Υποχρέωση….

Έχουμε ιερή “υποχρέωση” σε μια ζωή με τόσα βάσανα και πόνο, να χαμογελάμε. Κι αν όλα είναι χάλια να λέμε είναι τέλεια.Ή όπως έλεγε ο Ρίτσος,«Να λες: ουρανός και ας μην είναι». Μονάχα έτσι θα κουράσουμε τον θάνατο που μας κυνηγάει και προσπαθεί να κρύψει τον ουρανό πριν μας θάψει στο χώμα…

π. λίβυος

Πηγή: plibyos.blogspot.com.cy

Κάποιος νά ‘ρθει και να πει τι μας φταίει στον καιρό μας.

Μια βαθειά συγκινητική φωτογραφία ενός μικρού κοριτσιού έκανε τον γύρο του κόσμου. Η φωτογραφία «συνέλαβε» ένα μικρό κορίτσι σε ένα καταυλισμό Σύρων προσφύγων, με τα χέρια τεντωμένα στον αέρα, να παραδίδει τον εαυτό της στην φωτογραφική μηχανή που νόμισε για όπλο!!! (εδώ)

Κάποιος νά ‘ρθει και να πει τι μας φταίει στον καιρό μας.

Σοφία Ντρέκου

«Κάποιος νά ‘ρθει και να πει τι μας φταίει στον καιρό μας.

Κι είναι δύσκολο ν’ αλλάξουμε τον κακό τον εαυτό μας.

Ποιος θα δείξει στα παιδιά τη ζωή τους να προσέχουν;

Ποιος θα μάθει στα παιδιά τη ζωή να προστατεύουν;»

(Poll: «Ποιος θα δείξει;» - 1971)

Ακούγοντας το τραγούδι το οποίο μ' αρέσει πολύ (είναι 3 τραγούδια σε ένα) μου ήρθε συνειρμικά το απόσπασμα από τον Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς που δίνει και την απάντηση στα ασματικά ερωτήματα.


«Οι άγιοι είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι στη γη ζουν τις άγιες, αιώνιες, θείες αλήθειες. Γι᾽ αυτό και οι «Βίοι των Αγίων» αποτελούν στην πραγματικότητα την εφαρμοσμένη Δογματική, επειδή έχουν βιωθεί απ’ αυτούς όλες οι άγιες και αιώνιες δογματικές αλήθειες, σε ολόκληρη τη ζωογόνο και δημιουργική δύναμή τους.

Στους «Βίους των Αγίων» φαίνεται με τον πλέον οφθαλμοφανή τρόπο, ότι τα δόγματα δεν είναι μόνον οντολογικές αλήθειες από μόνες τους και για τον εαυτό τους, αλλ᾽ ότι το κάθε δόγμα είναι πηγή της αιώνιας ζωής και της άγιας πνευματικότητας, σύμφωνα με το παναληθές Ευαγγέλιο του μοναδικού και αναντικατάστατου Σωτήρα και Κυρίου: «τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λελάληκα ὑμῖν πνεῦμά ἐστιν καὶ ζωή ἐστιν» (Ιω. 6, 63). Διότι, κάθε «ρήμα Κυρίου, κάθε λόγος του Θεού, δίνει μία δύναμη σωστική, αγιαστική, που χαριτώνει, ζωοποιεί και μεταμορφώνει.»[1]

1. Απόσπασμα από το Βιβλίο του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, 

«Ο Πρόλογος και ο Επίλογος στους «Βίους των Αγίων».

Σοφία Ντρέκου / Αέναη επΑνάσταση

Sophia Drekou

“Του πολέμου το παιδί”…

κάτι που είχα γράψει πριν δυο χρόνια, αλλά δυστυχώς παραμένει επίκαιρο. Ο πόλεμος  συνεχίζεται και υπάρχουν πολλά ακόμα αθώα θύματα, που χάνουν τόσο πρόωρα της ζωής τους, είτε στις εμπόλεμες περιοχές είτε στο δρόμο της προσφυγιάς, όπως  και ο μικρούλης Aϊλάν  … ας μην τους ξεχνούμε στις προσευχές μας…

.

.
“Xθες το βράδυ, μετά από μια ακόμα κουραστική μέρα, έπεσα αργά να κοιμηθώ. Ο ύπνος δεν ερχόταν, θες από την κούραση, θες από τις σκέψεις και τις εικόνες της μέρας…
Τα παιδιά κοιμόταν ήσυχα στα κρεβατάκια , ο άντρας μου, κουρασμένος και αυτός, είχε ήδη αποκοιμηθεί. Και εγώ σκεφτόμουν…Εικόνες περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου…πόλεμος, προσφυγιά, σκοτωμοί…παιδικά σωματάκια πληγωμένα θανάσιμα…

Καθώς δεν παρακολουθώ ειδήσεις στην τηλεόραση, σχεδόν δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση, αυτές οι εικόνες  χαράχτηκαν στη μνήμη μου και ερχόταν συνεχώς μπροστά μου. Από τότε που έγινα μάνα, νιώθω πιο πολύ τον πόνο των παιδιών , τον πόνο του κόσμου όλου, θα έλεγα.
Και έκλαψα μέσα μου για τις δικές μου μικρότητες: που έχουμε ειρήνη, που έχουμε το ψωμάκι μας, που τα παιδιά μου είναι υγιή και εγώ γκρινιάζω πολλές φορές. Είτε γιατί με κουράζουν, είτε γιατί θα ήθελα να έχω περισσότερα χρήματα , για να τους προσφέρω περισσότερες ανέσεις και δεν έχω, είτε γιατί δεν έχω «προσωπικό χρόνο». Κάπως αλλιώς φανταζόμουν παλιότερα τη ζωή, και αλλιώς ήρθαν τα πράγματα.…
Και καθώς αναπολούσα τα περασμένα,τις “προ κρίσεως” ημέρες, με τις εικόνες του ολέθρου και του πόνου νωπές ακόμα μπροστά μου, θυμήθηκα ένα τραγούδι που κάποτε, σχεδόν δύο δεκαετίες πριν, τραγουδήσαμε. (για της Σερβίας τον πόλεμο γράφτηκε, αλλά κάθε πόλεμος τα ίδια δεινά φέρνει, ειδικά στους μικρούς και ταπεινούς).Τότε ήμασταν παιδιά, όλα φάνταζαν ρόδινα,μας ένοιαζε η μουσική, δεν πολυδίναμε σημασία στους στίχους. Σήμερα όμως με αγγίζει βαθειά και με συγκλονίζει.
Έψαξα και το βρήκα, μπορείτε να το ακούσετε και εσείς.
Και ευχαρίστησα το Θεό για όλα τα καλά που μας δίνει. Και του ζήτησα συγχώρεση για τις γκρίνιες και τα πολλά ανικανοποίητα «θέλω» μου.
Προσευχήθηκα θερμά για τα παιδάκια και τις μανούλες όλου του κόσμου- και ιδιαίτερα για αυτές που ζουν σε εμπόλεμες περιοχές, που ζουν με τον εφιάλτη του τρόμου, που κοιμούνται και ξυπνούν με την αγωνία του θανάτου…
Θεέ μου, να γινόταν «επί γης ειρήνη»! Αλλά στο χέρι μας είναι, Εκείνος μας χάρισε το δώρο της ελευθερίας στις σκέψεις και τις πράξεις μας…
Ας φωτιστεί το μυαλό όλων των ανθρώπων και ας μετριαστούν οι συμφορές που μόνοι μας προκαλούμε…
Alexia
.

Του πολέμου το παιδί – 1994     

 .

Σηκώνει το βλέμμα ψηλά στο βουνό

το χέρι απλώνει το παιδικό

και θέλει ν’ ανέβει ψηλά στην κορφή

να δει την αυγή να φωτίζει τη γη

 .

Ζητάει αγάπη, ζητάει ζωή

και παίρνει φωτιά και καμένη γη

η αντάρα της μάχης στο νου του βαθιά

κακός εφιάλτης που παραφυλά

 .

Γιατί είναι του πολέμου το παιδί

και ύπνος δεν το παίρνει

η μάνα που αγρυπνεί παρακαλεί

στο προσκεφάλι γέρνει

.

να `ναι το όνειρο καλό

που ο ύπνος θα σου φέρει

να δεις γαλάζιο ουρανό

και άσπρο περιστέρι

 .

Σηκώνει το βλέμμα στον μαύρο ουρανό

το χέρι απλώνει το παιδικό

και θέλει να βγάλει στην πλάτη φτερά

ψηλά να πετάξει στ’ αστέρια κοντά

.

Ζητάει ελπίδα, ζητάει πνοή

και παίρνει φωτιά και καμένη γη

η αντάρα της μάχης πικρή συντροφιά

κακός εφιάλτης που παραφυλά.

.

(αναδημοσίευση 1η  και  2η )
(η φωτο της μητέρας που θηλάζει το νεογέννητο στον δρόμο  της προσφυγιάς προέρχεται από το: “ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΗΣ ΤΗΣ UNISEF ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ”  για να το δείτε πατήστε εδώ)

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ

                                                             Καλογερόπουλος Νάσσος

                                                                                       Φιλόλογος

*Ενός κακού μύρια έπονται, όπως λέει και μία σοφή ρήση. Αλλά που θα πάει, θα έρθει η ώρα που θα απαγκιστρωθούμε από αυτή την κατάσταση και η Ελλάδα θα μεγαλουργήσει ξανά… όπως μας είπαν και οι Άγιοι Πατέρες μας.

Οι νέοι κουνάνε μαντήλι. Με αεροπλάνα και βαπόρια όπως λέει και το γνωστό άσμα, όπου φύγει φύγει. Φεύγουν για άλλες πολιτείες, μακριά από οικογένειες, συγγενείς, φίλους, αγαπημένους ανθρώπους. Μακριά από την θαλπωρή της Ελλάδας, της μεγάλης μητέρας όλων μας.

Κρανίου τόπος θα γίνει σε λίγο η έρμη Ελλαδίτσα μας. Αποστραγγισμένη από το παραγωγικότερο κομμάτι της. Τους νέους της, το ίδιο της το μέλλον, την τελευταία ελπίδα της για ένα καλύτερο αύριο. Κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών, διαλέξεις επί διαλέξεων, προτάσεις επί προτάσεων, μα μάταια όλα. Κανένα φως στο τούνελ. Καμία ευκαιρία για εμάς. Ανήκω και εγώ σε αυτούς τους νέους, που δεν έχουν φύγει ακόμη, που βλέπουν τη γενιά τους να έχει σχεδόν ολοκληρωτικά ξενιτευτεί. Αλλά που αρνείται πεισματικώς να φύγει. Που έχει μουλαρώσει, όπως λένε στο χωριό μου, περιμένοντας μάταια μια ευκαιρία, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες συγγενών και φίλων να πάρω κι εγώ το αεροπλάνο και να αναζητήσω ένα καλύτερο μέλλον σε μια χώρα του εξωτερικού.

