Η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου.

Μακαριστού Μοναχoύ Μωυσή Aγιορείτη

Η Παναγία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον μεγαλύτερο δογματικό πατέρα της Εκκλησίας μας, “κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος”.

Δηλαδή εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Παναγία. Μεγάλη όντως τιμή.  Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμάται το γυναικείο φύλο. Ο πιστός ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα κι ευλαβείται πολύ την Παναγία.

Αυτό φαίνεται και στο ότι από τις 30.000 εκκλησίες, παρεκκλήσια κι εξωκλήσια όλης της Ελλάδος οι 6.000 είναι αφιερωμένες σε εορτές της Παναγίας και οι περισσότερες στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μάλιστα από τα 1.000 μοναστήρια της Ελλάδος τα 300 τιμώνται σ’ εορτές της Παναγίας· Γέννηση, Ευαγγελισμός, Ζωοδόχος Πηγή, Τιμία Ζώνη, Κοίμηση. Τα στοιχεία αυτά λαμβάνουμε από τα επίσημα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2008.

Στο Άγιον Όρος, τα ωραία προσωνυμούμενο “Περιβόλι της Παναγίας”, από τον πολύπλαγκτο Σκοπελίτη Ξηροποταμηνό μοναχό Καισάριο Δαπόντε, ονομασία που επεκράτησε, η τιμή της Παναγίας πλησιάζει τα όρια της λατρείας. Από τις 20 μονές οι 5 τιμώνται στην Παναγία. Από τις 12 σκήτες οι 3 είναι αφιερωμένες στην Παναγία. Από τα 300 κελιά περίπου τα 50 πανηγυρίζουν σ’ εορτές της Παναγίας.

Κέντρο του θεομητορικού εορτασμού τον Αύγουστο στον ιερό Άθωνα είναι ο πάνσεπτος ναός του Πρωτάτου στις Καρυές. Αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η πολυπρόσωπη και κατανυκτική μεγάλη εικόνα του τέμπλου παρουσιάζει κατά τη βυζαντινή παράδοση τη σύνταξη των αποστόλων και πρώτων επισκόπων γύρω από τη νεκρική κλίνη της Θεοτόκου. Ο Χριστός ψηλά μετά αγγέλων να παραλαμβάνει την ψυχή της. Η ίδια εικόνα σε μικρό μέγεθος στο προσκυνητάρι. Μεγάλη και ωραιότατη ίδια παράσταση σε τοιχογραφία από τον χρωστήρα του Θεσσαλονικέως Πανσέληνου και της συνοδείας του στα τέλη του 13ου αιώνος.

Η θαυματουργή εικόνα του Άξιον Εστί δεσπόζει και λάμπει στο προσκυνητάρι της, με την κεντητή ποδιά, τα’ ασημένια καντήλια, τα άνθη, τα θυμιάματα, τα’ αφιερώματα, τις λαμπάδες, τις μετάνοιες, τους μύριους ασπασμούς. 15 Αυγούστου 2008 και όλο το Άγιον Όρος αγρυπνεί εκ βαθέων ψάλλοντας: “Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των αγγέλων· παρακαλώ σε Παρθένε βοήθησόν μοι εν τάχει”.

Η θεοτοκοφιλία μοναχών και λαϊκών είναι δικαιολογημένη, δίκαιη, πηγαία, αυθόρμητη και ειλικρινής. Η Παναγία είναι το καλύτερο που είχε να δώσει όλη η ανθρωπότητα στη θεότητα. Είναι η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου.

«Ἀπέθανεν ἡ σύζυγός μου καὶ ἤθελον νὰ ὑπάγῳ νὰ οἰκονομήσῳ τὰ παιδιὰ μου, ἀλλά δὲν ἀφήνω τὴν πατρίδα» Γ. Καραϊσκάκης

19 Αυγούστου του 1826: ἡ γυναῖκα τοῦ Καραϊσκάκη πέθανε, ἀλλά ἐκεῖνος δὲν ἐγκατέλειψε τὸ πεδίο τῆς μάχης οὔτε γιὰ νὰ παραβρεθεῖ στὴν κηδεία της.
Ο Καραϊσκάκης παίρνει εκείνες τις μέρες μια θλιβερή είδηση: η γυναίκα του, που για την ομορφιά της και την λεβεντιά της ήταν πάντα περήφανος, αφού του χάρισε ένα γιο, τον Σπύρο, απόθανε έπειτα από την γέννα στον Κάλαμο. Έτσι, οι ανήλικες τσούπρες του και το νεογέννητο παιδί απέμειναν δίχως προστάτη στο μικρό νησί του Ιονίου.

