα. Ενώνει διαλυμένες οικογένειες, χαρίζει παιδιά σε στείρες γυναίκες, γιατρεύει σωματικές και ψυχικές αρρώστιες, θεραπεύει δαιμονισμένους συνανθρώπους μας, προσφέρει πνευματική αναγέννηση, καλεί σε μετάνοια και δημιουργεί κλίσεις για την ιερατική και μοναχική ζωή. Η Εκκλησία μας στα τροπάριά της ονομάζει τον Άγιο «Ορθοδόξων προστάτην», «εν σώματι άγγελον» και «θαυματουργόν θεοφόρον», ο οποίος «ρώννυσι τους νοσούντας» και «ιάται τους δαιμονώντας». Επίσης τον αποκαλεί «ασύλητον θησαυρόν της Κεφαλληνίας» και «μέγα καύχημα της Ελλάδος».

Η προσεισμική Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου.

Στην Ιερά Μονή από την ίδρυσή της εως σήμερα τελείται καθημερινά Θεία Λειτουργία με ώρα ενάρξεως την 03.30 π.μ. Τελούνται ανελλιπώς οι ακολουθίες του νυχθημέρου και συχνά ιερές αγρυπνίες σύμφωνα με το Τυπικό της Ιεράς Μονής του Αγίου Σάββα Ιεροσολύμων.

Εκατοντάδες ευσεβείς γυναίκες έγιναν εκεί μοναχές και διακρίθηκαν για την ασκητικότατη ζωή τους, την πίστη στον Θεό, την αγάπη τους για τον Άγιο, την φιλοξενία τους και το υψηλό αίσθημα φιλανθρωπίας, εφ’ όσον πάντα μοιράζονταν με τους πτωχούς ό,τι εκείνες στερούνταν. Η παρουσία τους ήταν αφανής, αθόρυβη, αγγελική, για να ξεχωρίζει ο αγαπημένος πατέρας και διδάσκαλός τους, ο στοργικός παππούλης μας, ο Άγιος Γεράσιμος…

Το μεγαλοπρεπές Καθολικό της προσεισμικής Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου.

Ενδεικτικώς αναφέρουμε την οσίας μνήμης μοναχή Μακαρία Λεγάτου από το Ληξούρι († 1929), η οποία συζητούσε με τον Άγιο, διότι τον έβλεπε οφθαλμοφανώς και την βοηθούσε στις διακονίες της επειδή υπέφερε από αρθρίτιδα. Η ζωή της ήταν στην πράξη και στην θεωρία προσευχητική αφιέρωση στον Θεό και δοξολογία του ονόματός Του.

[Τέλος]

7. Κελλάρι.

Στιγμιότυπο από λιτανεία του Αγίου Γερασίμου στην προσεισμική Ιερά Μονή.

Βιβλιογραφική πηγή

Αβούρη Σπύρου, «Γερασίμου Οσίου Μονή», εν Θ.Η.Ε., τόμος 4ος, στ. 352-354.

«Ακολουθία του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Γερασίμου του Νέου Ασκητού, του εν τη Νήσω Κεφαλληνίας…», Πάτραι, Βιβλιοπωλείον «Ο Κάδμος», 1870.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, «Συναξαριστής των δώδεκα μηνών», τόμος 1ος, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1993.

Βουτσινά Σπυροχριστοφόρου (Χρήστου Βουνά), «Ο προστάτης της Κεφαλλονιάς Άγιος Γεράσιμος», Αθήναι 1967.

Βουτσινά Πολυάνθης, «Ο Άγιος Γεράσιμος και η ναυμαχία της Ναυπάκτου».

Γκέλη Κωνσταντίνου Γ. Πρωτοπρεσβυτέρου, «Ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας», Στ΄ Έκδοσις Ι. Μονής Αγ. Γερασίμου, «Νέα Ιερουσαλήμ», Αθήναι 2002.

Του ιδίου, «Ακολουθίαι του Οσίου Πατρός ημών Γερασίμου του νέου Ασκητού του εν Κεφαλληνία», Έκδοσις Ι.Μ. Άγ. Γερασίμου «Νέα Ιερουσαλήμ», Αθήναι 1967.

Του ιδίου, «Ιερόν Κοινόβιον Ι. Μονής Αγ. Γερασίμου εν Κεφαλληνία κατά τα Πατριαρχικά Σιγίλλια και λοιπά έγγραφα», Έκδοσις Ι. Μονης, Αθήναι 1969.

Δοσιθέου Πατριάρχου Ιεροσολύμων, «Ιστορία περί των εν Ιεροσολύμοις Πατριαρχευσάντων» (διηρημένη εν δώδεκα βιβλίοις), «Άλλως καλουμένη Δωδεκάβιβλος Δοσιθέου», Εκδόσεις Βασ. Ρηγοπούλου, [ανευ τ.χ.].

Δουκάκη Χ. Κωνσταντίνου, «Μέγας Συναξαριστής Πάντων των Αγίων, των καθ’ άπαντα τον μηνα Οκτώβριον εορταζομένων», ήτοι «Βήρυλλος του νοητού Παραδείσου, βιβλίον ψυχωφελέστατον μεγάλης συλλογής βίων Αγίων», εν Αθήναις 1894.

Οι ασκητικές και αγωνίστριες Μοναχές της Μονής του Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας με την Ηγούμενη Ευσεβία Ρασσιά (7η από αριστερά) μαζί με εκπροσώπους του κράτους μπροστά σε αντίσκηνα, τον χειμώνα μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1953.

Ευστρατιάδου Σωφρονίου, Μητροπολίτου πρ. Λεοντοπόλεως, «Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Έκδοσις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1950.

Καββαδία Δημητρίου Ιερομονάχου, «Τα ιερά προσκυνήματα της Κεφαλονιάς-The holy shrines of Cephalonia», Αθήναι 2002, σελ. 12-19.

Του ιδίου, «Ο Όσιος καί Θεοφόρος Πατήρ ημών Γεράσιμος ασκητής ο εν Κεφαλληνία (15 Αυγούστου 1579)», εν περ. «Οι Τρεις Ιεράρχαι», Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2011, αρ. φ. 1548, σελ. 388-389.

Λαγγή Ματθαίου, Επισκόπου Οινόης, «Ο Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Έκδοσις πέμπτη, Αθήναι 1980, τόμος δέκατος, Οκτώβριος, σελ. 464-501.

Λειβαδά Ευριδίκης, «Ο Άγιος Γεράσιμος καί η αρωγή Του στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (των Εχινάδων-Κουρτζουλάρων)».

Λουκάτου Δημητρίου, «Κεφαλονίτικη λατρεία», Αθήναι 1946.

Λουκάτου Παναγή Γερ., «Γεράσιμος Νοταράς ο Άγιος Προστάτης Κεφαλληνίας», 1953.

Μεταλληνού Γεωργίου, Πρωτοπρεσβυτέρου, «Ο Άγιος Γεράσιμος στην Κεφαλληνία», Αθήναι.

Μολοττού Ζώτου, «Λεξικόν των Αγίων Πάντων της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εν Αθήναις 1904.

Οικονομίδη Δημ. Β., «Γεράσιμος, Όσιος ο εν Κεφαλληνία-Λαογραφία», εν Θ.Η.Ε., τόμος 4ος, Αθήναι 1965, στ. 330.

Παπαδοπούλου Χρυσοστόμου Αρχιεπισκόπου, «Ο Άγιος Γεράσιμος ο νέος Ασκητής Κεφαλληνίας», Αθήναι 1941.