Ως Πατριώτης δεν επιθυμώ να γίνω παραγωγικός σε μια ξένη χώρα. Δεν θέλω να ενταχθώ στην «ξένη μηχανή», δεν θέλω να είμαι ακόμα ένας 25άρης και άνω που συμβάλλει στην αποστράγγιση μυαλών της χώρας.

Αλλά και η υπομονή έχει τα όριά της. Δεν θα χάσω τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής μου, δεν θέλω να καταλήξω ένας αποτυχημένος. Θέλω να έχω μια αξιοπρεπή ζωή στη χώρα μου, κύριοι. Ναι σε εσάς απευθύνομαι. Στους πολιτικούς που διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τα παιδιά μας που φεύγουν μετανάστες. Αλλά πώς να μας κρατήσετε αφού είστε έρμαια των δανειστών; Το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι πώς θα υπογράψετε μνημόνια, πώς θα μας εξαθλιώσετε ακόμα περισσότερο, πώς θα κάνετε χαρούμενους του «εταίρους» μας, βυθίζοντας ακόμα πιο πολύ τη χώρα μας στην άβυσσο της καταστροφής. Κανείς δεν έχει αναρωτηθεί αν η γενιά μου και οι γενιές που έρχονται μαζί με αυτούς που έχουν ήδη φύγει, αν μένανε εδώ και τους δίνονταν οι ευκαιρίες, θα μπορούσαν να αναστρέψουν αυτή την θλιβερή και ντροπιαστική κατάσταση.

Φρούδες ελπίδες δημιουργούν οι πολιτικοί μας, αφού σε κάθε προεκλογική εκστρατεία οι υποσχέσεις για ευκαιρίες στους νέους ρέουν άφθονες. Δεν εξακριβώνεται όμως σε ποιο σημείο του παγκόσμιου χάρτη βρίσκονται αυτές οι ευκαιρίες. Τις ευκαιρίες τις θέλουμε στην πατρίδα μας. Πλήθος πτυχιούχων, λαμπρών επιστημόνων αισθάνονται απόγνωση και αναγκάζονται να καταφεύγουν στη λύση της μετανάστευσης καθώς ξένες χώρες, πιο διορατικές από ότι φαίνεται, ενδιαφέρονται να τους εντάξουν στο εργατικό δυναμικό τους γιατί αναγνωρίζουν τις ικανότητές τους και την διάθεση για εργασία.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται δυστυχώς. Σε παλαιότερες εποχές οι Έλληνες, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους ανειδίκευτοι, πήγαιναν σε Γερμανία, Αμερική, Ν. Αφρική, Αυστραλία για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Δεν ξαναγύρισαν ποτέ ή σπάνια για διακοπές καθώς έφτιαξαν τη ζωή τους και πολλοί μεγαλούργησαν σε ξένες χώρες. Τώρα νέοι, ειδικευμένοι, καινοτόμοι επιστήμονες, λαμπρά μυαλά όλων των ειδικοτήτων φεύγουν για Ολλανδία, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία, Αμερική , Νορβηγία αλλά και σε άλλες χώρες της υφηλίου για σπουδές και για δουλειά. Όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις και ένα Έλληνα από κάτω. Τόσο μεγάλη η διασπορά μας.

Αιτίες και επιδράσεις…

Ανεργία, οικονομική κρίση, ανέχεια, πολιτική διαφθορά, γραφειοκρατία, μισθοί πείνας, της ξεφτίλας είναι από τις κυριότερες αιτίες που αποθαρρύνουν τους νέους, ωθώντας τους στην ηρωική έξοδο. Μη βλέποντας καμία προοπτική ανάπτυξης και το φάσμα της ανεργίας και της ανέχειας να τους περικυκλώνει, αναζητούν την τύχη τους μακριά από τον τόπο που τους γέννησε. Και το χειρότερο ….Οι πολιτικοί μας …αγρόν ηγόραζαν. Να εξυπηρετήσουν μόνο τα μικροκομματικά τους συμφέροντα, αγνοώντας τον κίνδυνο να μείνουν πίσω με ένα γηρασμένο πληθυσμό και μηδενική δυνατότητα ανανέωσης, παραγωγικότητας και καινοτομίας.

Το θέμα της διαρροής μυαλών δεν άπτεται μόνο της πολιτικής αλλά και του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Σαν φιλόλογος, δεν θα μπορούσα να μην εστιάσω και στη συγκεκριμένη ενότητα. Η παιδεία στην Ελλάδα όπως γνωρίζουμε είναι «δωρεάν». Το ελληνικό κράτος ξοδεύει πόρους, επενδύοντας στο νέο αίμα ώστε να γίνει παραγωγικό, εντασσόμενο στην ελληνική παραγωγική μηχανή. Δεν σας τα είπαν καλά… Όπως φαίνεται η κατάσταση είναι τελείως μα τελείως διαφορετική. Η Ελλάδα εκπαιδεύει τα παιδιά της όχι για να γίνουν παραγωγικά με τις καινοτόμες ιδέες τους και την τεχνογνωσία τους για την ίδια αλλά για τις χώρες του εξωτερικού που λόγω των συνθηκών βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να εκμεταλλευτούν τα ελληνικά μυαλά προς όφελός τους. Η χώρα κάνει μια μεγάλη επένδυση με τη δωρεάν παιδεία και δεν παίρνει τίποτα πίσω. Το brain drain είναι ασταμάτητο αυτή τη στιγμή καθώς δεν υπάρχουν τα κίνητρα και το υπόβαθρο για να παραμείνουν οι νέοι στην Ελλάδα. Ανεπίτρεπτο, δεν υπάρχουν λόγια..

Οι Έλληνες εγκαταλείπουν τη χώρα κατά χιλιάδες και τα στοιχεία είναι ανησυχητικά για την τριτοβάθμια εκπαίδευση η οποία δεν ανανεώνεται και σταδιακά οδηγείται στο τέλμα και στην οπισθοδρόμηση. Φοιτητικές παρατάξεις, υποχρηματοδότηση και έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής επιδεινώνουν την ήδη βεβαρυμένη κατάσταση.

Η έρευνα χάνεται…

Είναι χαρακτηριστικά τα στοιχεία του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης για το European Research Council (ERC) –ευρωπαϊκό όργανο που έχει στόχο να ενισχύσει την υψηλής ποιότητας έρευνα στην Ευρώπη μέσω ανταγωνιστικής χρηματοδότησης– το οποίο χρηματοδοτεί ερευνητικά προγράμματα με κονδύλια έως και 2 εκατ. ευρώ. Στα τρέχοντα χρηματοδοτούμενα από το ERC προγράμματα μετέχουν 41 Έλληνες επιστήμονες υψηλού κύρους, εκ των οποίων οι 27 είναι νέοι και όλοι μένουν εκτός Ελλάδας. Παράλληλα, το προσωπικό των πανεπιστημίων δεν ανανεώνεται. Ενδεικτικό είναι ότι, με βάση τα στοιχεία της ομοσπονδίας πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ) έως το 2016 θα αποχωρήσουν περίπου 1.100 πανεπιστημιακοί, δηλαδή ο ένας στους οκτώ από τους 9.149 σήμερα. Επίσης, υπάρχει κίνδυνος να μην πραγματοποιηθεί μεγάλο μέρος του εκπαιδευτικού έργου, αφού έχουν περικοπεί δραστικά οι πιστώσεις για προσλήψεις συμβασιούχων νέων πανεπιστημιακών. Χαρακτηριστικά, το σχετικό κονδύλι, από 18 εκατομμύρια ευρώ που ήταν το 2011, μειώθηκε σε 5 εκατομμύρια για το 2013, ενώ για το ακαδημαϊκό έτος 2014-2015 υπάρχουν πιστώσεις μόνο για 100 συμβασιούχους. Τέλος τα ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα είτε κλείνουν είτε συγχωνεύονται, φυτοζωώντας υποχρηματοδοτούμενα σε συνθήκες ασφυξίας. Παρόλα αυτά από τα ελληνόπουλα του εσωτερικού παράγεται εξίσου σημαντικό έργο το οποίο χαίρει της εκτίμησης της παγκόσμιας πανεπιστημιακής κοινότητας. Ένα θετικό σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες είναι ότι το ερευνητικό δυναμικό που μένει Ελλάδα, αναπτύσσει ικανότητες ώστε να καλύψει την έλλειψη μέσων και πόρων με αποτέλεσμα πολλές φορές να γίνεται πιο αποτελεσματικό, δημιουργικό και ικανό από το αντίστοιχο του εξωτερικού που έχει τα πάντα στη διάθεσή του. Να τα λέμε και αυτά….

Ποιοι είναι αυτοί που φεύγουν;

Οι νέοι επιστήμονες που δοκιμάζουν την τύχη τους στο εξωτερικό ανήκουν συνήθως στην κατηγορία των αποφοίτων με τα περισσότερα προσόντα, καθώς κατέχουν πτυχία ξένων γλωσσών και μεταπτυχιακά. Το 73% έχει μεταπτυχιακό τίτλο, το 51,2% έχει διδακτορικό ενώ το 41% έχει σπουδάσει σε ένα από τα 100 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο της έρευνας είναι ότι το 70% φεύγει στο εξωτερικό πριν καν αναζητήσει την τύχη του στην Ελλάδα.

Όσον αφορά τους τομείς επιστημονικού ενδιαφέροντος, το 81% των Ελλήνων επιστημόνων ασχολείται κυρίως με την οικονομία και τη διοίκηση επιχειρήσεων, το 33% με τις νομικές επιστήμες, το 25% με τη χημεία, τη φυσική και τον προγραμματισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών ενώ στο 23% φτάνουν οι μηχανικοί. Αμέσως γίνεται κατανοητό ότι οι ειδικότητες που χάνουμε είναι οι πιο νευραλγικές, αυτές που πάσχουμε ως χώρα για να πάμε μπροστά, οι πιο καινοτόμες και δημιουργικές που μπορούν να διαμορφώσουν διαφορετικά την Ελλάδα αλλά και να αναμορφώνουν όλο τον κόσμο.