Ο πόνος της πατρικής καρδιάς και το καθήκον του αγωνιστή πάλεψαν μέσα στα στήθια του Καραϊσκάκη. Η πρώτη του ιδέα στέκεται να πάει ως εκεί ν΄ασφαλίσει τα ορφανά. Γρήγορα όμως καταλαβαίνει ότι όλα χάνονται αν φύγει.
“Απέθανε η σύζυγός μου”, γράφει στις 19 του Αυγούστου στην Κυβέρνηση, “και ήθελον να υπάγω να οικονομήσω τα παιδιά μου, αλλά δεν αφήνω την πατρίδα”. 

Η “Γενική Εφημερίς της Ελλάδος” στο φύλλο της 26ης Αυγούστου 1826 τον παινάει με τούτα δω τα λόγια:
“Απεφάσισε να στερήσει τα τέκνα του από των πατρικών περιποιήσεων , και εις ξένον τόπον ευρισκόμενα και χωρίς τινός οικείου και συγγενούς, δια να μην στερήσει την πατρίδα του από της αναγκαίας εις το στρατόπεδο παρουσίας του”. 
“Ο αγαθός πολίτης”, γράφει ο ίδιος προς την Διοίκησιν, “χρεωστεί να θεωρεί ως δεύτερα τα μερικά πάντα προς τα κοινά του έθνους συμφέροντα. Απεφάσισα να προτιμήσω και αυτής της οικίας μου την παντελή απώλεια εάν, κατά δυστυχίαν, ακολουθήσει, διά να μην παραιτήσω  κατ΄ αυτάς  τας κρίσιμους περιστάσεις την υπηρεσίαν της πατρίδος, υπέρ της οποίας θέλω θυσιάσει και αυτό το ολίγον αίμα μου”.
Ιδού χριστού πολίτου και γενναίου στρατηγού φρονήματα¨.

Ἡ γυναίκα του Γκόλφω, ἦταν κόρη τοῦ Ἀλεξανδρογιαννάκη, τῆς ἀρματολικῆς οἰκογένειας τοῦ Βάλτου, καὶ ζοῦσε στὴν αὐλή τοῦ Ἀλῆ πασᾶ ὡς ψυχοκόρη του. Ἐκεῖ τὴν γνώρισε ὁ Καραϊσκάκης καὶ τὴν ἔκλεψε, φεύγοντας ὁριστικά ἀπό τὴν ὑπηρεσία τοῦ Ἀλῆ. Ἡ Γκόλφω τοῦ χάρισε τρία παιδιὰ, τὸν Σπύρο καὶ δύο θυγατέρες. Γιὰ λόγους ἀσφαλείας τῆς οἰκογένειάς του, τοὺς μετέφερε στὸ νησάκι Κάλαμος, κοντὰ στὸ Αἰτωλικό.

Πηγές:

1 Ἀπό το βιβλίο: ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ,τοῦ Δ.Φωτιάδη,ἐκδ.Κέδρος,1959 (η φωτο του κειμένου  από το Αβέρωφ )

2. [Ἑλληνικό Ἡμερολόγιο – http://ellinoistorin.gr/]

3. φωτο από livepedia.gr

αντιγραφή κειμένου και επιμέλεια ανάρτησης: ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

Να απλοποιείτε την ζωή σας! (Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης)