Πατρινέλη Χ.Γ., «Γεράσιμος Όσιος ο εν Κεφαλληνία», εν Θ.Η.Ε., τόμος 4ος, Αθήναι 1965, στ. 324-329.

Τσιτσέλη Ηλία, «Κεφαλληνιακά Σύμμικτα», τόμ. Α΄ και Β΄.

Σημειώσεις του γράφοντος.

Μαρτυρίες μοναζουσών.

Πηγή: Ιερομονάχου Δημητρίου Καββαδία, «Γέροντες και Γυναικείος Μοναχισμός», Έκδοση Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος, Α΄ Έκδοση 2015.

Το Ιστορικό της νηστείας της Σαρακοστής των Χριστουγέννων

Αφιέρωμα: Το Ιστορικό της νηστείας 
της Σαρακοστής των Χριστουγέννων

Σοφία Ντρέκου


Μέγας Βασίλειος: «Nηστεία όπλον εστί 
προς την κατά των δαιμόνων στρατιάν.» 

Νηστεία Χριστουγέννων αρχίζει αγαπητοί αναγνώστες της «Αέναη επΑνάστασης» και ας δούμε το πως και το γιατί καθιερώθηκε η νηστεία των Αγίων ημερών των Χριστουγέννων... μέσα από την Ιστορία... τον ήχο... την ποίηση.

Πολλοί Ορθόδοξοι χριστιανοί τηρούν, και προσπαθούν να τηρούν τις νηστείες που έχει θεσπίσει η εκκλησία, αγνοούν οι πιο πολλοί απ' αυτούς τους χριστιανούς, τη σημασία, το νόημα και το περιεχόμενο της νηστείας.

Από την άλλη πλευρά, εκείνοι που δεν νηστεύουν θεωρούν τη νηστεία σαν «παπαδική εφεύρεση», ή περιττό τύπο, που δεν έχει σχέση με τη ζωή ενός συγχρόνου «προοδευτικού», «μορφωμένου», «πολιτισμένου» κλπ ανθρώπου.

Γι' αυτό το λόγο και οι πρώτοι και οι δεύτεροι είναι ανάγκη να κοιτάξουν βαθύτερα και να συνειδητοποιήσουν μερικές αλήθειες γύρω από τη νηστεία, που οπωσδήποτε δεν είναι σκοπός, αλλά μέσον για την τελειοποίηση του ανθρώπου.

Νίκος Καρούζος - Απολέλυσαι της ασθενείας σου

Νηστεύει η ψυχή μου από πάθη

και το σώμα μου ολόκληρο την ακολουθεί.

Οι απαραίτητες μόνο επιθυμίες -

και το κρανίο μου ολημερίς χώρος μετανοίας

όπου η προσευχή παίρνει το σχήμα θόλου.

Κύριε, ανήκα στους εχθρούς σου.

Συ είσαι όμως τώρα που δροσίζεις

το μέτωπό μου ως γλυκύτατη αύρα.

Έβαλες μέσα μου πένθος χαρωπό

και γύρω μου όλα πια ζουν και λάμπουν.

Σηκώνεις την πέτρα - και το φίδι

φεύγει και χάνεται.

Απ' τήν ανατολή ως το βασίλεμμα του ήλιου

θυμάμαι πως είχες κάποτε σάρκα και οστά για μένα.

Η νύχτα καθώς την πρόσταξες απαλά με σκεπάζει

κι ο ύπνος - που άλλοτε έλεγα πως ο μανδύας του

με χίλια σκοτάδια είναι καμωμένος,

ο μικρός λυτρωτής, όπως άλλοτε έλεγα -

με παραδίδει ταπεινά στα χέρια σου...

Με τη χάρη σου ζω την πρώτη λύτρωσή μου.

H ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

H νηστεία των Χριστουγέννων

H δεύτερη πιο μακρά περίοδος νηστείας μετά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η νηστεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του ορθοδόξου λαού μας και ως σαραντα(η)μερο. Περιλαμβάνει και αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.

Η εορτή της κατά σάρκα γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη Δεσποτική εορτή του χριστιανικού εορτολογίου. Μέχρι τα μέσα του Δ' αιώνα η Εκκλησία της Ανατολής συνεόρταζε τη γέννηση και τη βάπτιση του Χριστού υπό το όνομα τα Επιφάνεια την ίδια ήμερα, στις 6 Ιανουαρίου. Τα Χριστούγεννα ως ξεχωριστή εορτή, εορταζομένη στις 25 Δεκεμβρίου εισήχθη στην Ανατολή από τη Δύση περί τα τέλη του Δ' αιώνα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που πρώτος ομιλεί για την εορτή των Χριστουγέννων, την ονομάζει «μητρόπολιν πασών των εορτών» και μας πληροφορεί περί το 386 ότι «ούπω δέκατον έστιν έτος, εξ ου δήλη και γνώριμος ημίν αύτη η ημέρα (της εορτής) γεγένηται».

Με τη διαίρεση της άλλοτε ενιαίας εορτής και την καθιέρωση των τριών ξεχωριστών εορτών, της Γεννήσεως την 25η Δεκεμβρίου, της Περιτομής την 1η και της Βαπτίσεως την 6η Ιανουαρίου, διαμορφώθηκε και το λεγόμενο Δωδεκαήμερον, δηλαδή το εόρτιο χρονικό διάστημα από τις 25 Δεκεμβρίου ως τις 6 Ιανουαρίου. Έτσι διασώθηκε κατά κάποιο τρόπο η αρχαία ενότητα των δύο μεγάλων εορτών της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως του Κυρίου.

Η μεγάλη σημασία που απέκτησε με την πάροδο του χρόνου στη συνείδηση της Εκκλησίας η νέα εορτή των Χριστουγέννων και η ευλάβεια των πιστών και ιδιαίτερα των μοναχών, απετέλεσαν τις προϋποθέσεις για την καθιέρωση και της προ των Χριστουγέννων νηστείας. Σ' αυτό ασφαλώς επέδρασε και η διαμορφωμένη ήδη τεσσαρακονθήμερη νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που προηγείτο του Πάσχα.

Όπως η εορτή έτσι και η νηστεία, ως προετοιμασία για την υποδοχή των γενεθλίων του Σωτήρος, εμφανίστηκε αρχικά στη Δύση, όπου η νηστεία αυτή ονομαζόταν Τεσσαρακοστή τον άγιου Μαρτίνου επειδή άρχιζε από την εορτή του άγιου τούτου της Δυτικής Εκκλησίας. Το ίδιο επανελήφθη και σ' εμάς, όπου πολλοί τη νηστεία των Χριστουγέννων ονομάζουν του άγιου Φιλίππου επειδή προφανώς αρχίζει την επομένη της μνήμης του Αποστόλου. 

Οι πρώτες ιστορικές μαρτυρίες, που έχουμε για τη νηστεία προ των Χριστουγέννων, ανάγονται για τη Δύση στον Ε' και για την Ανατολή στον ΣΤ' αιώνα. Από τούς ανατολικούς συγγραφείς σ' αυτήν αναφέρονται ό Αναστάσιος Σιναΐτης, ό πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος ο Ομολογητής, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, καθώς επίσης και ο πατριάρχης Αντιοχείας Θεόδωρος Βάλσαμων.

Η νηστεία στην αρχή, καθώς φαίνεται, ήταν μικρής διάρκειας. Ο Θεόδωρος Βαλσαμών (12ος αιώνας) που γράφει περί τον ΙΒ' αιώνα και κατά συνέπεια μας πληροφορεί για τα όσα ίσχυαν στην εποχή του, σαφώς την ονομάζει «επταήμερον». 