Το 31,7% από αυτούς επιλέγουν τη Βρετανία, το 28,7% τις ΗΠΑ ενώ τρίτη έρχεται η Γερμανία την οποία προτιμά το 6,6%. Την ίδια ώρα το πρώτο σε ελληνικό επιστημονικό πληθυσμό είναι το Λονδίνο και ακολουθούν, κατά σειρά, η Νέα Υόρκη, οι Βρυξέλλες, η Βοστόνη, το Παρίσι, η Γενεύη, το Μόναχο, η Ουάσιγκτον, η Ζυρίχη και το Σικάγο.

Όσο για τα εισοδήματα, το 68,4% των πτυχιούχων που εργάζονται στο εξωτερικό έχει ετήσιο εισόδημα μεγαλύτερο από 40.000 ευρώ. Στην Ελλάδα το ποσοστό των πτυχιούχων που κερδίζουν περισσότερα από 40.000 ευρώ είναι σχεδόν το μισό, δηλαδή περίπου 34,4%.

Η Ελλάδα δυστυχώς δεν έχει μετακινηθεί στην αλυσίδα παραγωγής της αξίας, ώστε να παράγει πιο σύνθετα προϊόντα και υπηρεσίες. Έτσι υπάρχει περιορισμένη εγχώρια ζήτηση πτυχιούχων με συνέπεια την διαρροή εγκεφάλων σε χώρες του εξωτερικού, και δεν τίθεται θέμα υπερπροσφοράς πτυχιούχων. Παρ” όλο ότι στη χώρα μας ο αριθμός των πτυχιούχων αυξάνεται τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να είναι μικρότερος αναλογικά με τον πληθυσμό, σε σχέση με άλλες αναπτυγμένες χώρες.

Γιατί πρέπει να μείνουν οι νέοι στην Ελλάδα;

Τα ελληνόπουλα λοιπόν πρέπει να μείνουν στην πατρίδα τους. Μέσα σε ένα παρόν που είναι γεμάτο με πολιτικούς διεθφαρμένους, πνιγμένους στη λαμογιά, στις μίζες και στις λίστες Λαγκάρντ, με μόνο ενδιαφέρον τους την υπογραφή μνημονίων, με μια χώρα να ασφυκτιά λόγω της κρίσης, είναι το μόνο ελπιδοφόρο στοιχείο που μπορεί να μας βγάλει από αυτό τον βούρκο. Η τεχνογνωσία τους, οι σπουδές τους, οι καθαρές ιδέες τους, οι διαφορετικές αξίες τους, η δημιουργικότητα και η καινοτομία τους είναι απαραίτητες για την αναγέννηση της Ελλάδας μέσα από τις στάχτες της. Η Ελλάδα υπάρχει και αναπνέει μέσα από τα παιδιά της, μέσα από το μέλλον της, αν χαθούν αυτά, θα χαθεί κάποια στιγμή και η ίδια. Θα εκφυλιστούμε εθνικώς και θα οδηγηθούμε στον αφανισμό, πράγμα επιθυμητό από τους ξένους, όπως εύστοχα σημείωσε ο φίλτατος Ανδρέας Μουτζουρούλιας σε άρθρο του για το συγκεκριμένο θέμα.

http://ithesis.gr/koinwnia/viologiki-exafanisi-tou-ellinismoy-tetartoi-ston-kosmo-se-rythmo-miosis-plithismou/

Η πολιτεία ξόδεψε χρήματα για τις σπουδές τους. Ώστε κάποια στιγμή να δει αυτά τα έξοδα να πιάνουν τόπο. Δεν είναι κρίμα οι χώρες του εξωτερικού να εκμεταλλεύονται αυτά τα μυαλά χωρίς να έχουν ξοδέψει δεκάρα τσακιστή για την εκπαίδευσή τους, απολαμβάνοντας καρπούς που δεν τους ανήκουν; Είναι..Αλλά θα σου πει ο άλλος. Τι να κάνω άμα δεν υπάρχουν ευκαιρίες; Δεν θέλω να φύγω αλλά τι να κάνω; Ο άλλος μου προσφέρει δουλειά και ένα καλύτερο μέλλον..Να χάσω την ευκαιρία; Δίκοπο μαχαίρι…..

Κίνητρα για την επιστροφή των Ελλήνων 

Ως κύριοι παράγοντες που θα οδηγούσαν στην επιστροφή των Ελλήνων αναδεικνύονται το κλίμα και ο τρόπος ζωής, τα οικονομικά κίνητρα, ήτοι η βελτίωση των οικονομικών αποδοχών αλλά και παράλληλα η συνολική βελτίωση του οικονομικού κλίματος που συνθέτουν απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίσουν το επίπεδο ζωής που απολαμβάνουν στο εξωτερικό, καθώς και οι οικογενειακοί λόγοι. Αλλά ακόμα και σε αυτή την δύσκολη συγκυρία, αν υπήρχε πολιτική βούληση, θα υπήρχε λύση. Να έβγαινε ο πρωθυπουργός και να πρότεινε στους Έλληνες που εργάζονται έξω τα εξής. Η κατάσταση είναι δύσκολη. Μπορεί η χώρα να σας δώσει λίγα χρήματα. Γυρίστε πίσω, βοηθήστε τη χώρα να ορθοποδήσει και οι απολαβές σας θα αυξηθούν. Να φτιαχτεί επιτέλους ένα υγιές κράτος. Όσο αυτό είναι εφικτό βέβαια.. Θέλω να πιστεύω ότι από φιλότιμο θα ανταποκρίνονταν αρκετοί. Αρκετοί πάλι θα δίσταζαν και δικαιολογημένα καθώς δεν θα διακινδύνευαν να κάνουν αυτό το μετέωρο βήμα. Οι νέοι επιστήμονες σε αναπτυγμένες χώρες του εξωτερικού, αποκτούν τεχνογνωσία, επαγγελματική εμπειρία και γνωριμίες που θα τους καταστήσουν χρησιμότατους στην χώρα μας.

Να φύγουν αυτοί που μας έφτασαν σε αυτό το σημείο

Εν κατακλείδι, θα πρότεινα με…ευγένεια, σε όσους πολιτικούς μας έφτασαν σε αυτό το σημείο, σε όσους οσφυοκάμπτες λύγισαν μπροστά στα θεωρητικά διλήμματα της ΤΡΟΊΚΑ εξαθλιώνοντας τον ελληνικό λαό αναγκάζοντάς τον να ξενιτευτεί, να φύγουν αυτοί και όχι οι φερέλπιδες νέοι πτυχιούχοι. Αυτοί που με τις ανθελληνικές και αντιλαϊκές πολιτικές τους μας έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο. Τόσα χρόνια ψέματα, προδοσία, μπινιά στο πελατειακό κράτος που λέγεται Ελλάς, καταλύοντας κάθε έννοια δημοκρατίας και αξιοπρέπειας. Χωρίς ίχνος πατριωτισμού, και σεβασμού προς τον ελληνικό λαό, έπαιζαν τις μαριονέτες των κραταιών, δημιουργώντας τη νέα τάξη πραγμάτων, όπου οι τραπεζίτες θα κάνουν κουμάντο. Στραγγαλίζουν μια χώρα και ένα λαό χωρίς έλεος, χωρίς συνείδηση. Να φύγετε λοιπόν κύριοι ….Η πόρτα είναι ανοικτή και τα σκυλιά δεμένα …Κάντε επιτέλους και κάτι καλό… Αφήνοντάς μας να αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας….

πηγή: http://ithesis.gr/

Ψηλά το κεφάλι βρε παλληκάρι!

(γράφει ένας πατέρας , βλέποντας τα παιδιά του… πολύ ενδιαφέρον κείμενο)

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΤΟ ΜΠΑΚΙΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΥΣΟ! ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΟΣ.

Ανδρεαδάκης Νίκος

Κυριακή μεσημέρι. Μόλις επιστρέψαμε στο σπίτι από την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία όπου κοινωνήσαμε όλοι μαζί. Ετοιμαστήκαμε για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την εβδομάδα που έρχεται…

Η σύζυγος με την βοήθεια του Θεού, είναι έγκυος στον τέταρτο μήνα. Καθώς ετοιμάζει το κυριακάτικο τραπέζι, βγήκα έξω με τους δύο γιους μου να παίξουμε μπάλα και να ασχοληθώ λίγο μαζί τους. Είναι ευκαιρία σήμερα που είναι Κυριακή και δεν εργάζομαι, να έρθουμε πιο κοντά…

Καθώς παίζουμε, παρατηρώ τα παιδιά μου ότι είναι πολύ χαρούμενα που ο μπαμπάς τους είναι σήμερα εκεί, μαζί τους. Ξέρεις πατέρα ποια είναι η καλύτερή μου ημέρα; Η Κυριακή, γιατί είσαι όλος δικός μας…Έτσι μου είχε πει κάποτε ο μεγάλος μου  γιός που είναι επτά χρονών. Τα βλέπω που είναι ξέγνοιαστα και γελούν συνέχεια και ένα σφίξιμο με πιάνει στο στομάχι…

Γκολ!!! Μπαμπά, σου έβαλα γκολ!!! Όταν μεγαλώσω θα γίνω ποδοσφαιριστής, μου λέει ο μεγάλος. Όταν μεγαλώσω θα γίνω πιλότος και θα σας βλέπω από ψηλά, μου λέει ο μικρός, που είναι τεσσάρων χρονών. Δεν αντέχω…Το σφίξιμο στο στομάχι έγινε λυγμός και τα μάτια μου βούρκωσαν…Τα δάκρυα που κύλησαν λες και δεν βγήκαν από τα μάτια μου. Είναι λες και βγήκαν από την καρδιά μου…Αναρωτιέμαι, τι μέλλον ετοιμάζουμε για αυτές τις ψυχούλες; Τι θα βρουν μπροστά τους τις ημέρες που έρχονται; Γιατί με τις επιλογές μας ή ακόμα με την ανοχή μας στις επιλογές των άλλων αδικήσαμε τόσο πολύ τα παιδιά μας;

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον της Πατρίδος. Είναι η συνέχεια η δική μας αλλά και των προγόνων μας…Αλήθεια, αξίζουμε την ελευθερία που μας χάρισαν οι πρόγονοί μας; Αξίζουμε την ευλογία που μας έστειλε ο Θεός στο σπίτι μας και έχουμε παιδιά; Οι παππούδες μας θυσίασαν την ίδια τους τη ζωή, τις οικογένειές τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι. Είμαστε τελικά ελεύθεροι;