Οι Φαρασιώτες δεν κοιτούσαν λεπτομέρειες. Ζούσαν την χαρά της καλογερικής. Και αν, για παράδειγμα, η κουβέρτα δεν ήταν καλά στρωμένη και κρεμόταν λίγο από την μια μεριά και έλεγες: «Σιάξε την κουβέρτα», θα σου έλεγαν: «Σε εμποδίζει στην προσευχή σου;» Αυτήν την χαρά της καλογερικής οι άνθρωποι σήμερα δεν την γνωρίζουν. Νομίζουν ότι δεν πρέπει να στερηθούν, να ταλαιπωρηθούν.
Αν σκέφτονταν οι άνθρωποι λίγο καλογερικά, αν ζούσαν πιο απλά, θα ήταν ήσυχοι. Τώρα βασανίζονται. Άγχος και απελπισία στην ψυχή. «Ο τάδε πέτυχε που έφτιαξε δυο πολυκατοικίες ή που έμαθε πέντε γλώσσες κ.λπ.! Εγώ δεν έχω ούτε ένα διαμέρισμα, δεν ξέρω ούτε μια ξένη γλώσσα. Ωχ, χάθηκα!» Έχει κάποιος ένα αυτοκίνητο και αρχίζει: «Ο άλλος έχει καλύτερο. Να πάρω και εγώ». Παίρνει το καλύτερο, ύστερα μαθαίνει ότι άλλοι έχουν αεροπλάνα ατομικά και πάλι βασανίζεται. Τελειωμό δεν έχουν. Ενώ άλλος που δεν έχει αυτοκίνητο, όταν δοξάζη τον Θεό, χαίρεται: «Δόξα τω Θεώ, λέει, ας μην έχω αυτοκίνητο, έχω γερά τα πόδια μου και μπορώ να περπατήσω. Πόσοι άνθρωποι είναι με κομμένα πόδια, δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, να βγουν έναν περίπατο, θέλουν έναν άνθρωπο να τους υπηρετή, ενώ εγώ έχω τα πόδια μου!» Κι ένας κουτσός που λέει: «Και άλλοι που δεν έχουν και τα δυό πόδια;» και αυτός χαίρεται. Η αχαριστία και η απληστία είναι μεγάλο κακό.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου
Πηγή: aoratospolemostheblog0.wordpress.com

Ο Σαμουήλ ως Κριτής και Προφήτης (20 Αυγούστου)

Εορτάζει στις 20 Αυγούστου εκάστου έτους.
Ο Σαμουήλ καταγόταν από την πόλη Ραμά, βόρεια της Ιερουσαλήμ και ανήκε στη φυλή του Εφραίμ.
Γονείς του ήταν οι ευσεβείς Ελκανά και Άννα, οι οποίοι τον απέκτησαν μετά από πολλές παρακλήσεις προς το Θεό, εφόσον για πολλά χρόνια δεν είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά. Άλλωστε, και το όνομα του Σαμουήλ αποκαλύπτει τη σχετική ιστορία αφού Σαμουήλ σημαίνει «Θεαίτητος». Σε αυτό επίσης μας παραπέμπει και η σχετική αναφορά στο Α΄ Βασ. 1:20.