Όμως υπό την επίδραση της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής επεξετάθη και αυτή σε σαράντα ήμερες, χωρίς εν τούτοις να προσλάβει την αυστηρότητα της πρώτης.

Πως θα πρέπει να την νηστεύουμε

Καθ' όλη τη διάρκεια του σαρανταημέρου δεν καταλύουμε κρέας, γαλακτερά και αυγά. Αντίθετα, επιτρέπεται να καταλύουμε ψάρι όλες τις ήμερες πλην, φυσικά, της Τετάρτης και της Παρασκευής από την αρχή μέχρι και την 17η Δεκεμβρίου. Ψάρι καταλύουμε επίσης και κατά την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει.

Από την 18η μέχρι και την 24η Δεκεμβρίου, παραμονή της εορτής, επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου μόνο εκτός, βέβαια, των ημερών Τετάρτης και Παρασκευής που θα παρεμβληθούν και κατά τις οποίες τηρούμε ανέλαιη νηστεία. Επίσης με ξηροφαγία θα πρέπει να νηστεύουμε την πρώτη ήμερα της νηστείας, 15η Νοεμβρίου, καθώς και την παραμονή της εορτής, έκτος βέβαια κι αν πέσουν Σάββατο η Κυριακή.

ΝΗΣΤΕΙΑ: ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΠΑΣΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

«Επίσης οφείλουμε να μην τηρούμε μόνο την τάξη της νηστείας που αφορά τις τροφές, αλλά να απέχουμε και από κάθε αμαρτία, έτσι ώστε, όπως νηστεύουμε ως προς την κοιλιά, να νηστεύουμε και ως προς τη γλώσσα, αποφεύγοντας την καταλαλιά, το ψέμα, την αργολογία, τη λοιδορία, την οργή και γενικά κάθε αμαρτία που διαπράττουμε μέσω της γλώσσας.

Επίσης χρειάζεται να νηστεύουμε ως προς τα μάτια. Να μη βλέπουμε μάταια πράγματα. Να μην αποκτούμε παρρησία διά μέσου των ματιών. Να μην περιεργαζόμαστε κάποιον με αναίδεια. Ακόμη θα πρέπει να εμποδίζουμε τα χέρια και τα πόδια από κάθε πονηρό πράγμα.

Με αυτό τον τρόπο νηστεύοντας μια νηστεία ευπρόσδεκτη στον Θεό, αποφεύγοντας κάθε είδους κακία που ενεργείται διά μέσου της καθεμιάς από τις αισθήσεις μας, θα πλησιάζουμε, όπως είπαμε, την άγια ήμερα της αναστάσεως αναγεννημένοι, καθαροί και άξιοι της μεταλήψεως των άγιων μυστηρίων».

*ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΓΑΖΗΣ - Από το βιβλίο «Η νηστεία της Εκκλησίας», Αρχιμ. Συμεών Κούτσα Εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ. 88-92 Νηστεία Χριστουγέννων

★ Βίντεο: Ας ακούσουμε αγαπητοί αναγνώστες και περί Νηστείας και Χριστουγέννων, από τον αγαπημένο και μακαριστό Γέροντα Ευσέβιο Βίττη. «Τί είναι η Νηστεία;» «Κάθε ἒκφραση, λοιπόν, σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό εἶναι, πρέπει νά εἶναι, ἀγαπητική. Μόνο τότε ἒχει βαθύτατο νόημα καί ἀξία. Στήν περίπτωση τῆς νηστείας εἶναι ἀλήθεια πώς ἒχει εἰσχωρήσει πολύ φορμαλισμός καί νομισμός. Ἒχει τυποποιηθεῖ τόσο, ὣστε σέ ὂχι λίγες περιπτώσεις πιστῶν νά ἀποτελεῖ φορμαλιστική ἒκφραση θρησκευτικότητος χωρίς βάθος καί μῆκος καί εὗρος προσωπικό.» (Ἀρχιμ. Εὐσεβίου, Ἐπιψαύσεις Ἂκρῳ Δακτύλῳ)

 

«Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν Προαιώνιον Λόγον, ἐν Σπηλαίῳ ἔρχεται, ἀποτεκεῖν ἀπορρήτως. Χόρευε ἡ οἰκουμένη ἀκουτισθεῖσα, δόξασον μετὰ Ἀγγέλων καὶ τῶν Ποιμένων, βουληθέντα ἐποφθῆναι, παιδίον νέον, τὸν πρὸ αἰώνων Θεόν.»

 

πηγή:http://sophia-siglitiki.blogspot.gr

Σοφά λόγια

Όταν γιορτάζεις την ονομαστική σου γιορτή, γιόρταζε με σκοπό να πετύχεις έλεος από το Θεό με την πρεσβεία του Αγίου σου.

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Η γέννηση των παιδιών είναι εύκολη. Η αναγέννηση είναι δύσκολη!

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει την πίστη τους επειδή έχασαν το πνεύμα της προσευχής, ή επειδή δεν είχαν ποτέ αυτό το πνεύμα, ή τέλος πάντων δεν το έχουν τώρα. Με λίγα λόγια ολιγοπίστησαν επειδή δεν προσεύχονται. Ο άρχοντας αυτού του κόσμου έχει μεγάλο πεδίο δράσης στις καρδιές τους, έγινε κυρίαρχος.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Η εξομολόγηση είναι θεληματική και ειλικρινής των αμαρτημάτων που διαπράχθηκαν – χωρίς ντροπή και δισταγμό, αλλά με αυτομεμψία και συντριβή καρδιάς- ενώπιον του προσώπου που η Εκκλησία έχει ορίσει για τη συγχώρεση των αμαρτιών. Για να είναι αληθινή και αποτελεσματική, πρέπει να είναι εκούσια και ειλικρινής, γιατί η βεβιασμένη και ανειλικρινής εξομολόγηση είναι άκαρπη, καθώς δεν αποτελεί γνήσια υπαγόρευση της καρδιάς, έκφραση μεταμέλειας και φανέρωση του πόθου για θεραπεία. Η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται χωρίς ντροπή και δισταγμό, αλλά με θάρρος και αυτοκατάκριση, γιατί το θάρρος είναι εκδήλωση αποστροφής προς την αμαρτία, ενώ η ντροπή δείχνει την έλλειψη θάρρους.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως

«Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν». Το «περισσόν ζωής», όπως ερμηνεύει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, είναι η ζωή της αγιότητας, της κατά Χάριν υιοθεσίας του ανθρώπου από τον Θεό. Όσοι τηρούν τις εντολές του Θεού, ζουν κατά το θέλημά Του τον ενάρετο βίο, λαμβάνουν από Αυτόν και την Θεία Χάρη ως αναφαίρετο κτήμα τους· αποκτούν τα θεία κατηγορήματα, την αγάπη, τη σοφία, το άκτιστο φως, την κυριότητα, την αθανασία. Όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία ζωή αγιότητας.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

Αυτός που κυριεύθηκε από τη συνήθεια, πράττει, ενεργεί, εκτελεί ως υπήκοος, ως υποτελής. Η δυνατότητα να αυτενεργεί έπαυσε και πράττει κατά διαταγή της συνήθειας. Η εσωτερική φωνή πνίγεται μέσα στα στήθια του. Η έξις καταντά πολύ τυραννική, γιατί μπορεί η δύναμη των παθών να ατόνησε, η συνήθεια όμως, επιμένει και κατά τη θεραπεία τους. Αυτή είναι η συνήθεια, αυτή είναι η δύναμή της, αυτή η τυραννία της. Όταν μας κυριεύσει μια φορά, έκτοτε διευθύνει τις θελήσεις μας, κανονίζει τις πράξεις μας και ποτέ πια δεν αφήνει τα χαλινάρια με τα οποία διευθύνει τις διαθέσεις μας. Τότε το παν έχει χαθεί. Έχει χαθεί κάθε ελπίδα σωτηρίας, καμιά ακτίνα φωτός δεν απέμεινε. Είναι ανάγκη λοιπόν να κάνουμε γρήγορα και να μετανοήσουμε, πριν η αμαρτία γίνει συνήθεια, οπότε θα είναι δύσκολο να σωθούμε.