Μήπως τελικά είμαστε δούλοι των παθών μας;   Πουλήσαμε την ελευθερία μας, την κληρονομιά χιλιάδων ετών, την ίδια την αξιοπρέπειά μας για λιγότερο από τριάντα αργύρια…Αναρωτιέμαι  τι να έφταιξε και αφήσαμε πίσω μας τις αξίες που χαρακτηρίζουν τους ΕΛΛΗΝΕΣ. Πού πήγαν τα ιδανικά της φυλής; Θα δώσουμε λόγο για αυτά που κάναμε και για αυτά που ανεχόμαστε…Η ανοχή είναι συνενοχή…Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε πως όταν θίγεται η Πίστη μας και η Πατρίδα μας δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπούμε…

Θυμήθηκα τον γέροντα-Άγιο Παΐσιο και γλύκανε λίγο η ψυχή μου. Τον αγαπώ πολύ τον παπουλάκο μου. ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΣΤΑΩ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ! Είναι ζωντανός και όποτε τον χρειαστούμε τρέχει άμεσα να βοηθήσει…Μα να τον βλέπω δίπλα μου…Μου χαμογελάει πατρικά με τα μεγάλα μαύρα μάτια του που ξεχειλίζουν από αγάπη και μου λέει: Γιατί στενοχωριέσαι ευλογημένε; Γιατί απελπίζεσαι;

Η απελπισία παιδί μου, είναι παγίδα από το ταγκαλάκι…Αυτοί έχουν το χρήμα, έχουν την εξουσία σε ετούτον τον ψεύτικο κόσμο ενώ εμείς οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ που είμαστε μέσα στα ΑΓΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ έχουμε τον ίδιο τον ΧΡΙΣΤΟ!!! Λίγο πράγμα το θεωρείς αυτό; Δεν θυμάσαι παιδί μου που λέει ο ψαλμωδός, πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς·;  

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΒΡΕ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ!ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΤΟ ΜΠΑΚΙΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΥΣΟ! ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΟΣ…

Πήρα την εικόνα του από το εικονοστάσι του στην αυλή μου και την φίλησα με δάκρυα χαράς στα σαρκικά μάτια…Σε ευχαριστώ παπουλάκο μου…Να είσαι δίπλα στο Γένος από εδώ και στο εξής…Σε χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ..Την ευλογία σου να έχουμε….

.

Πηγή: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Το καλοκαιρινό πανηγυράκι του Αγ. Σπυρίδωνος

http://miniaton-analipsi.blogspot.gr/2015/08/blog-post_5.html

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΗΝΙΑΤΩΝ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Η Μεγάλη άρνηση στην διαφύλαξη της αξιοπρέπειας σε οριακές καταστάσεις

εκκλησία του Αγίου Παύλου, στα Σφακιά Χανίων Κρήτης.

Η Μεγάλη άρνηση στην διαφύλαξη της αξιοπρέπειας 

σε οριακές καταστάσεις.

Σοφία Ντρέκου

Η μεγάλη άρνηση (Κ. Π. Καβάφης)

Che fece... il gran rifiuto (1901)

Σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους ἔρχεται μιὰ μέρα

ποῦ πρέπει τὸ μεγάλο Ναὶ ἢ τὸ μεγάλο τὸ Ὄχι

νὰ ποῦνε. Φανερώνεται ἀμέσως ὅποιος τόχει

ἕτοιμο μέσα του τὸ Ναί, καὶ λέγοντας τὸ πέρα

πηγαίνει στὴν τιμὴ καὶ στὴν πεποίθησί του.

Ὁ ἀρνηθεὶς δὲν μετανοιώνει. Ἂν ρωτιοῦνταν πάλι,

ὄχι θὰ ξαναέλεγε. Κι ὅμως τὸν καταβάλλει

ἐκεῖνο τ’ ὄχι — τὸ σωστὸ — εἰς ὅλην τὴν ζωή του.

.✟. Μεγάλη η χαρά μου και η εν Χριστώ αγάπη μου προς όλους και όλες που αγωνιστήκαμε για να αναστηθεί η ένδοξη χώρα του Ήλιου, του Απέραντου Γαλάζιου, της Ρωμηοσύνης, του Κόντογλου και του Παπαδιαμάντη! Σήμερα ♪♫ «χτύπησε τις Καμπάνες» ♪♫

δείχνοντας σε όλη την Οικουμένη την δύναμή της και την ιστορία της στους αγώνες!!! Γιατί οι Ελληνίδες και οι Έλληνες είναι πάντα όρθιοι και ΔΕΝ γονατίζουν! Σας ασπάζομαι με συγκίνηση για την Μεγάλη Νίκη και εύχομαι όλοι μαζί από αύριο για νέους αγώνες γιατί η ελευθερία θέλει κόπο, ιδρώτα κι αίμα .✟. ♪♫ «Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νόητε - Λέμε ΟΧΙ στην υποτέλεια» ο Β. Παπακωνσταντίνου και ο Χρ. Θηβαίος τραγουδούν Μίκη Θεοδωράκη, σε ένα από τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

♫♪ ΚΟΡΥΦΑΙΟ Βίντεο... «#ΟΧΙ Συγκέντρωση - ηπειρώτικο γλέντι»! Το έφτιαξε ο αγωνιστής κι αγαπημένος μου αδελφός, Misha. ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ...!!! Γιατί τα παλικάρια έχουν όνομα. Misha Sarov.

Misha Sarov: «ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΠΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΗ ΜΑΧΗ... ΣΤ' ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΝΙΞΑΝΕ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ ΑΥΤΑ ΤΑ 5 ΚΟΛΑΣΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΠΟΥ ΦΑΓΑΜΕ ΤΟ ΞΥΛΟ ΤΗΣ ΑΡΚΟΥΔΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΠΟΥ ΧΟΡΕΨΑΜΕ «ΣΥΡΤΟ ΣΤΑ ΤΡΙΑ» ΚΑΙ ΠΕΝΤΟΖΑΛΗ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΛΑΜΠΡΙΆΤΙΚΗ ΒΔΟΜΑΔΑ.

♫♪ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ 29/6/2011, ΚΑΤΑ ΤΙΣ 11, ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΗΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΆΚΙ, Ο ΚΩΣΤΑΝΤΉΣ ΠΙΣΤΙΌΛΗΣ, ΜΕ ΤΟ ΚΛΑΡΙΝΟ ΤΟΥ ΚΙ ΑΡΧΙΣΕ ΕΝΑ ΕΚΣΤΑΤΙΚΟ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΜΕ ΚΥΚΛΩΤΙΚΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ. ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΡΩΣΙΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑΚΙ, ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ Ο ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΞΕ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΔΕΥΤΕΡΑ... Misha Sarov 30 Ιουνίου

Σοφία Ντρέκου 4 Ιουλίου στις 2:17 μ.μ.

Συγκλονιστική λήψη του συλλαλητηρίου. To Russia Today παρουσιάζει με έναέρια λήψη ένα από τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, το οποίο επιχειρούν να κρύψουν τα κανάλια και προκάλεσε πανικό στα γραφεία της ΕΕ ου ΔΝΤ αλλά και στα ελληνικά κόμματα της υποτέλειας. — μαζί με Misha Sarov.

Στις εορτές των αγίων μας ΛΕΜΕ ΝΑΙ, θα τις γιορτάσουμε. Δε χρειάζεται χρήματα ο εορτασμός τους. Μόνο αγώνα για καθαρή καρδιά, ένα κεράκι και μπόλικη ΠΡΟΣΕΥΧΗ για όλα τα θέματα και για την ψυχή μας. Και για τους εχθρούς μας, παρακαλώ, μην το ξεχνάμε.

«Γ.Τ»: «Μη φοβάστε Χριστιανοί !!! Κανείς δε μπορεί να πάρει την ψυχή μας !!! Κανείς δε μπορεί να πτωχεύσει το θάρρος μας ενώπιον του Χριστού. Αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνούν οι Έλληνες και κάθε καταπιεσμένος λαός ας κρατήσουμε το θάρρος των Αγίων μας και ας ομολογήσουμε μονάχα Χριστό !!! Χριστός Ανέστη !! Γιατί η Ανάσταση δεν είναι μια φολκλορική εορτή, αλλά ένα διαχρονικό και υπερχρόνιο γεγονός !!!»

Σοφία Ντρέκου / αέναη επΑνάσταση

Συρία: «Ένα δράμα δίχως τελειωμό…»

Στην Συρία, εδώ και τέσσερα χρόνια περίπου εκτυλίσσεται ένα δράμα δίχως τελειωμό. Ένας λαός που αυτή την στιγμή υποφέρει και δοκιμάζεται από τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου, όσο κανείς άλλος.
Τα νούμερα είναι αμείλικτα και το δράμα του συριακού λαού απερίγραπτο. Επισήμως μιλάνε για περίπου 250.000 νεκρούς από τον εμφύλιο πόλεμο, ανεπισήμως μαζί με τους αγνοούμενους, σύριοι αξιωματούχοι εκτιμούν ότι οι νεκροί είναι πολύ περισσότεροι. Πάνω από 4.000.000 είναι οι πρόσφυγες, που αναζητούν ασφαλή καταφύγια εκτός Συρίας. Το μεγαλύτερο κομμάτι βρίσκεται σε προσφυγικούς καταυλισμούς στην Τουρκία, την Ιορδανία και τον Λίβανο. Πάνω από 6.000.000, οι εσωτερικοί μετανάστες που αναζητούν ασφαλή μέρη διαμονής, εντός της χώρας τους, αρνούμενοι να την εγκαταλείψουν.
Πόλεις ισοπεδωμένες, ναοί κατεστραμμένοι, αρχαιολογικοί χώροι (Παλμύρα) στο έλεος των τζιχαντιστών και πολλά άλλα δεινά έχουν πλήξει και πλήττουν τον δοκιμαζόμενο συριακό λαό.
Όλα αυτά πρέπει να μας προβληματίσουν και να μας βάλουν σε σκέψεις, γιατί έχει φτάσει σε αυτό το τραγικό σημείο η κατάσταση στην Συρία. Γεωπολιτικά παιχνίδια βρίσκονται σε εξέλιξη στην περιοχή και όλα αυτά στην πλάτη ενός ολόκληρου λαού. Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε και την πολεμική εμπλοκή της Τουρκίας στην Βόρεια Συρία.
Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει να προσευχηθούμε στον Κύριό μας, για τους ομόδοξους Σύριους που διώκονται και δοκιμάζονται αυτή την στιγμή, αλλά και για ολόκληρο τον συριακό λαό. Και να μην ξεχνάμε ότι και ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος, μας είχε πει να δυναμώσουμε τις προσευχές μας, όταν μιλούσε για το κακό που θα βρει την Συρία. (σχετικό άρθρο: ΕΔΩ)
Ας ευχηθούμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα να έρθει η ειρήνη στην χώρα της Συρίας και να τελειώσει το δράμα του δοκιμαζόμενου συριακού λαού.
Σ.Κ.

