Μετά την παράβαση, λοιπόν,
εμφανίστηκαν οι φθόνοι και οι φιλονικίες και η δολερή τυραννία του
διαβόλου, που παρασύρει πάντα με τη λαιμαργία της ηδονής
και ξεσηκώνει τους πιο τολμηρούς ενάντια στους πιο αδύνατους. Μετά την
παράβαση, το ανθρώπινο γένος χωρίστηκε σε διάφορες φυλές με διάφορα
ονόματα και η πλεονεξία κατακερμάτισε την ευγένεια της φύσεως, αφού πήρε
και το νόμο βοηθό της.
Εσύ, όμως, να κοιτάς την αρχική ενότητα και ισότητα, όχι την τελική
διαίρεση· όχι το νόμο που επικράτησε, αλλά το νόμο του Δημιουργού.
Βοήθησε, όσο μπορείς, τη φύση, τίμησε την πρότερη ελευθερία, δείξε
σεβασμό στον εαυτό σου, συγκάλυψε την ατιμία του γένους σου, παραστάσου
στην αρρώστια, σύντρεξε στην ανάγκη.
Παρηγόρησε ο γερός τον άρρωστο, ο πλούσιος τον φτωχό, ο όρθιος
τον πεσμένο, ο χαρούμενος τον λυπημένο, ο ευτυχισμένος τον δυστυχισμένο.
Δώσε κάτι στο Θεό ως δώρο ευχαριστήριο, για το ότι είσαι ένας απ’
αυτούς που μπορούν να ευεργετούν και όχι απ’ αυτούς που έχουν ανάγκη να
ευεργετούνται, για το ότι δεν περιμένεις εσύ βοήθεια από τα χέρια άλλων,
αλλ’ από τα δικά σου χέρια περιμένουν άλλοι βοήθεια.
Πλούτισε όχι μόνο σε περιουσία, μα και σε ευσέβεια, όχι μόνο σε χρυσάφι, μα και σε αρετή, ή καλύτερα μόνο σε αρετή.
Γίνε πιο τίμιος από τον πλησίον με την επίδειξη περισσότερης καλοσύνης.
Γίνε θεός για τον δυστυχισμένο με τη μίμηση της ευσπλαχνίας του Θεού.
Δώσε κάτι, έστω και ελάχιστο, σ’ εκείνον που έχει ανάγκη. Γιατί και το
ελάχιστο δεν είναι ασήμαντο για τον άνθρωπο που όλα τα στερείται, μα
ούτε και για το Θεό, εφόσον είναι ανάλογο με τις δυνατότητές σου. Αντί
για μεγάλη προσφορά, δώσε την προθυμία σου. Κι αν δεν έχεις τίποτα,
δάκρυσε. Η ολόψυχη συμπάθεια είναι μεγάλο φάρμακο γι’ αυτόν που
δυστυχεί. Η αληθινή συμπόνια ανακουφίζει πολύ από τη συμφορά.
Δεν έχει μικρότερη αξία, αδελφέ μου, ο άνθρωπος από το ζώο, που, αν
χαθεί ή πέσει σε χαντάκι, σε προστάζει ο νόμος να το σηκώσεις και να το
περιμαζέψεις (Δευτ. 22:1-4). Πόση ευσπλαχνία, επομένως,
οφείλουμε να δείχνουμε στους συνανθρώπους μας, όταν ακόμα και με τ’ άλογα ζώα έχουμε χρέος να είμαστε πονετικοί;
«Δανείζει το Θεό όποιος ελεεί φτωχό», λέει η Γραφή (Παροιμ. 19:17).
Ποιος δεν δέχεται τέτοιον οφειλέτη, που, εκτός από το δάνειο, θα δώσει
και τόκους, όταν έρθει ο καιρός; Και αλλού πάλι λέει: «Με τις
ελεημοσύνες και με την τιμιότητα καθαρίζονται οι αμαρτίες» (Παροιμ.
15:27α).
Ας καθαριστούμε, λοιπόν, με την ελεημοσύνη, ας πλύνουμε με το καλό
βοτάνι τις βρωμιές και τους λεκέδες μας, ας γίνουμε άσπροι, άλλοι σαν το
μαλλί και άλλοι σαν το χιόνι, ανάλογα με την ευσπλαχνία του ο καθένας.