Άγιος Νεκτάριος Επίσκοπος Πενταπόλεως

Είναι ανάγκη να προσεύχεται κανείς πάντοτε και ασταμάτητα, και εκείνος που βρίσκεται σε θλίψη και εκείνος που ζει με άνεση.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Αν όλος ο κόσμος βαδίσει προς μια κατεύθυνση, κι ο Χριστός προς την άλλη, εγώ θα πάω πίσω από τον Χριστό.

Φ. Ντοστογιέφσκι

Την ταπείνωση είναι αδύνατον να την περιγράψωμε, διότι τώρα έγινε στολή της θεότητος. Το κέντρο της αγάπης μας, ο Ιησούς μας, την έφόρεσε και μέσω αυτής μας εξεδήλωσε τον χαρακτήρα Του. Λέγοντας το «μάθετε απ’ έμού ότι πράος είμι και ταπεινός τη καρδία», είναι σαν να μας χάραξε την μορφή Του εξωτερικά, για να μπορέσωμε στα κτιστά και ταπεινά μας περιθώρια να τον αντιγράψωμε.

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από το θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτα. Λέει ο Θεός γι' αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά: «Θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου». (Β' Κορ. 6, 16).

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

“Αυτά που σου έδωσε ο Θεός δίνεις. Αν θέλει ο Θεός να σου τα πάρει, σε δύο λεπτά σου τα παίρνει. Αυτά που σου έδωσε ο Θεός μέσα από την πρόνοιά Του, δίνεις κι εσύ στον αδελφό σου. Δεν είναι δικά σου, σου τα έδωσε ο Θεός, ούτε μαζί σου θα τα πάρεις, είσαι ένας διαχειριστής, δεν μπορεί να τα έχεις μαζί σου αιώνια. Οπότε φρόντισε να τα κάνεις επενδύσεις σωστές.”

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Η αποστασία, η φιλαυτία και η φαυλότητά μας θα ανατρέψουν τα πάντα και θα αντικαταστήσουν το θέλημα του Θεού. Τα έθνη και οι λαοί, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, ετοιμάζουν με τη ζωή τους και τις ενέργειές τους τον ερχομό του αντίχριστου, ο οποίος θα ισοπέδωση τα πάντα και αφού καταργήσει κάθε θεό και σέβασμα, θα ανακηρύξει τον εαυτόν του Θεό, και με την απαίτηση να τον προσκυνούν ως σωτήρα του κόσμου…

Ανώνυμος

Θα σου πουν να κάνεις τα πάντα για να "πετύχεις". Κανείς όμως δεν θα σου πει ότι στην κορυφή της "επιτυχίας" θα έχεις ξεχάσει ποιος είσαι. Γιατί θα σε αναγνωρίζει η κοινωνία, μα θα σε έχει ξεχάσει ολότελα ο εαυτός σου.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος)

πηγή: http://imverias.blogspot.gr

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ; ΚΑΝΕ ΤΟ ΜΙΚΡΟ! ( ομιλία στην εορτή του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστού Ματθαίου)

16 Νοεμβρίου Τοῦ ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου

 ομιλία τoυ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ἐάν, ἀγαπητοί μου, σᾶς πῇ κάποιος,  ὅτι ἕνας λύκος ἔγινε ἀρνί, ποιός θὰ  τὸ πιστέψῃ; Κανείς δὲν θὰ τὸ  πιστεύῃ. Γιατὶ ὁ λύκος τρώει ἀρνιά. Γεννιέται λύκος καὶ λύκος πεθαίνει.  Ὁ λαός μας λέει· «ὁ λύκος τρίχα  ἀλλάζει, ἀλλὰ τὴν γνώμη, τὸ νοῦ, δὲν τὸν  ἀλλάζει», μένει λύκος. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ δ ὲν συμβαίνει στὸ φυσικὸ κόσμο, συμ βαίνει σ᾿ ἕναν ἄλλο κόσμο, στὸν  πνευματικὸ κόσμο, στὸν ἠθικὸ κόσμο. Τί  θέλω δηλαδὴ νὰ πῶ; Ὅτι ὑπάρχουν  ἄνθρωποι κακοί, ὑπάρχουν ἄνθρωποι διεστραμμένοι, ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ  εἶνε γεμᾶτοι κακίες καὶ ἐλαττώματα,  ποὺ εἶνε σὰν τοὺς λύκους καὶ  χειρότεροι ἀπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἀπὸ τὰ ἄγρια  θηρία, καὶ ὅμως ἕνας κακὸς ἄνθρωπος  μπορεῖ ν᾿ ἀλλάξῃ, νὰ γίνῃ καλός, νὰ  γίνῃ ἅγιος. Ἕνας λύκος μπορεῖ νὰ  γίνῃ ἀρνί. Αὐτὸ μᾶς λέει σήμερα τὸ  εὐαγγέλιο (βλ. Ματθ. 9,9-13).
Γιά νὰ δοῦμε, πῶς γίνονται αὐτὰ τὰ  θαυμαστὰ πράγματα;