Η Εκκλησία και οι Μονές ταΐζουν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες

Μεγαλώνουν καθημερινά οι ουρές των πεινασμένων Ελλήνων έξω από εκκλησίες και τους χώρους που έχει δημιουργήσει η Αρχιεπισκοπή για τους συνανθρώπους μας που ούτε ένα πιάτο φαγητό δεν μπορούν να έχουν πλέον.

Άνεργοι, ηλικιωμένοι, παιδιά, άνθρωποι ανήμποροι στα όρια της επιβίωσης περιμένουν καρτερικά στις ουρές από το πρωί για ένα πιάτο ζεστό φαγητό, προσφορά των εκκλησιών και των μοναστηριών στον πάσχοντα Έλληνα.

Υπολογίζεται ότι καθημερινά ετοιμάζονται 1,5 εκατομμύριο μερίδες φαγητού σε όλη τη χώρα γι” αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να φάνε σπίτι τους. Καθημερινά πέρα από τις προσφορές ανώνυμων φιλεύσπλαχνων πολιτών, η Εκκλησία στο σύνολό της ξοδεύει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για την κάλυψη των αναγκών των πεινασμένων.
Με κέντρο αυτής της φιλανθρωπικής δράσης την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, πολλά μοναστήρια σε όλη την Ελλάδα προσφέρουν ανάλογα με τη δυνατότητά τους.
Πρωταγωνιστής σε αυτές τις μοναστικές εισφορές η Μονή Βατοπεδίου που στηρίζει τα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών με 50.000 ευρώ το μήνα ενώ μέχρι σήμερα συνολικά έχει διαθέσει το ποσό των 800.000 ευρώ.
Τα χρήματα αυτά της μονής Βατοπεδίου δεν προέρχονται από τους λογαριασμούς που παραμένουν δεσμευμένοι μέχρι την εκδίκαση της γνωστής υπόθεσης για τη λίμνη Βιστωνίδα αλλά προέρχονται από φίλους και υποστηρικτές της μονής εντός και εκτός Ελλάδας.
Κάθε μήνα ενισχύει οικονομικά πάνω από 20 μητροπόλεις σε όλη την Ελλάδα, παρέχει σημαντική βοήθεια στην «Κιβωτό της Αγάπης» και τον πρωτεργάτη της πατέρα Αντώνιο, προμηθεύει τα κοινωνικά παντοπωλεία Θεσσαλονίκης και Μυτιλήνης ενώ ενισχύει οικονομικά οικογένειες φυλακισμένων. Πρόσφατα προχώρησε σε αποφυλακίσεις πληρώνοντας εγγυήσεις για άτομα που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα και παρέμεναν στη φυλακή.
Υπάρχουν και άλλα μοναστήρια όμως του Αγίου Όρους και άλλων περιοχών, που από το υστέρημά τους στηρίζουν οικονομικά τους ανήμπορους Έλληνες μέσω των κατά τόπους Μητροπόλεων και εκκλησιών.
Προ ημερών ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών έκανε μία περιοδεία έξω από εκκλησίες και βλέποντας τις ουρές των πεινασμένων ανθρώπων που περίμεναν, δάκρυσε και είπε στους στενούς συνεργάτες του ότι η Εκκλησία ό,τι έχει και δεν έχει ανήκει στο λαό και σε αυτόν πρέπει να αποδοθεί αυτές τις δύσκολες στιγμές.
 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ

 

ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ

ΕΛΛΗ ΙΣΜΑΗΛΙΔΟΥ

(1) Ἐ­πι­στρο­φὴ στὶς ρί­ζες

Ἕλ­λη­νες ἐγ­κα­τα­λεί­πουν τὰ με­γά­λα ἀ­στι­κὰ κέν­τρα καὶ ἐ­πι­στρέ­φουν στὸν τό­πο κα­τα­γω­γῆς τους σὲ ἀ­να­ζή­τη­ση κα­λύ­τε­ρης ζω­ῆς.

Ἡ παγ­κό­σμι­α ἱ­στο­ρί­α εἶ­ναι ἕ­να ἀ­φή­γη­μα με­τα­να­στεύ­σε­ων.

Ἄν­θρω­ποι ἀ­φή­νουν τὸν τό­πο τους γι­ὰ νὰ σπου­δά­σουν καὶ νὰ ἐρ­γα­στοῦν, ἐ­νῶ ἄλ­λοι ἐγ­κα­τα­λεί­πουν τὰ ξέ­να μέ­ρη καὶ ἐ­πι­στρέ­φουν ἐ­κεῖ ἀ­π᾿ ὅ­που ξε­κί­νη­σαν. Σὲ μί­α τέ­τοι­α « κυ­κλι­κὴ» συγ­κυ­ρί­α φαί­νε­ται νὰ βρί­σκε­ται σή­με­ρα ἡ Ἑλ­λά­δα. Λί­γο ἡ οἰ­κο­νο­μι­κὴ κρί­ση καὶ οἱ ἀ­πο­λύ­σεις, λί­γο οἱ ἀ­σφυ­κτι­κοὶ ρυθ­μοὶ τῆς κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας στὶς με­γά­λες πό­λεις, λί­γο ἡ ἀ­νάγ­κη γι­ὰ φύ­ση καὶ κα­θα­ρὸ ἀ­έ­ρα ὁ­δη­γοῦν χι­λι­ά­δες ἕλ­λη­νες στοὺς δρό­μους τῆς πα­λιν­νό­στη­σης
στὴν ὕ­παι­θρο, ἐ­πα­να­φέ­ρον­τας (ἐν μέ­ρει) τὴν πλη­θυ­σμι­α­κὴ καὶ ἀ­να­πτυ­ξι­α­κὴ ἰ­σορ­ρο­πί­α τῆς Ἑλ­λά­δας.

Πι­ὸ τυ­χε­ροὶ ἀ­νά­με­σα στοὺς πα­λιν­νο­στοῦν­τες εἶ­ναι αὐ­τοὶ ποὺ προ­έρ­χον­ται ἀ­πὸ πε­ρι­ο­χὲς ποὺ γνω­ρί­ζουν του­ρι­στι­κὴ ἀ­νά­πτυ­ξη, κα­θὼς ἡ ἐ­πι­στρο­φὴ στὸ χω­ρι­ὸ συ­νο­δεύ­ε­ται συ­νή­θως ἀ­πὸ .... με­γα­λε­πή­βο­λα ἐ­πι­χει­ρη­μα­τι­κὰ σχέ­δι­α. «Τὸ φαι­νό­με­νο τῆς ‘’­ἐ­πι­στρο­φῆς στὶς ρί­ζε­ς’’ ἐμ­φα­νί­ζε­ται κα­τ᾿ ἐ­ξο­χὴν στὴν Κε­φα­λλο­νι­ά.  

Ἀρ­κεῖ νὰ ἀ­να­λο­γι­στεῖ­τε ὅ­τι τό ­1­9­81 ὁ πλη­θυ­σμὸς της ἦ­ταν 21.000 κά­τοι­κοι, ἐ­νῷ σή­με­ρα εἶ­ναι 42.000. Ἔτ­σι ἐ­νι­σχύ­θη­κε ἡ ἐ­πι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα καὶ ὁ του­ρι­σμός, ἄν­θη­σε ἡ οἰ­κο­δο­μὴ καὶ δη­μι­ουρ­γή­θη­καν θέ­σεις ἀ­πα­σχό­λη­σης» σχο­λι­ά­ζει στὸ «Βῆ­μα» ὁ νο­μάρ­χης Κε­φαλ­λη­νί­ας καὶ Ἰ­θά­κης κ. Δ. Γε­ωρ­γᾶ­τος.

Δὲν εἶ­ναι μό­νον ὁ το­μέ­ας τοῦ του­ρι­σμοῦ ὅ­μως ποὺ προ­σφέ­ρει εὐ­και­ρί­ες στοὺς πα­λιν­νο­στοῦν­τες μὲ ἐ­πι­χει­ρη­μα­τι­κὸ δαι­μό­νι­ο. Ὁ κ. Μαν­τα­σᾶς ἔ­λα­βε πρὶν ἀ­πὸ τρί­α χρό­νι­α τὴν ἀ­πό­φα­ση νὰ ἐγ­κα­τα­λεί­ψει τὴν Ἀ­θή­να ὅ­που με­γά­λω­σε καὶ τὴ θέ­ση του ὡς χρυ­σο­χό­ου σὲ γνω­στὸ οἶ­κο κο­σμη­μά­των γι­ὰ νὰ ἐ­πι­στρέ­ψει στὸν τό­πο κα­τα­γω­γῆς τοῦ πα­τέ­ρα του, τὴν Ὀ­κτω­νία­ Ἀ­λι­βε­ρί­ου Εὐ­βοί­ας. Ἐ­κεῖ ἄ­νοι­ξε τὸ δι­κό του χρυ­σο­χο­εῖ­ο καὶ ἐρ­γα­στή­ρι­ο καὶ -ὅ­πως δη­λώ­νει- ἡ ζω­ὴ του ἄλ­λα­ξε ρι­ζι­κὰ. «Ἂν καὶ ἤ­μουν εὐ­χα­ρι­στη­μέ­νος ἀ­πὸ τὶς ἀ­πο­λα­βὲς τῆς δου­λει­ᾶς μου δὲν ἄν­τε­χα τοὺς φρε­νή­ρεις ρυθ­μοὺς τῆς Ἀ­θή­νας. Στὴν ἐ­παρ­χί­α ζεῖς πι­ὸ ἤ­ρε­μα καὶ τὴν ἴ­δι­α στιγ­μὴ ἔ­χεις τὴν εὐ­και­ρί­α νὰ ἀρ­χί­σεις κά­τι δι­κό σου στὸ ὁ­ποῖ­ο ἐ­πεν­δύ­εις τὸ με­ρά­κι καὶ τὴν δη­μι­ουρ­γι­κό­τη­τά σου» σχο­λι­ά­ζει ὁ ἴ­δι­ος στὸ «Βῆ­μα».