«Μακάριοι», λέει, «όσοι δείχνουν έλεος στους άλλους, γιατί σ’ αυτούς θα
δείξει ο Θεός το έλεός Του» (Ματθ. 5:7). Το έλεος υπογραμμίζεται στους
μακαρισμούς. Και αλλού: «Μακάριος είν’ εκείνος που σπλαχνίζεται τον
φτωχό και τον στερημένο» (Ψαλμ. 40:2). Και: «Αγαθός άνθρωπος είν’
εκείνος που συμπονάει τους άλλους και τους δανείζει» (Ψαλμ. 111:5). Και:
«Παντοτινά ελεεί και δανείζει ο δίκαιος» (Ψαλμ. 36:26). Ας αρπάξουμε το
μακαρισμό, ας τον κατανοήσουμε, ας ανταποκριθούμε στην κλήση του, ας
γίνουμε αγαθοί άνθρωποι. Ούτε η νύχτα να μη διακόψει τη ελεημοσύνη σου.
«Μην πεις. »Φύγε τώρα και έλα πάλι αύριο να σου δώσω βοήθεια»» (Παροιμ.
3:28),
γιατί μπορεί από σήμερα ως αύριο να συμβεί κάτι, που θα ματαιώσει την ευεργεσία.
Η φιλανθρωπία είναι το μόνο πράγμα που δεν παίρνει αναβολή. «Μοίραζε το
ψωμί σου σ’ εκείνους που δεν έχουν στέγη» (Ησ. 58:7). Και αυτά να τα
κάνεις με προθυμία. «Όποιος ελεεί», λέει ο απόστολος, «ας το κάνει με
ευχαρίστηση και γλυκύτητα» (Ρωμ. 12:8).
Με την προθυμία, το καλό σου λογαριάζεται σαν διπλό. Η ελεημοσύνη που
γίνεται με στενοχώρια ή εξαναγκασμό, είναι άχαρη και άνοστη. Να
πανηγυρίζουμε πρέπει, όχι να θρηνούμε, όταν κάνουμε καλοσύνες.
Μήπως νομίζεις πως η φιλανθρωπία δεν είναι αναγκαία, αλλά προαιρετική;
Μήπως νομίζεις πως δεν αποτελεί νόμο, αλλά συμβουλή και προτροπή; Πολύ
θα το ‘θελα κι εγώ έτσι να είναι. Και έτσι το νόμιζα. Μα με φοβίζουν όσα
λέει η Γραφή για εκείνους που, την ημέρα της Κρίσεως, ο Δίκαιος Κριτής
βάζει στ’ αριστερά Του, σαν κατσίκια, και τους καταδικάζει (Ματθ.
25:31-46). Αυτοί δεν καταδικάζονται γιατί έκλεψαν ή λήστεψαν ή ασέλγησαν
ή έκαναν οτιδήποτε άλλο
απ’ όσα απαγορεύει ο Θεός, αλλά γιατί δεν έδειξαν φροντίδα για το Χριστό μέσω των δυστυχισμένων ανθρώπων.
Όσο είναι καιρός, λοιπόν, ας επισκεφθούμε το Χριστό, ας Τον
περιποιηθούμε, ας Τον θρέψουμε, ας Τον ντύσουμε, ας Τον περιμαζέψουμε,
ας Τον τιμήσουμε. Όχι μόνο με τραπέζι, όπως μερικοί, όχι μόνο με μύρα,
όπως η Μαρία, όχι μόνο με τάφο, όπως ο Αριμαθαίος Ιωσήφ, όχι μόνο με
ενταφιασμό, όπως ο φιλόχριστος Νικόδημος, όχι μόνο με χρυσάφι, λιβάνι
και σμύρνα, όπως οι μάγοι πρωτύτερα.
Μα επειδή ο Κύριος των όλων θέλει έλεος και όχι θυσία και επειδή η
ευσπλαχνία είναι καλύτερη από τη θυσία μυριάδων καλοθρεμμένων αρνιών, ας
Του την προσφέρουμε μέσου εκείνων που έχουν ανάγκη, μέσω εκείνων που
βρίσκονται σήμερα σε δεινή θέση, για να μας υποδεχθούν στην ουράνια
βασιλεία, όταν φύγουμε
από τον κόσμο τούτο και πάμε κοντά στον Κύριο μας, το Χριστό, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
(από το AGIORITIKOVIMA.GR)