* * *

Λέει λοιπὸν τὸ εὐαγγέλιο, ὅτι στὴν  ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχαν κάτι  ἄνθρωποι ποὺ τοὺς λέγανε τελῶνες,  γιατὶ τὸ ἐπάγγελμά τους ἦταν τέτοιο.  Εἰσέπρατταν φόρους, τοὺς φόρους τοῦ  δημοσίου. Ἀλλὰ στὴν εἴσπραξι ἔκαναν  πολλὲς ἀδικίες. Δὲν εἰσέπρατταν τὰ  νόμιμα καὶ κανονικά. Ἐκεῖ ποὺ ἔπρεπε  νὰ εἰσπράξουν 100 δραχμές, εἰσ έπρατταν 200. Τὶς 100 τὶς ἔδιναν στὸ δ ημόσιο, τὶς ἄλλες 100 τὶς ἔβαναν στὴν τσ έπη των. Ἔτσι αὐτοί, κλέβοντας τὸ  λαό, κατώρθωσαν νὰ κάνουν τεράστιες  περιουσίες, νὰ κτίσουν μεγάλα  σπίτια, τεράστια μέγαρα, νὰ ζοῦνε μὲ  πολυτέλεια μεγιστάνων.
Ἦσαν εὐτυχεῖς; Ὄχι. Γιατὶ ὁ κόσμος,  ποὺ ἤξερε ὅτι αὐτοὶ εἶνε λύκοι  ἅρπαγες καὶ λῄστευαν τὸ λαό, δὲν τοὺς  ἀγαποῦσε, ἀλλὰ τοὺς μισοῦσε. Τελώνης =  ἁμαρτωλός. Τελώνης = κλέφτης. Τελώνης =  λύκος τῆς κοινωνίας. Τοὺς μισοῦσαν,  λοιπόν. Ἕνας ἀπὸ δαύτους, τοὺς  τελώνας, εἶνε καὶ ὁ Ματθαῖος ποὺ  ἑορτάζομε σήμερον.
Ἄλλαξε ὅμως, ἀπὸ τελώνης ἔγινε  εὐαγγελιστής, ἀπὸ κάρβουνο ἔγινε διαμάντι, ἀπὸ κόρακας ἔγινε περιστέρι, ἀπὸ λύκος ἔγινε ἀρνί. Θεέ μου,  τί θαύματα κάνει ὁ Χριστός! Ποιός  ἄλλαξε αὐτὸν τὸν τελώνη καὶ πῶς;
Ἀκοῦστε τί λέει τὸ εὐαγγέλιο. Ὁ  Ματθαῖος εὑρίσκετο στὸ τελωνεῖο.  Ὅπως ἡ ἀράχνη στήνει τὸ δίχτυ της  καὶ περιμένει ν᾿ ἁρπάξῃ τὰ διάφορα  ζῳύφια καὶ, ἔτσι καὶ αὐτὸς περίμενε  στὸ τελωνεῖο ν᾿ ἁρπάξῃ τοὺς ἀθῴους  ἀνθρώπους, γιὰ νὰ τοὺς κλέψῃ καὶ νὰ  τοὺς λῃστεύσῃ. Ἐκεῖ ἔμενε μέρα –  νύχτα.
Ἀλλὰ μιὰ μέρα πέρασε κάποιος.  Κάποιος, ποὺ ἄλλος σὰν κι αὐτὸν δὲν  ὑπάρχει στὸν κόσμο. Τὸ ὄνομά του εἶνε τὸ  γλυκύτερον ὄνομα στὸν κόσμο. Κάποιος  ποὺ κάνει θαύματα στὸν κόσμο. Καὶ αὐτὸς  ὁ κάποιος εἶνε ὁ Χριστός.
Ὁ Χριστὸς κοίταξε τὸν Ματθαῖο καὶ σὰν  Θεὸς ποὺ ἦτο ἔρριξε τὸ βλέμμα του μέσα  στὰ βάθη τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεώς  του καὶ εἶδε, ὅτι μέσα στὸ βάθος τῆς  ἁμαρτωλῆς αὐτῆς ὑπάρξεως ὑπῆρχε  κάποιο καλὸ σπέρμα, ὑπῆρχε μιὰ  σπίθα, ὑπῆρχε μία καλὴ διάθεσις. Γ ιατὶ πρέπει νὰ ξέρωμε, ὅτι καὶ ὁ πιὸ  ἅγιος ἄνθρωπος ἔχει κάποιο ἐλάττωμα.  Ἔτσι καὶ ὁ πιὸ ἁμαρτωλὸς ἔχει κάτι καλὸ  μέσα στὴν καρδιά του· καὶ ἐὰν αὐτὸ τὸ  καλὸ κατορθώσωμε νὰ τὸ καλλιεργήσουμε,  τότε ὁ κακὸς ἄνθρωπος γίνεται καλός.
Εἶδε λοιπὸν ὁ Χριστός, ὅτι στὰ βάθη τῆς  καρδιᾶς του ἔκρυβε κάτι καλό· ἔκρυ βε, ὅπως εἶπα, μιὰ σπίθα. Καὶ ὅπως ἀπὸ  μιὰ σπίθα ἀνάπτεις φωτιά, ἔτσι ἀπὸ  τὴν σπίθα αὐτὴ ποὺ κρυβόταν στὴν καρδ ιὰ τοῦ Ματθαίου ὁ Χριστὸς ἄναψε μιὰ  ἅγια φωτιά, ποὺ ἔκαψε ὅλο τὸ δάσος τῆς  ἁμαρτίας. Τὸν κοίταξε καλὰ ὁ Χριστός,  καὶ κατάλαβε, ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπους  μπορεῖ ν᾿ ἀλλάξῃ, νὰ γίνῃ ἄνθρωπος  τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνῃ εὐαγγελιστὴς καὶ  κήρυκας τοῦ εὐαγγελίου. Τοῦ εἶπε δύο  λόγια· «Ἀκολούθει μοι» (Ματθ. 9,9).  Ἄφησε τὸ τελωνεῖο, τοῦ εἶπε, καὶ ἔλα  μαζί μου, καὶ ἀπὸ τελώνη θὰ σὲ κάνω ἐγὼ  κήρυκα τοῦ εὐαγγελίου καὶ  εὐαγγελιστή. Καὶ πράγματι ὁ τελώνης,  χωρὶς χρονοτριβή, χωρὶς ἀντιρρήσεις,  ἀμέσως ἀκολούθησε τὸ Χριστό. Καὶ ἡ  χαρά του, ἐκείνη τὴν ἡμέρα ποὺ  γνώρισε τὸ Χριστό, ἦταν μεγάλη. Καὶ γιὰ νὰ  ἐκδηλώσῃ τὴ χαρά του καὶ νὰ  πανηγυρίσῃ τὸ γεγονός, ἔκανε  συμπόσιο, ἔστρωσε τραπέζι, καὶ  κάλεσε τοὺς συναδέλφους του, ἐκάλεσε  καὶ ἄλλον κόσμο. Καὶ στὸ τραπέζι, λέει  τὸ εὐαγγέλιο, ἤτανε καὶ ὁ Χριστὸς καὶ οἱ  μαθηταί, καὶ τρώγανε.
Οταν κάποιοι κακοὶ ἄνθρωποι εἶδαν  στὸ τραπέζι τὸ Χριστὸ μὲ τοὺς τελώνας,  τὸν κατηγόρησαν καὶ εἶπαν· Γιά  κοίταξε ὁ Χριστὸς μὲ ποιούς  ἁμαρτωλους ἀνθρώπους συναναστρέφεται… Καὶ ὁ Χριστὸς τοὺς ἀπήντησε μὲ  τὰ ἑξῆς λόγια.
Ἕνας ποὺ εἶνε καλὰ δὲν πάει στὸ  γιατρό· ὁ ἄρρωστος πάει στὸ γιατρό.  Καὶ ἐγὼ ἦρθα στὸν κόσμον αὐτὸν γιὰ τοὺς  ἀρρώστους. Καὶ οἱ ἄρρωστοι ἔρχονται σ᾿  ἐμένα. Αὐτοὶ ποὺ εἶνε σωματικῶς ἄρρωστοι, ἔρχονται νὰ τοὺς κάνω καλά·  καὶ αὐτοὶ ποὺ εἶνε ἄρρωστοι ψυχικῶς,  γιὰ νὰ τοὺς θεραπεύσω. «Οὐ  γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ  ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Ματθ. 9,13).
Ἀπὸ τὴν ἡμέρα πιὰ ἐκείνη ὁ Ματθαῖος  ἔμεινε κοντὰ στὸ Χριστό. Καὶ ὅπως τὸ ἀρνὶ  ἀκολουθάει τὸν τσομπάνο, ἔτσι καὶ ὁ  Ματθαῖος ἀκολουθοῦσε τὸ Χριστό. Κοντὰ  του ἦταν ὅταν στὴν ἔρημο ὁ Χριστὸς  εὐλόγησε τὰ ψωμιὰ καὶ χόρτασε τὸν  κόσμο. Κοντά του ἦταν ὅταν ὁ Χριστὸς  περπατοῦσε ἐπάνω στὴν ἀγριεμένη  θάλασσα. Κοντά του ἦταν ὅταν ὁ Χριστὸς  ἄγγιζε μὲ τὸ χέρι του καὶ θεράπευε  τοὺς ἀρρώστους. Κοντὰ στὸ Χριστὸ ἦταν τὴ  νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης, ὅταν ὁ  Χριστὸς ἐτέλεσε τὸν Μυστικὸ Δείπνο καὶ  εἶπε τὸ «Λάβετε φάγετε…» (Ματθ. 26,26).  Κοντὰ στὸ Χριστὸ ἤτανε τὴν ἡμέρα τῆς  Ἀναστάσεως, ποὺ ὁ Χριστὸς ἔφερε τὸ  χαρμόσυνο μήνυμα. Κοντὰ στὸ Χριστὸ ἦτο  ὅταν ὁ Χριστὸς ἀναλήφθηκε εἰς τοὺς  οὐρανούς. Καὶ εἰς τὸ ὑπερῷο τῆς  Πεντηκοστῆς ἦταν πάλι ἐκεῖ. Μετά, ὅταν  σκόρπισαν οἱ μαθηταὶ καὶ πῆγαν σὲ δ ιάφορα μέρη γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ εὐαγγ έλιο, ὁ Ματθαῖος πῆρε τὸ ῥαβδί του  καὶ πῆγε πάρα πολὺ μακριά, μέσα στὰ  ἄγρια δάση, μέσα σὲ ἀγρίους  ἀνθρώπους, καὶ ἐκεῖ μέσα στοὺς  ἀγρίους αὐτοὺς ἐκήρυξε τὸ Χριστό,  ἐκήρυξε τὸ εὐαγγέλιο, καὶ εἶχε  μαρτυρικὸ τέλος.