Επειδή, όπως αναφέραμε οι γονείς του Σαμουήλ ήταν ευσεβείς και αναγνώριζαν πως η γέννηση του Σαμουήλ ήταν ένα δώρο από το Θεό γι’ αυτούς, θέλοντας να Τον ευχαριστήσουν και να δείξουν την ευσέβειά τους, αφιέρωσαν το Σαμουήλ από την παιδική του ηλικία στο ιερό της Σηλώ, όπου τέθηκε υπό την προστασία του ιερέα Ηλεί. Όπως πληροφορούμαστε και από το Α΄ Βασ. 2:26, ο Σαμουήλ μεγαλώνοντας διδάχθηκε εκεί τη Μωσαϊκή θρησκεία και εισήλθε στο πνεύμα της.
Όντας πιστός και αφοσιωμένος στο Θεό, ο Σαμουήλ γίνεται αποδέκτης, μέσω ενυπνίου, της προφητείας του Θεού περί καταστροφής του ιερού της Σηλώ. Στην καταστροφή αυτή δεν συνέβαλε, κατά το Σαμουήλ, μόνο η ήδη υπάρχουσα κακή διαγωγή των υιών του Ηλεί αλλά και η απομάκρυνση του ισραηλιτικού λαού από τη Μωσαϊκή θρησκεία. Έτσι, ο Σαμουήλ άρχισε να κηρύττει την εθνική συμφορά που θα έπληττε ολόκληρο το λαό εξ’ αιτίας της υφιστάμενης θρησκευτικής κατάπτωσης. Όπως αναφέρεται και στο Α΄ Βασ. 3:20, η επαλήθευση της προφητείας αύξησε το κύρος του Σαμουήλ και τον ανέδειξε ως τον αναγνωρισμένο προφήτη του Θεού. Την ίδια περίοδο, και ενώ το ιερό της Σηλώ ήταν ήδη κατεστραμμένο, η κιβωτός της Διαθήκης επεστράφη στους Ισραηλίτες από τους Φιλισταίους (που πλέον θεωρούσαν πως η κατοχή της κιβωτού ευθύνεται για τα κακά που τους βρήκαν) και ετοποθετήθη στην Κιριάθιαρίμ.
Μετά από αυτά τα γεγονότα αρχίζει και η δημόσια δράση του Σαμουήλ, κατέχοντος πλέον το αξίωμα του Κριτή. Η έναρξη της ενεργού δράσης του τοποθετείται γύρω στο 1040. Σιγά σιγά ο Σαμουήλ καθιστά πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο τη Μασσηφά, από την οποία συνεχίζει να κηρύττει την επιστροφή στη Μωσαϊκή θρησκεία. Φθάνοντας σε μεγάλη ηλικία πια και διαπιστώνοντας πως δεν είχε επιτευχθεί ο στόχος του για τη συνένωση του ισραηλιτικού λαού, ο Σαμουήλ, αποφάσισε να εγκαθιδρύσει το θεσμό της βασιλείας. Πίστευε πως υπό  τη διακυβέρνηση από έναν βασιλιά θα ήταν ευκολότερη η αντιμετώπιση των εχθρών και με αυτόν τον τρόπο θα εξέλιπε ο θρησκευτικός συγκρητισμός που επικρατούσε ως τότε. [Τα γεγονότα περί της χρίσεως των βασιλέων από το Σαμουήλ και τα επακόλουθα αυτής, όπως και των σχέσεων μεταξύ του Σαμουήλ και των βασιλέων είναι πιο σωστό να εξεταστούν σε ξεχωριστή ενότητα.]
Η τεράστια αυτή προσωπικότητα του Σαμουήλ, δρώντα ως Κριτή και Προφήτη του ισραηλιτικού λαού, απέκτησε εξαιρετική σημασία και σπουδαιότητα καθώς ο ίδιος αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα υπέρ της Μωσαϊκής θρησκείας και στην προσπάθεια απομάκρυνσης των συγκρητιστικών στοιχείων από αυτήν. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στο Σοφ. Σειρ. 46:13 κ.εξ., όπου ο Σαμουήλ είναι: «᾿Ηγαπημένος ὑπὸ Κυρίου αὐτοῦ Σαμουὴλ προφήτης Κυρίου κατέστησε βασιλείαν καὶ ἔχρισεν ἄρχοντας ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ·………. ἐν πίστει αὐτοῦ ἠκριβάσθη προφήτης καὶ ἐγνώσθη ἐν πίστει αὐτοῦ πιστὸς ὁράσεως».
πηγή: http://www.zoiforos.gr/
το διαβάσαμε στο ιστολόγιο: “Σημεία Καιρών”

Θυμήσου μας Κυρά..

Αυγουστιάτικο
βραδυνό
στο Χονγκ Κονγκ.
Ο ήλιος
οδεύει
προς
την δύση του.

Αυγουστιάτικο βραδυνό στο Χονγκ Κονγκ. Ο ήλιος οδεύει προς την δύση του. Οι δρόμοι της πόλης, παρά την αφόρητη ζέστη και την υγρασία, είναι γεμάτοι από κόσμο. Στελέχη εταιρειών που πάνε να απολαύσουν ένα ποτό μετά την εργασία. Καλοβαλμένες κυρίες που θέλουν να συνεχίσουν τα ψώνια τους. Αλαφιασμένες Φιλιππινέζες που σέρνουν βαριεστημένα παιδάκια, τα οποία μόλις τελείωσαν κάποιο από τα καλοκαιρινά μαθήματά τους.