Ὁ ἐν­θου­σι­α­σμὸς τοῦ κ. Μαν­τα­σᾶ «με­τα­δό­θη­κε» καὶ στοὺς γο­νεῖς του καὶ σύν­το­μα ὁ συν­τα­ξι­οῦ­χος στρα­τι­ω­τι­κὸς κ. Τ. Μαν­τα­σᾶς καὶ ἡ σύ­ζυ­γός του Να­τά­σα ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ ἀ­κο­λου­θή­σουν τὸν γυι­ό τους στὸν τό­πο ἀ­πὸ τὸν ὁ­ποῖ­ο οἱ ἴ­δι­οι εἶ­χαν φύ­γει πρὶν ἀ­πὸ τέσ­σε­ρις δε­κα­ε­τί­ες! Σή­με­ρα δη­λώ­νουν πα­νευ­τυ­χεῖς μα­κρι­ὰ ἀ­πὸ τὸ νέ­φος καὶ τὴν πί­ε­ση τῆς πρω­τεύ­ου­σας, ἐ­νῶ ἡ κ. Μαν­τα­σᾶ ἔ­χει ἕ­ναν πλέ­ον λό­γο γι­ὰ νὰ νοι­ώ­θει δη­μι­ουρ­γι­κή. «Ἐρ­γά­ζο­μαι κα­θη­με­ρι­νὰ στὸ χρυ­σο­χο­εῖ­ο τοῦ Παν­τε­λῆ καὶ μὲ γο­η­τεύ­ει τό­σο ἡ ἐ­πα­φὴ μὲ τοὺς πε­λά­τες ὅ­σο καὶ τὸ «ἐ­πι­χει­ρη­μα­τι­κὸ­» σκέ­λος τῆς δου­λει­ᾶς» σχο­λι­ά­ζει ἡ ἴ­δι­α ση­μει­ώ­νον­τας ὅ­τι στὸ πα­ρελ­θὸν εἶ­χε ἀ­σχο­λη­θεῖ μό­νο μὲ τὰ οἰ­κι­α­κὰ καὶ δὲν εἶ­χε βι­ώ­σει πα­ρό­μοι­ες ἐμ­πει­ρί­ες.

Ἡ ἐ­πι­στρο­φὴ στὶς ρί­ζες εὐ­νο­εῖ­ται καὶ ἀ­πὸ ἕ­ναν ἀ­κό­μα πα­ρά­γον­τα: τὴν κα­τα­σκευ­ὴ ὑ­πο­δο­μῶν ποὺ δι­ευ­κο­λύ­νουν τὶς με­τα­φο­ρὲς καὶ                      «μι­κραί­νουν» τὶς ἀ­πο­στά­σεις. Εἰ­δι­κό­τε­ρα, τὸ πα­ρα­τη­ρη­τή­ρι­ο τῆς Ἐ­γνα­τί­ας ὁ­δοῦ ἔ­χει δεί­ξει μὲ τὶς ἔ­ρευ­νές του ὅ­τι τὸ με­γά­λο αὐ­τὸ ἔρ­γο ἔ­χει λει­τουρ­γή­σει θε­τι­κὰ στὴν οἰ­κο­νο­μι­κὴ ἀ­νά­πτυ­ξη τῆς ζώ­νης ἐ­πιρ­ρο­ῆς του. Μά­λι­στα ὑ­πάρ­χουν πε­ρι­πτώ­σεις ὅ­πως αὐ­τὲς τοῦ Νο­μοῦ Ἰ­ω­αν­νί­νων καὶ Κέρ­κυ­ρας, ποὺ αὐ­ξή­θη­κε τό­σο ἡ ἀ­γο­ρα­στι­κὴ δύ­να­μη ὅ­σο καὶ ὁ ἴ­δι­ος ὁ πλη­θυ­σμός. Ἀν­τί­στοι­χα, σύμ­φω­να μὲ τὸ Εὐ­ρω­πα­ϊ­κὸ Πα­ρα­τη­ρη­τή­ρι­ο Χω­ρι­κοῦ Σχε­δι­α­σμοῦ (ΕPSON) ἡ γέ­φυ­ρα Ρί­ου-Ἀν­τιρ­ρί­ου «Χα­ρί­λα­ος Τρι­κού­πης» λει­τούρ­γη­σε εὐ­ερ­γε­τι­κὰ γι­ὰ τὸ σύ­νο­λο τῆς Πε­ρι­φέ­ρει­ας Δυ­τι­κῆς Ἑλ­λά­δας καὶ τῶν κον­τι­νῶν της νη­σι­ῶν. Τὸ ἴ­δι­ο ἰ­σχύ­ει καὶ ἀ­πὸ τὴ βελ­τί­ω­ση τῶν με­τα­φο­ρῶν στὸν χῶ­ρο τοῦ Αἰ­γαί­ου, γε­γο­νὸς ποὺ ἔ­κα­νε τὰ νη­σι­ὰ του πι­ὸ θελ­κτι­κὰ γι­ὰ ἐγ­κα­τά­στα­ση.  

(2) «Ἡ ζω­ή τῆς πό­λης δέν ἦ­ταν γι­ά μέ­να»

Γι­ῶρ­γος Μω­ρα­ΐ­της

«Με­γά­λω­σα στὴν Ἀ­θή­να, μὰ κά­θε κα­λο­καί­ρι τὸ περ­νοῦ­σα στὸ σπί­τι τῆς γι­α­γι­ᾶς μου στὸ Βλυ­χό, εἶ­ναι κον­τὰ στὸ Νυ­δρὶ Λευ­κά­δας. Ἀ­νέ­κα­θεν ὑ­πῆρ­χε στὸ πί­σω μέ­ρος τοῦ μυ­α­λοῦ μου ἡ ἐ­πι­θυ­μί­α νὰ ἐγ­κα­τα­λεί­ψω τὴν ἀ­σφυ­κτι­κὴ ζω­ὴ τῆς πρω­τεύ­ου­σας, ἀλ­λὰ δι­αρ­κῶς τὸ ἀ­νέ­βα­λα. Τοὺς τε­λευ­ταί­ους μῆ­νες ὡ­στό­σο ἡ κα­τά­στα­ση εἶ­χε φτά­σει στὸ ἀ­προ­χώ­ρη­το! Οἱ ἄν­θρω­ποι κυ­κλο­φο­ροῦ­σαν σκυ­θρω­ποὶ καὶ κου­ρα­σμέ­νοι παν­τοῦ γκρί­νι­α, ἄγ­χος, πί­ε­ση καὶ δι­α­πλη­κτι­σμοί.

Ἦ­ταν πλέ­ον ξε­κά­θα­ρο: δὲν ἦ­ταν αὐ­τὴ ἡ ζω­ὴ ποὺ ἤ­θε­λα νὰ ζῶ.

Καὶ κά­πως ἔτ­σι ἔ­βα­λα πλώ­ρη γι­ὰ τὴν Λευ­κά­δα, μὲ σκο­πὸ νὰ ἀ­νοί­ξω ἕ­να κα­φὲ-μπὰρ σὲ ἕ­να πα­ρα­θα­λάσ­σι­ο οἰ­κό­πε­δο ποὺ μᾶς με­τα­βί­βα­σε ἡ οἰ­κο­γέ­νει­ά μου. Ἂν καὶ εἶ­μαι και­νούρ­γι­ος στὴν «ἐ­παρ­χι­α­κὴ ζω­ὴ­» ἔ­χω εἴ­δη ἀν­τι­λη­φθεῖ ὅ­τι οἱ ἤ­ρε­μοι ρυθ­μοὶ ἐ­πι­τρέ­πουν στοὺς ἀν­θρώ­πους νὰ ἔ­χουν ἐ­λεύ­θε­ρο χρό­νο, νὰ ἀ­σχο­λοῦν­ται μὲ τὰ χόμ­πυ τους καὶ ἐν τέ­λει νὰ νι­ώ­θουν πι­ὸ... ἰ­σορ­ρο­πη­μέ­νοι.  Ταυ­τό­χρο­να, τὰ ἐ­πι­χει­ρη­μα­τι­κά μου σχέ­δι­α μὲ κρα­τοῦν δι­αρ­κῶς ἀ­πα­σχο­λη­μέ­νο, ἐ­νῷ τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι ἡ ψυ­χα­γω­γί­α δὲν ἀ­παι­τεῖ τό­σα ἔ­ξο­δα ὅ­σα στὴν πρω­τεύ­ου­σα μοῦ ἐ­πι­τρέ­πει νὰ ἀ­πο­τα­μι­εύ­σω γρή­γο­ρα τὸ ἀ­ναγ­καῖ­ο κε­φά­λαι­ο γι­ὰ νὰ τὰ ὑ­λο­ποι­ή­σω».

(3) «Ἡ εὐ­τυ­χί­α βρί­σκε­ται στὰ ἁ­πλὰ πράγ­μα­τα»