* * *

Αὐτὰ τὰ λίγα ξέρουμε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο  γιὰ τὸ Ματθαῖο, ποὺ ἑορτάζει σήμερον.  Τί μᾶς διδάσκει;
Θέλω νὰ προσέξετε ἕνα σημεῖο  ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο – ἂν προσέχετε καὶ ἂν  ἔχετε τὸ μυαλό σας καὶ τὴν  καρδιά σας ἐδῶ πέρα. Γιατὶ  πολλὲς φορὲς συμβαίνει, τὸ κορμί μας  νὰ εἶνε ἐδῶ ἀλλὰ ἡ ψυχή μας ἀλλοῦ. Νὰ  εἴμαστε παρόντες, ἀλλὰ καὶ ἀπόντες·  παρόντες μὲν σωματικῶς, ἀλλὰ ψυχικῶς  ἀπόντες.
Λοιπόν, ἂν ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο, θέλω νὰ προσέξετε ἕνα σημεῖο, ἐκεῖ  ποὺ λέει ὁ Χριστός· «Ἀκολούθει μοι».  Δύο λόγια τοῦ εἶπε ὁ Χριστός, καὶ ὁ Ματθαῖος τὰ ἄφησε ὅλα. Ἄφησε τὸ τελωνεῖο,  ἄφησε τὰ σπίτια, ἄφησε τὰ λεφτά, ἄφησε  τὴν περιουσία, ἄφησε τοὺς φίλους,  ἄφησε τὰ πάντα καὶ ἠκολούθησε τὸ Χριστό.
Ποιός τὸ κάνει σήμερα αὐτό; Τὸ  θεωρεῖτε εὔκολο; Γιά φανταστῆτε νὰ  ἐρχόταν ὁ Χριστὸς ἐκ νέου στὸν κόσμο  καὶ νὰ πήγαινε στὸ γεωργό, τὴν ὥρα ποὺ  ἔχει τὸ τρακτὲρ καὶ καλλιεργεῖ τὴ γῆ. Νὰ  πήγαινε στὸν ψαρᾶ, τὴν ὥρα ποὺ ῥίχνει  τὸ δίκτυ του καὶ περιμένει τὸ  ἀλίευμα. Νὰ πήγαινε κατόπιν στὸν  ἐργάτη στὸ ἐργοστάσιο, νὰ πήγαινε  στὸν πλούσιο, νὰ πήγαινε στὸν ἔμπορο,  νὰ πήγαινε στὸν ὑπάλληλο, νὰ  πήγαινε στὸ μεγάλο, τὸ νομάρχη, τὸ  δήμαρχο, τὸν ὑπουργό, τὸν ἔπαρχο  κ.λπ.. Νὰ πήγαινε παντοῦ καὶ νὰ ἔλεγε ὁ  Χριστός· Ἔλα μαζί μου καὶ ἄφησέ τα  αὐτά. Ἄφησε, σὺ ὁ γεωργός, τὸ τρακτέρ·  ἄφησε, ἐσὺ ὁ ψαρᾶς, τὰ δίκτυα σου·  ἄφησε, σὺ ὁ ἔμπορος, τὸ ἐμπόριό σου·  ἄφησε, ἐσὺ ὁ ὑπάλληλος καὶ ὁ ἄρχων, τὸ  ἀξίωμά σας, ἀφῆστε τὰ πάντα· ἀφῆστε,  ἐσεῖς οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἐφοπλισταί,  τὰ καράβια σας καὶ ἐλᾶτε μαζί μου.  Ποιός ἀπὸ δαύτους θ᾿ ἀκολουθοῦσε τὸ  Χριστό; Ποιός; Οὔτε ἕνας. Γιατί; Διότι σήμερα εἶνε ἡ ἐποχὴ τοῦ  χρήματος. Μπεζαχτᾶδες γενῆκαν οἱ  ἄνθρωποι. Λεπτά, λεπτά, λεπτά·  ψοφᾶνε οἱ ἄνθρωποι γιὰ λεπτά. Χωρὶς  λεπτὰ δὲν δουλεύουν. Θέλετε παράδειγμα;
Ἐδῶ τώρα στὰ ἔργα τῆς Πτολεμαΐδος δουλεύουν 4.000 ἄνθρωποι, καὶ εἶνε μία  εὐλογία. Γιατί δουλεύουν; Γιὰ τὰ  λεπτὰ δουλεύουν. Ἐὰν ὑποθέσουμε  ὅτι ἀλλάξῃ τὸ σύστημα ―δὲν τὸ ξέρουμε τί θὰ γίνῃ― καὶ τοὺς πῇ ὅτι  «Θὰ δουλεύετε δωρεάν, λεφτὰ δὲν θὰ  σᾶς δίνουμε», ποιός θὰ πάῃ; Οὔτε  ἕνας δὲν θὰ πάῃ μὲ τὴ θέλησί του.  Μόνο μὲ τὸ βούρδουλα καὶ μὲ δύναμι  ἀστυνομική, ὅπως στὴ Ῥωσία, μπορεῖ  νὰ δουλεύῃ καὶ νὰ κάνῃ γεφύρια, νὰ σκάβῃ τὴ γῆ καὶ νὰ βγάζῃ ἄνθρακες. Ἐδῶ  ἔχει λεφτά. Καὶ σὲ παρακαλοῦν· Φρόντισε, δεσπότη, νὰ μὲ βάλῃς στὰ ἔργα·  εἶμαι πτωχός, εἶμαι ὀρφανός, εἶμαι  τοῦτο, εἶμαι ἐκεῖνο. Καὶ ἅμα πάρῃ τὰ  λεφτά, δὲν χορταίνει. Καὶ χωρὶς λεπτά, δὲν δουλεύει.
Ἀλλὰ ὁ Ματθαῖος δούλευσε χωρὶς λεπτά.
Ἤμουν σ᾿ ἕνα χωριό – ἂς μὴν πῶ τὸ  χωριό. Παπᾶ δὲν ἔχουν. Τοὺς  παρεκάλεσα λοιπόν. Εἶπα τὸν πρόεδρο·
―Βρῆτε ἕναν ἀπὸ τὸ χωριό, εἴτε βοσκὸ  εἴτε γεωργὸ ἢ ὅποιον νά ᾿νε, γιὰ νὰ τὸν  κάνουμε ἱερέα. Νὰ χτυπᾷ ἡ καμπάνα τὴν  Κυριακή καὶ νὰ ἐκκλησιάζεται ὁ κόσμος.  Γιατὶ κακὸ πρᾶγμα εἶνε, νά ᾿νε Κυριακὴ  καὶ νὰ μὴν ὑπάρχῃ ἱερέας γιὰ νὰ  ἐκκλησιάζεται ὁ κόσμος.
Κανεὶς δὲ᾿ βρέθηκε. Ἕνας μόνο, αὐθάδης, εἶπε·
―Δεσπότη, ἂν μᾶς δώσῃς 50.000 τὸ μῆνα,  γινόμεθα ὅλοι παπᾶδες.
―Δὲν σᾶς χρειάζομαι, τοῦ εἶπα.
Ὅλοι μόνο γιὰ τὰ λεφτὰ εἶνε. Καὶ τώρα,  αὐτὴ τὴν ὥρα, ἂν ὑποθέσουμε ὅτι τὸ  κράτος θὰ πῇ, ὅτι στὸν παπᾶ θὰ δίνῃ  100.000 δραχμές, ἴιιι! θὰ μαζευτοῦν  πατεῖς μὲ πατῶ σε, ὅλοι νὰ γίνουν  παπᾶδες. Ἀλλὰ Τώρα ὅμως εἶνε ὁ μισθὸς  εἶνε μικρός, εἶνε ἐλάχιστος, καὶ  παπᾶς δὲν γίνεται κανένας.
Λοιπόν, ὁ Χριστὸς εἶπε στὸ Ματθαῖο  «Ἀκολούθει μοι». Βουνὸ εἶνε αὐτό, δύσκολο εἶνε; Καὶ ὅμως πρέπει νὰ ξέρετε, ὅτι καὶ σήμερα ὑπάρχουν παιδιὰ ποὺ ἐγκαταλείπουν γονεῖς καὶ τὰ  πάντα καὶ πᾶνε μακριά, κάτω στὴν  Ἀφρική, στὴν Αὐστραλία, στὴ Νέα Ὑόρκη,  μέσα στὰ ἄγρια μέρη. Ὅπως ὁ Ματθαῖος  πῆγε στὰ ἄγρια μέρη, ἔτσι ὑπάρχουν  Ἰταλοί, Ἱσπανοί, Γάλλοι, Ἄγγλοι, Γερμανοί, παιδιά ἐκλεκτῶν  οἰκογενειῶν, ποὺ ἀφήνουν τοὺς γονεῖς των καὶ πᾶνε μακριά, κάτω στοὺς  ἀγρίους, καὶ διδάσκουν τὸν Χριστό·  καὶ τοὺς τρῶνε οἱ κροκόδειλοι καὶ τὰ  ἄγρια θηρία. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ  ἀκολουθοῦνε τὸ Χριστό. Στὴν Ἑλλάδα,  τί γίνεται; Τρία ἑκατομμύρια φύγανε  ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ σκορπιστήκανε στὰ  τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος· ἄλλος  πῆγε στὴν Αὐσταλία, ἄλλος στὸ Τορόντο,  ἄλλος ἀλλοῦ. Γιατί πῆγε πήγανε; Γιὰ  τὰ δολλάρια. Γιὰ τὸ Θεό; Οὔτε ἕνας!