Στον Άγιο Λουκά, στον έβδομο όροφο ενός ουρανοξύστη στο Central, μιά φούχτα άνθρωποι, διαφόρων εθνικοτήτων, ψάλλουμε την παράκληση στην Μητέρα του Θεού, την πνευματική Μητέρα όλων μας.

Χωρίς «λαμπρότητες». Χωρίς «βυζαντινές μεγαλοπρέπειες». Χωρίς καλλίφωνους ψάλτες. 

Με συντροφιά το ιλαρό φως ενός κεριού, ικετεύουμε. Ικετεύουμε για τους κληρικούς που εργάζονται ιεραποστολικά στην Άπω Ανατολή και στερούνται ακόμα και τα αναγκαία. Ικετεύουμε για τις Ορθόδοξες Κοινότητες και τα μύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ικετεύουμε για τους νεόφυτους, τους κατηχουμένους αλλά και για τους αδιάφορους. Ικετεύουμε για όλους όσοι μας εχθρεύονται και για εκείνους που μας εγκατέλειψαν για να ακολουθήσουν όσους έχουν «την δύναμη και τα χρήματα». Ικετεύουμε για τους λαούς που βρίσκονται ακόμη «εν σκότει και σκιά θανάτου». Ικετεύουμε για τους αδελφούς μας που βρίσκονται σε ανάγκη, που υποφέρουν από ασθένειες, που αδικούνται.

Η ακολουθία πλησιάζει προς το τέλος. Μπροστά στην εικόνα Της, την ευλαβικά στολισμένη με λίγα ευωδιαστά τριαντάφυλλα, ψάλλουμε:

«Ὁ γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, χριστιανῶν ἡ προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, ἀντιλαβοῦ μου καὶ ῥῦσαι, τῶν αἰωνίων βασάνων.

Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει.»

Θυμήσου μας Κυρά εκεί στο Θρόνο του Υιού σου!

 

 πηγή http://www.synodoiporia.gr

Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΕΚ ΣΑΜΑΡΙΝΗΣ (18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1808)

ο βίος και το μαρτύριό του

Ο Νεομάρτυς Δημήτριος ο εκ Σαμαρίνης στη συνείδηση τής Εκκλησίας και τού Γένους*

Από την πρώτη κιόλας στιγμή τού μαρτυρίου του, ο Δημήτριος αναγνωρίστηκε ως άγιος στη συνείδηση και την πίστη της Εκκλησίας. Ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι ο νεομάρτυς Δημήτριος αμέσως δοξάστηκε ως άγιος και ότι πολλά θαύματα έγιναν σε πιστούς μόνον με την επίκληση τού ονόματός του.