Μά­κης Σπα­νός, Μα­ρί­α Ἰ­ω­αν­νί­δου καὶ Κων­σταν­τί­α

«Ζοῦ­με στὴν Ἰ­κα­ρί­α ἐ­δῶ καὶ δύ­ο χρό­νι­α καὶ ἔ­χου­με ἀν­τι­λη­φθεῖ ὅ­τι ἡ ζωή­ στὸ νη­σὶ δὲν κι­νεῖ­ται ἁ­πλῶς σὲ δι­α­φο­ρε­τι­κούς, ἀλ­λὰ «δι­δά­σκει» στὸν ἄν­θρω­πο μί­α και­νούρ­γι­α φι­λο­σο­φί­α ζω­ῆς. Ἐ­δῶ δὲν ὑ­φί­στα­ται ὁ ὑ­περ­κα­τα­να­λω­τι­σμὸς τῆς πό­λης καὶ οἱ ἄν­θρω­ποι ἐ­πεν­δύ­ουν στὰ ἁ­πλὰ πράγ­μα­τα, στὶς οἰ­κο­γε­νει­α­κὲς στιγ­μές, στοὺς φί­λους, στὴν ἐ­πα­φὴ μὲ τὴ φύ­ση. Ἀ­νοί­ξα­με ἕ­να μπα­ρά­κι στὸν Χρι­στὸ Ρα­χῶν, καλ­λι­ερ­γοῦ­με τοὺς ἀμ­πε­λῶ­νες τῆς οἰ­κο­γέ­νει­ας καὶ πα­ρά­γου­με τὸ δι­κό μας κρα­σί, ἐ­νῷ στὸ μέλ­λον σχε­δι­ά­ζου­με νὰ ἀ­σχο­λη­θοῦ­με καὶ ἐ­παγ­γελ­μα­τι­κὰ μὲ τὴν οἰ­νο­ποι­ΐα. Ἐ­δῶ γεν­νή­θη­κε καὶ ἡ κό­ρη μας καὶ εἴ­μα­στε πα­νευ­τυ­χεῖς ποὺ θὰ ἔ­χει τὴν εὐ­και­ρί­α νὰ με­γα­λώ­σει σὲ ἕ­να κα­θα­ρὸ καὶ πα­νέ­μορ­φο πε­ρι­βάλ­λον, ἀ­νά­με­σα στὸ βου­νὸ καὶ στὴ θά­λασ­σα, ἀν­τὶ νὰ βρί­σκε­ται κλει­σμέ­νη στοὺς τέσ­σε­ρις τοί­χους ἑ­νὸς δι­α­με­ρί­σμα­τος τῆς πρω­τεύ­ου­σας. Σί­γου­ρα ὑ­πάρ­χουν δυ­σκο­λί­ες,  κυ­ρί­ως τὸν χει­μώ­να μὲ τὴν ἔν­το­νη ὑ­γρα­σί­α καὶ τοὺς ἰ­σχυ­ροὺς ἀ­νέ­μους. Ὅ­μως ἕ­να πο­τή­ρι κρα­σὶ καὶ κα­λὴ πα­ρέ­α δί­πλα στὸ τζά­κι ἀρ­κοῦν γι­ὰ νὰ νι­ώ­θεις γε­μᾶ­τος - καὶ νὰ σοῦ λεί­ψει ἡ ἐ­πα­φὴ μὲ τὸν «­ἔ­ξω κό­σμο» ὑ­πάρ­χει πάν­τα τὸ ADSL, ποὺ ἐ­πι­τέ­λους ἦρ­θε καὶ στὸ νη­σί μας!».

Ἐ­φημ. «Τό Βῆ­μα τῆς Κυ­ρι­α­κῆ­ς»

Το ετήσιο μνημόσυνο του μεγάλου ρήτορος, διαφωτιστού και ενορίτη μας κυρού Ηλ.Μηνιάτη

http://miniaton-analipsi.blogspot.gr/2015/07/blog-post.html

Η Υπομονή και Καρτερία ως Απάντηση στις Εποχές Κρίσης

Γεώργιος Ιατρίδης

Αναπληρωτής Καθηγητής

Λογιστικής & Χρηματοοικονομικής

Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Τμήμα Οικονομικών Επιστημών

Email: giatridis@econ.uth.gr

Η τωρινή κρίση είναι πρωτίστως ηθική και πνευματική, που οδηγεί σε κοινωνικοπολιτική και οικονομική. Υπερκατανάλωση, υλοζωισμός, απληστία, εγωισμός, επίδειξη, διάφορα πάθη, δυσαναλογία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, διεκδίκηση αυθαίρετων δικαιωμάτων και παραμέληση υποχρεώσεων και καθηκόντων, έλλειψη κοινωνικής ευθύνης και συνοχής, απουσία στόχων και νοήματος της ζωής, και κυρίως η απομάκρυνση από τον Θεό, οδήγησαν στην δεινή κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας και στην φρικτή απελπισία των Ελλήνων, η οποία ως ένα απαίσιο νέφος επικάθησε πάνω στα κεφάλια μας.

Η κατάσταση στην χώρα μας χειροτερεύει από το 1980. Το δημόσιο χρέος από τότε διαρκώς διογκώνεται. Η ανεργία και η φτώχεια μαστίζουν την χώρα και δυσκολεύουν τον λαό, αφού στερείται βασικών αγαθών για την επιβίωσή του. Κάτω από το όριο της φτώχειας ζει πλέον το 68% των Ελλήνων. Σύμφωνα με το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), το έλλειμμα του κρατικού προυπολογισμού για το 2014 διαμορφώθηκε σε €3,7 δις (2,1% του ΑΕΠ[1]), έναντι εκτίμησης μόλις €0,8 δις. Tο δημόσιο έλλειμμα ανήλθε στο 12,2% του ΑΕΠ και το χρέος στο 174,9% του ΑΕΠ. Το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης στις 31.03.2015 ανέρχεται σε €312,7 δις. Το πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προυπολογισμού, το οποίο είχε εκτιμηθεί στα €4,9 δις (2,7% του ΑΕΠ), περιορίστηκε τελικά σε €1,9 δις (1% του ΑΕΠ). Υπήρξε σημαντική υστέρηση στα φορολογικά έσοδα κατά €1,3 δις. Κατά το προηγούμενο έτος, η ελληνική οικονομία ανέκαμψε ήπια μετά από έξι χρόνια ύφεσης, κατά 0,7%, ενώ το 2013 το προϊόν της υποχώρησε κατά 4%. Τον Ιανουάριο του 2015, το Ισοζύγιο Αγαθών (πρώην Εμπορικό Ισοζύγιο) διογκώθηκε κατά €279,4 εκ. ενισχυμένο κατά 15,9%, κυρίως λόγω της κάμψης των εξαγωγών κατά -€323,9 εκ., ενώ οι εισαγωγές μειώθηκαν κατά -€44,6 εκ. Η ανεργία αυξήθηκε το τελευταίο τρίμηνο του 2014 στο 26,1%, από 25,5% στο προηγούμενο τρίμηνό του 2014. Ο αριθμός των ανέργων ανέρχεται περίπου στο 1.274.400.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η υπόλοιπη Ευρώπη έχει πλέον οχυρωθεί έναντι της Ελλάδας και ότι η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει πλέον εργαλεία στη διάθεσή της για να ακρωτηριάσει την Ελλάδα από την υπόλοιπη ευρωζώνη, εάν αυτό χρειάζεται, να καυτηριάσει την πληγή και να επιτρέψει στην υπόλοιπη ευρωζώνη να συνεχίσει την πορεία της. Όποιος παίζει με την ιδέα της αποκοπής τμημάτων της ευρωζώνης ελπίζοντας ότι η υπόλοιπη θα επιβιώσει παίζει με τη φωτιά. Μόλις μπει στο μυαλό του κόσμου ότι η νομισματική ένωση δεν διαρκεί για πάντα, θα αρχίσει η κερδοσκοπία... ποια χώρα θα είναι η επόμενη; Αυτή η ερώτηση είναι ο διαλύτης της νομισματικής ένωσης. Αργά ή γρήγορα θα αρχίσουν να αυξάνονται τα επιτόκια, να κλιμακώνονται οι πολιτικές εντάσεις, να τρέπονται σε φυγή κεφάλαια. Ο Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, έχει δηλώσει ότι η ευρωζώνη διαθέτει πλέον καλύτερους μηχανισμούς από ό,τι στο παρελθόν για να αντιμετωπίσει μια νέα ελληνική κρίση χρέους, προειδοποιώντας όμως ότι θα εισέλθει σε αχαρτογράφητα νερά εάν η κατάσταση επιδεινωθεί. Η εικόνα που υπάρχει στο εξωτερικό για την κρίση της Ελλάδας είναι πολύ στρεβλή και διεστραβλωμένη. Για παράδειγμα, ο Αυστριακός υπουργός Οικονομικών, Χανς Γεργκ Σέλινγκ, έκανε λόγο για ελλιπή συνεργασία της Ελλάδας με τους δανειστές. Ο Αυστριακός υπουργός Οικονομικών ανέφερε ότι η Ελλάδα αρνείται να δεσμευτεί, αν και υπάρχουν ομόφωνες αποφάσεις των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης, όσον αφορά στις μεταρρυθμίσεις και τα μέτρα, κάνοντας λόγο για ελλιπή πρόθεση συνεργασίας με τους εταίρους και υποστηρίζοντας ότι είναι αδύνατο οι ΥΠΟΙΚ της Ευρωζώνης να λάβουν γραπτά στοιχεία από την ελληνική πλευρά.

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μία στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους. Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους. Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια.

          

  Αυτός ο λαός, που μαστίζεται από αυτή την κρίση και βρίσκεται σε απόγνωση, έχει προ πολλού χτυπηθεί αλύπητα και στον πνευματικό τομέα. Έχει χάσει τα πνευματικά του ερείσματα. Δηλητηρίασαν την ψυχή του με το μίσος εναντίον της μητρός και τροφού του, της Εκκλησίας. Τον έπεισαν με ψέματα ότι η ευτυχία εξαρτάται από κοσμικά πράγματα, και ότι σημασία για την ζωή έχει το δόγμα: «Φάγωμεν, πίωμεν αὔριον γάρ ἀποθνήσκομεν». Τα αποτελέσματα είναι πολύ άσχημα.

1. Η δυσκολία αντιμετώπησης των βασικών αναγκών της ζωής.

2. Η απόγνωση εξαιτίας των πολλών δυσκολιών.

3. Τα απονενοημένα διαβήματα των απελπισμένων ανθρώπων εξαιτίας της ανεργίας, της φτώχειας και της οικονομικής δυσπραγίας είναι πλέον καθημερινότητα.

4. Η αύξηση της εξάρτησης από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.

5. Η μετανάστευση. Σύμφωνα με μελέτη τού Παντείου Πανεπιστημίου το ποσοστό των νέων που ζητούν εργασία με προοπτική στο εξωτερικό αγγίζει το 43% στις ηλικίες 15-24 (ο αντίστοιχος δείκτης ανεργίας στην Γαλλία σε ηλικία κάτω των 24 ανέρχεται μόνο στο 22%).        

Σκοπός μας πρέπει να είναι να καταλάβει ο πλησίον μας που ψήνεται στο καμίνι της δοκιμασίας ότι είναι ενώ μπορεί να κουράζει με την δυσφορία του, με την κατάστασή του, ακόμη και με την γκρίνια του, είναι αγαπητός. Ενώ μόνο που τον βλέπουμε να υποφέρει, η εικόνα του μάς κάνει να θλιβόμαστε, δεν τον αποφεύγουμε, μάς είναι επιθυμητός. Ενώ ο ίδιος μπορεί να μην δύναται να προσφέρει, μάς είναι πολύτιμος. Δίπλα του αισθανόμαστε ότι μπορούμε να βγάλουμε το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας και δημιουργούμε βαθιά σχέση μαζί του, πολύ πιο διαφορετική από τότε που δεν είχε την ανάγκη μας. Δίνουμε την δική μας καρδιά ως αγάπη και φροντίδα. Και αυτός ο στόχος μας δεν απειλείται με αποτυχία. «Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α’ Κορ. ιγ΄ 8).