Μόνο τέσσερα παιδιά, τώρα  τελευταίως, φύγανε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα  καὶ πήγανε κάτω στὴν Οὐγκάντα, γιὰ νὰ  κηρύξουν τὸ Χριστό. Ἀπ᾿ ὅλη τὴν Ἑλλάδα  τέσσερα μόνο παιδιὰ  παρουσιαστήκανε γιὰ νὰ ποῦν· Ἐμεῖς δὲν πᾶμε στὰ ἀνθρακωρυχεῖα τοῦ Βελγίου  γιὰ νὰ βγάλουμε λεπτά, δὲν πᾶμε στὸ  Τορόντο, δὲν πᾶμε στὴν Αὐσταλία, δὲν  πᾶμε γιὰ ν᾿ ἀποκτήσωμε δολλάρια.  Πῆγαν γιὰ τὸ Χριστό. Τέσσερα μόνο παιδιά, ἀπ᾿ ὅλη τὴν Ἑλλάδα!
Δὲν εἶνε, λοιπόν, μικρὸ αὐτὸ ποὺ ἔκανε ὁ  Ματθαῖος. Ἀλλὰ ἐγὼ δὲν ἦρθα σήμερα ἐδῶ  γιὰ νὰ σᾶς πῶ ν᾿ ἀφήσετε τὸ χωριό, νὰ  πᾶτε μακριά, καὶ νὰ γίνετε  ἱεραπόστολοι καὶ νὰ σᾶς φᾶνε οἱ κροκόδειλοι, ὅπως πῆγε ὁ Ματθαῖος καὶ  τόσοι ἄλλοι ἐργάται τοῦ εὐαγγελίου. Δὲν σᾶς λέω τέτοια πράγματα. Ἀλλὰ σᾶς λέω κάτι ἄλλο. Δὲν μπορεῖς νὰ τὸ κάνῃς  τὸ μεγάλο; Ἔ, κάνε τὸ μικρό. Δὲν  μπορεῖς νὰ σηκώσῃς τὸ βουνό; Σήκωσε  ἕνα χαλίκι. Ἐγώ, ἀπόψε, θὰ σᾶς δώσω  νὰ σηκώσετε ἕνα χαλίκι. Δὲν θὰ σᾶς πῶ  νὰ σηκώσετε τὸν Ὄλυμπο, δὲν σᾶς λέω νὰ  σηκώσετε τὸ Βίτσι ἢ τὸ Γράμμο ἢ τὰ ψηλὰ  βουνά, ποὺ καὶ αὐτὰ τὰ σήκωσαν οἱ  Ἕλληνες στρατιῶται καὶ  θαυματούργησαν. Λοιπόν, ἐγὼ δὲν σᾶς λέω τέτοια δύσκολα πράγματα· ἐγὼ σᾶς  λέω πολὺ εὔκολα πράγματα, ἕνα  μικρό, πολὺ μικρό. Νὰ μὴν ἀφήσῃς τὸ  σπίτι σου. Νὰ εἶσαι κοντὰ στὴ γυναῖκα  σου, κοντὰ στὰ παιδιά σου, νὰ δουλεύῃς τὴ γῆ, νὰ εἶσαι ἐργατικὸς καὶ  φιλότιμος. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο δουλειά!  μυρμήγκι νὰ εἶσαι, αὐτὸ θέλει ὁ  Χριστός. Ἦρθε Κυριακή, χτύπησε ἡ  καμπάνα; Ἡ καμπάνα ἐκείνη ποὺ  χτυπᾷ, ἄγγελος Κυρίου εἶνε. Καὶ μᾶς ἔδωσε αὐτιὰ ὁ Θεός, γιὰ νὰ ἀκοῦμε τὴν  καμπάνα. Καὶ μᾶς καλεῖ ὁ Χριστὸς τὴν ὥρα  ποὺ χτυπᾷ ἡ καμπάνα. «Ἀκολούθει  μοι», σοῦ λέει. Ἔλα, Χριστιανέ μου,·  ὄχι γιὰ νὰ σὲ στείλω κάτω στοὺς  ἀγρίους, γιὰ νὰ γίνῃς ἐκεῖ κήρυκας  τοῦ εὐαγγελίου· ὄχι νὰ γίνῃς παπᾶς  ἢ δεσπότης ἢ ἱεροκήρυκας ἢ κάτι ἄλλο.  Ἔλα, ἔλα στὴν ἐκκλησία. Νὰ μπῇς μέσα  στὴν ἐκκλησία, ν᾿ ἀνάψῃς τὸ κερί σου  καὶ νὰ σταθῇς. Πόσο νὰ σταθῇς; Μία ὥρα.  Ἀπὸ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία…» μέχρι τὸ «Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων…» μία ὥρα εἶνε. Ὅλη ἡ ἑβδομάδα ἔχει 168 ὧρες, καὶ ἀπὸ τὶς 168 ὧρες  μιὰ ὥρα σοῦ ζητᾶ ὁ Θεός· κ᾿ ἐμεῖς οὔτε  μιὰ ὥρα δὲν ἐρχόμεθα ἐδῶ στὴν  ἐκκλησία, καὶ φύγαμε μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό.
Δι᾿ αὐτὸν λοιπὸν τὸν λόγον ἐμεῖς  σήμερα, ποὺ ἑορτάζουμε τὴν μνήμη τοῦ  Ματθαίου, θαυμάζομεν ἀφ᾿ ἑνὸς τοὺς  ἥρωας ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειψαν τὰ πάντα καὶ ἐργάζονται ὡς  ἱεραπόστολοι στὰ διάφορα μέρη τῆς  γῆς, καὶ ἀφ᾿ ἐτέρου κάνομε ἔκκλησι σὲ  ὅλους ἐσᾶς καὶ παρακαλοῦμε, νὰ κάνετε  τὸ μικρό, ἀφοῦ τὸ μεγάλο δὲν μπορεῖτε  νὰ τὸ κάνετε καὶ δὲν θέλετε νὰ τὸ κάνετε.  Τὰ παιδιά σας δὲν τὰ κάνετε πλέον  ἱερεῖς. Ἄ, ὄχι· τὸ παιδάκι νὰ γίνῃ δικηγόρος, νὰ γίνῃ γιατρός…· παπᾶς  ὄχι, κήρυκας τοῦ εὐαγγελίου ὄχι. Καὶ  ἔτσι ἔχουμε χίλιες (1.000) θέσεις στὴν  Ἑλλάδα χωρὶς ἱερεῖς, καὶ καμπάνες δὲν  χτυπᾶνε· καὶ εἶνε μιὰ κατάρα· καὶ εἶνε  μιὰ ἐποχὴ ποὺ εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ  Αἰτωλός. Ἐρώτησαν τὸν ἅγιο Κοσμᾶ· Πότε  θὰ ἔλθῃ ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου; Καὶ ὁ  ἅγιος Κοσμᾶς εἶπε τρία πράγματα·  Ὅταν θὰ δῆτε τὴ γυναῖκα νὰ περπατᾷ  γυμνὴ στὸν δρόμο, τότε νὰ  περιμένετε τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Εἶπε  καὶ κάτι ἄλλο· Ὅταν δὲν γίνωνται  ἱερεῖς καὶ θὰ μείνουν 10 καὶ 20 καὶ 30 χωριὰ  χωρὶς παπᾶδες ―γιατὶ γινήκαν τοῦ δια᾿όλου παιδιά― καὶ κανείς δὲν θὰ θέλῃ νὰ φορέσῃ τὸ ῥάσο καὶ θὰ  χορταριάσουν οἱ ἐκκλησιές, τότε  ἥξει τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Τὸ παιδάκι  σας θέλετε νὰ γίνῃ δικηγόρος, νὰ κλέβῃ δηλαδή· τὸ παιδάκι σας  γιατρός, νὰ στέλνῃ τὸν ἄνθρωπο στὸν  τάφο· τὸ παιδάκι σας μηχανικός, γιὰ  νὰ πέφτῃ τὸ σπίτι καὶ νὰ πλακώνῃ τὸν  κόσμο· τὸ παιδάκι σου γιὰ λεφτά· ἀλλὰ  παπᾶς νὰ γίνῃ, ὄχι. Ἕνα μικρὸ παιδάκι, χαριτωμένο, πήγαινε στὸ  κατηχητικὸ σχολεῖο καὶ τοῦ ἄρεσε ἡ  ἐκκλησία· καὶ λέει στὸν πατέρα του· ― Ἐγὼ θέλω νὰ γίνω παπᾶς. ―Θὰ σὲ  σκοτώσω, τοῦ εἶπε, ἅμα τὸ ξαναπῇς, καὶ  σήκωσε τὸ κουπὶ γιὰ νὰ τὸ χτυπήσῃ.
Λοιπόν; Τὸ ἕνα δὲν τὸ κάνετε, τὸ ἄλλο δὲν τὸ κάνετε, τί Χριστιανοὶ εἶστε; Ἐλᾶτε,  τοὐλάχιστον, τὴν Κυριακὴ μιὰ ὥρα στὴν  ἐκκλησία, γιὰ νὰ ἔχετε τὴν εὐλογία τοῦ  Θεοῦ καὶ νὰ φωτιστῆτε.
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ολόκληρη η ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου, ἡ ὁποία  ἔγινε σ” ένα πολύ μικρό χωριό, στὸν Πτελεῶνα – Ἑορδαίας, στον ἱερό ναὸ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου , τὴν Κυριακὴ 16-11-1980
.
πηγή: http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=44364
.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 16 Νοεμβρίου 2014 – Αποστόλου Ματθαίου