Οικονομική κρίση σημαίνει προσφορά, όπου όμως το προσφερόμενο είναι όλος ο εαυτός μας, όχι κλάσμα του. Ο άνθρωπoς πάσχει, υποφέρει, βασανίζεται, δεν αντέχει τον εαυτό του, τις σκέψεις του, ίσως ούτε κι εμάς τους συμπαραστάτες του, δεν θέλει να ζει. Η δική μας συνδρομή όμως μπορεί να μειώσει τον πόνο, να στηρίξει τον καταρρέοντα ψυχισμό, να αναζωογονήσει την αναπνοή, να σκεφθεί πριν ο πλησίον μας ζητήσει, να ξαναφέρει την αγάπη στη ζωή.

Τα βασανιστικά γιατί του μαρτυρίου δεν χρειάζονται απαντήσεις, γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες απλές και γνωστές. Μια σκληρή δοκιμασία καταστρέφει την εσωτερική ησυχία, προκαλεί υπαρξιακή απόρριψη του κόσμου, μηδενισμό των επιδιώξεων και των προοπτικών και γεννά ερωτήματα για τον λόγο της ύπαρξης, για το τί αξίζει και τί όχι. Και διερωτάται ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας κ Νικόλαος: Πώς είναι δυνατόν ο Θεός να συμβαδίζει μ’ αυτήν την τραγικότητα και αδικία; Ποιός από εμάς αν ήταν θεός θα έφτιαχνε τέτοιον κόσμο; Μήπως τελικά η ανθρώπινη φύση κρύβει περισσότερη καλοσύνη από τη θεϊκή; Ή τί και ποιός είναι σε τελική ανάλυση ο Θεός; Ο Παντοδύναμος που δεν έχει τέλεια αγάπη; Αυτά υπάρχουν ως ερωτήματα αν πλησιάσουμε ανθρώπους πνιγμένους στα ανθρώπινα όρια της σκέψης ή βουλιαγμένους στα ταραγμένα νερά της απόγνωσης. Ο συνδυασμός όμως πίστης και αγάπης μεταμορφώνει εντελώς τον άνθρωπο.

Μέσα στην υπέροχη παραβολή του Καλού Σαμαρείτου, βλέπει κανείς πώς η άσκηση της αγάπης και η ανιδιοτελής φροντίδα καταργεί την εσωτερική απόσταση που προξενεί η φιλαυτία μας και μεταμορφώνει τον πάσχοντα σε πλησίον. Ο ίδιος ο Χριστός τονίζει: «Ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε΄ 40). Επομένως, κάθε λειτουργός αγάπης είναι μάλλον ευεργετούμενος παρά ευεργετών, ταπεινός αποδέκτης ευλογίας παρά εξαντλούμενος διακονητής, διότι «μέγας ἐστὶν τῆς εὐποιΐας ὁ πλοῦτος, ἐν τῷ διδόναι γὰρ λαμβάνεται καὶ ἐν τῷ σκορπίζειν συνάγεται» (Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος).

Η αγάπη από μόνη της δεν μπορεί να ερμηνεύσει τον λόγο της δοκιμασίας. Αυτό που απαραίτητα χρειάζεται είναι η πίστη στην αγάπη του Θεού στον άνθρωπο. Ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει κάτω από το μάτι του Θεού. Κάτω από την αγάπη του Θεού όλα αντέχονται. Η κάθε δοκιμασία προβάλλεται στον σταυρό και το πάθος του Χριστού. Και αυτό που αντιπροσφέρεται είναι η δύναμή Του. Το μέτρο του πειρασμού είναι ανάλογο των δυνάμεών μας, και η κάθε δοκιμασία αποτελεί συμμετοχή στο πικρό ποτήρι που ήπιε ο Κύριος. Η πίστη σε σταυρωμένο αλλά και αναστάντα Θεό βοηθά να ξεπεραστούν ο φόβος και το βάρος της δοκιμασίας.  

Γράφει κάποιος σοφὸς γέροντας:

Ζήτησα από τον Θεό να μου δώσει δύναμη
κι Αυτός μου έδωσε δυσκολίες για να τις ξεπεράσω.

Του ζήτησα σοφία
κι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να λύνω.

Του ζήτησα οικονομική άνεση
κι Αυτός μου έδωσε νου και ικανότητα να δουλεύω.

Του ζήτησα θάρρος
κι Αυτός μου έδωσε κινδύνους να ξεπερνώ.

Του ζήτησα αγάπη
κι Αυτός μου έδωσε προβληματικά άτομα να βοηθώ.

Του ζήτησα χάρες
κι Αυτός μου έδωσε ευκαιρίες να εκμεταλλευτώ.

Απ’ ό,τι ζήτησα δεν πήρα τίποτε τίποτε από αυτά που ήθελα.
Πήρα όμως τα πάντα αυτά που πραγματικά χρειαζόμουν.

Η προσευχή μου εισακούσθηκε!

Ο Ιερός Χρυσόστομος βάζει στο στόμα του Κυρίου, λόγους αγάπης πατρικής: «Ἐγώ πατήρ, ἐγώ ἀδελφός, ἐγώ Νυμφίος, ἐγώ οἰκία, ἐγώ τροφεύς, ἐγώ ἱμάτιον, ἐγώ ρίζα, ἐγώ θεμέλιον. Πᾶν ὅπερ ἄν θέλῃς ἐγώ. Μηδενός ἐν χρείᾳ καταστῆς. Ἐγώ δουλεύσω. Ἦλθον γάρ διακονῆσαι, οὑ διακονηθῆναι. Ἐγώ καί φίλος καί ξένος καί κεφαλή καί ἀδελφός καί μήτηρ. Πάντα ἐγώ μόνον οἰκείως ἔχε πρός ἐμέ. Ἐγώ πένης διά σέ καί ἀλήτης διά σέ, ἐπί σταυροῦ διά σέ, ἐπί τάφου διά σέ, ἄνω ὑπέρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρί∙ κάτω ὑπέρ σοῦ πρεσβευτής παραγέγονα παρά τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σύ καί ἀδελφός καί συγκληρονόμος καί φίλος καί μέλος. Τί πλέον θέλεις; Τί τόν φιλοῦντα ἀποστρέφει; Τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον; Τί εἰς πῦρ ξαίνεις; Τί τῷ ἀέρι πυκτεύεις;» (ΕΠΕ τόμ. 12, σελ. 34)

O Άγιος Παίσιος τονίζει ότι η  πνευματική  ζωή  είναι  πολύ  απλή  και εύκολη, αλλά  εμείς  την  κάνουμε  δύσκολη,  γιατί  δεν  αγωνιζόμαστε  σωστά.  Με  λίγη  προσπάθεια  και  πολλή  ταπείνωση  και  εμπιστοσύνη  στον  Θεό,  μπορεί κανείς να προχώρηση πολύ. Γιατί, όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο  διάβολος και, όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν και πειρασμοί. Σε περιόδους μεγάλων δοκιμασιών αποδεικνύεται ότι μόνο η Εκκλησία μπορεί να απελευθερώση δυνάμεις που ως πλημμύρα ζωής θεραπεύουν τις ψυχικές και σωματικές ανάγκες και επουλώνουν τις επώδυνες πληγές των ανθρώπων. Ο ζών και προσωπικός Θεός προσφέρει ελπίδα στην απελπισία, υπέρβαση της μοναξιάς μέσα από τήν θεανθρώπινη και συνανθρώπινη κοινωνία.

Βιβλιογραφία

Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (2015), «Τριμηνιαία Έκθεση για την Ελληνική Οικονομία: Η Ελληνική Οικονομία», Πρώτο Τρίμηνο 2015.

Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (2015), «Αποτελέσματα Ερευνών Οικονομικής Συγκυρίας», Iούνιος 2015.

Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικολάου (11.11.2011), «Ανακούφιση και Φροντίδα Ατόμων με Νευρομυϊκές Ασθένειες», Πολεμικό Μουσεῖο, Αθήνα.

Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου (2.10.2012), «Η Ποιμαντική της Εκκλησίας στην Εποχή των Μνημονίων», Εισήγηση Στην Ἱερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

http://www.agioritikovima.gr/mitropoleis/item/63239

Τα «ΑΤΜ» των φτωχών και οι αθέατες ουρές στα συσσίτια της Πάτρας(ΦΩΤΟ)

 

http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2015/07/Manwlis-Glezos-sto-eurokoinovoylio.html

ΤΥΧΑΙΟ;

 
 
Την Κυριακή 12 Ιουλίου εορτάζουμε για πρώτη φορά επίσημα την μνήμη του Αγίου Παϊσίου! την Κυριακή και η καθοριστική σύνοδος για την Ελλάδα μας!
Τυχαίο? Μα τέτοια σύμπτωση ούτε στα πιο τρελά όνειρα!!!

ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΠΡΟΚΟΠΑΤΩΝ- ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους και σε όλες τις εορτάζουσες!
Η Αγία Παρθενομάρτυς και Μεγαλομάρτυς του Χριστού Μαρίνα να σκεπάζει ,να δυναμώνει και να χαριτώνει όλο τον κόσμο!Σήμερα πανηγύριζε το γραφικό εκκλησάκι της Αγίας στα Προκοπάτα!Βρεθήκαμε εκεί και σας παραθέτουμε φωτογραφίες από τον πανηγυρικό Εσπερινό που τελέσθηκε. Πραγματικά αξίζει να το επισκεφθείτε και να προσκυνήσετε τη χάρη της Αγίας Μαρίνας καθώς είναι γραφικό και καλαίσθητο και πραγματικά ταξιδεύει και γαληνεύει τον πρασκυνητή!

 Πετρόκτιστο και οι σύγχρονες αγιογραφίες έργο της κας Φ. Χαλικιά, πραγματικά υπέροχες!

Ο Θρόνος της Αγίας Μεγαλομάρτυορος Μαρίνης

 Οι άρτοι των εορταζόντων έτοιμοι για ευλογία στο εξωτερικό του ναού!

Το πετρόκτιστο Ιερό

 Ακόμη και τα μανουάλια μονάδικά απέχουν από τα τυποποιημένα εμπορικά και άχαρα που έχουν κατακλύσει τις Εκκλησίες μας.

Λεπτομέρεια από το μανουάλι!