Εἶδε νὰ κάθεται στὸ τελωνεῖο
ἕνας ἄνθρωπος
ποὺ τὸν ἔλεγαν Ματθαῖο,
καὶ τοῦ λέει·
«᾿Ακολούθησέ με»

(Ματθ. θ´ 9-13)
Παράγων ὁ ᾿Ιησοῦς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ ᾿Ιησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. καὶ ἰδόντες οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες. πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν. οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.

Απόδοση σε απλή γλώσσα
Προχωρῶντας πιὸ πέρα ὁ ᾿Ιησοῦς, εἶδε νὰ κάθεται στὸ τελωνεῖο ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν ἔλεγαν Ματθαῖο, καὶ τοῦ λέει· «᾿Ακολούθησέ με». Κι ἐκεῖνος σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε. ᾿Ενῶ ἔτρωγε στὸ σπίτι, ἦρθαν πολλοὶ τελῶνες κι ἁμαρτωλοὶ καὶ κάθισαν μαζὶ μὲ τὸν ᾿Ιησοῦ καὶ τοὺς μαθητές του στὸ τραπέζι. ῞Οταν τὸ εἶδαν αὐτὸ οἱ Φαρισαῖοι, εἶπαν στοὺς μαθητές του· «Γιατί ὁ δάσκαλός σας τρώει μὲ τοὺς τελῶνες καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς;» ῾Ο ᾿Ιησοῦς, ποὺ τὸ ἄκουσε, τοὺς εἶπε· «Δὲν ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ γιατρὸ οἱ ὑγιεῖς ἀλλὰ οἱ ἄρρωστοι. Καὶ πηγαίνετε νὰ μάθετε τί σημαίνει, ἀγάπη θέλω καὶ ὄχι θυσία. Γιατὶ δὲν ἦρθα νὰ καλέσω σὲ μετάνοια τοὺς δικαίους ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλούς».
πηγή: http://www.synodoiporia.gr/