Το 1955 στη Σαμαρίνα χτίστηκε μικρή, αλλά ωραία Εκκλησία, με δαπάνη του Ζήση Αγορογιάννη. Στη θέση τού παλιού αυτού ναού χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, ο οποίος εγκαινιάστηκε το 1996 από το Μητροπολίτη Γρεβενών Σέργιο, επί τής αρχιερατείας τού οποίου η εορτή τού νεομάρτυρος Δημητρίου πήρε την αρμόζουσα αίγλη και λαμπρότητα. Στο σημείο αυτό πρέπει να εξαίρουμε τους ανύστακτους αγώνες τού ηρωικού Παπα-Γιώργη τής Σαμαρίανας, το ενδιαφέρον τού οποίου για τα ιερά σκηνώματα τής αγιοτόκου γενέτειράς του είναι υποδειγματικό.
Για το νεομάρτυρα Δημήτριο έγραψε υπέροχη ασματική ακολουθία ο αείμνηστος βορειοηπειρώτης μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, την οποία εξέδωσε ο ρέκτης Μητροπολίτης Γρεβενών Σέργιος. Στη γεμάτη θεολογικό βάθος, λυρισμό και εθνική έξαρση ακολουθία, ο νεομάρτυς Δημήτριος χαρακτηρίζεται ως «οσίων ομόζηλος», «μαρτύρων ομότροπος», «φώστης νεόφωτος», «αθλητών ισοστάσιος», «φοίνιξ αειθαλής και κατάκαρπος», «Εκκλησίας εδραίωμα το νεόδμητον».
Ιδιαίτερα γεραίρεται η γενέτειρα τού νεομάρτυρος, η Σαμαρίνα, από τους κόλπους τής οποίας ξεπήδησε ο νεοφανής αυτός αστήρ. Σε όλη την έκταση τής ασματικής ακολουθίας υπάρχουν φράσεις όπως : «Αγάλλεται ενθέως, η θρέψασά σε Σαμαρίνα», «Σαμαρίνης το βλάστημα και σεπτόν εγκαλλώπισμα, τής Ηπείρου καύχημα το περίδοξον, τής Θεσσαλίας το στήριγμα και Γρεβενών έπαλξις άσειστος», «τής Σαμαρίνης το θείον βλάστημα», «τής Σαμαρίνης τον γόνον ευσεβών το κραταίωμα», «Σαμαρίνης ο εξαίρετος όρπηξ», «η Σαμαρίνα χορεύει η σε βλαστήσασα, την μνήμην σου τελούσα, την φαιδράν Νεομάρτυς».
Με θαυμασμό και δέος στέκεται ο υμνογράφος στις δύο μορφές μαρτυρίου του αγίου, τού μαρτυρίου συνειδήσεως ως μοναχού και τού μαρτυρίου αίματος ως μάρτυρος.
Αυτός είναι ο λόγος που η Εκκλησία τον ονόμασε οσιομάρτυρα. Ο Μοναχός Γεράσιμος με άψογο ποιητικό τρόπο παραλληλίζει τις δύο μορφές μαρτυρίου ως εξής: « Ασκήσει το πρότερον, καθαγιάσας τον νουν, αθλήσει το δεύτερον καταπαλαίσας εχθρόν, Χριστόν εμεγάλυνας,…».
Για την εποχή μας, μία εποχή αποπροσανατολισμένη πνευματικά, εποχή βίας, ταχύτητας και παραλογισμού, που τα χριστιανικά κριτήρια της ζωής έχουν εκλείψει και τα πάντα έχουν καταλυθεί από την ευδαιμονιστική μανία του τεχνοκρατούμενου αιώνα μας, ο νεομάρτυς Δημήτριος ο εκ Σαμαρίνης αποτελεί αληθινό πρότυπο χριστιανού και παρέχει δυνατό μέτρο αγωνιστικότητας και συνέπειας στις αρχές.
Ομολογουμένως ο νεομάρτυς Δημήτριος:
Μας δείχνει το δρόμο τής εμμονής μας στη δοκιμασμένη ελληνορθόδοξη παράδοση, η οποία δεν είναι μία στείρα παρελθοντολογία, ούτε μία άγονη επιστροφή σε παρωχημένες μορφές ζωής, αλλά ένας συσσωρευτής πείρας ζωής, ένα δυναμικό γίγνεσθαι και μία ζωντανή παρουσία που γονιμοποιεί και τρέφει τη νεοελληνική μας διάρκεια.
Αυτό το ελληνορθόδοξο ιδεώδες, που χώρισε στα δυό την παγκόσμια ιστορία, διέπλασε τον βυζαντινό και νεώτερο ελληνισμό και απετέλεσε τη βάση τής δημιουργίας τού ευρωπαϊκού πολιτισμού, δεν μπορεί να παραθεωρηθεί από το σύγχρονο ελληνικό σχολείο. Η ελληνορθόδοξη αγωγή, όπως εκφράζεται από το μάθημα τών θρησκευτικών, αποτελεί μία παρεμβολή στη ζωή τών νέων, αφού είναι ένας τέλειος ανθρωπισμός.
Δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη τής προσωπικότητας, αφού έχει μοναδική παιδαγωγική σημασία και αξία. Ικανοποιεί θεμελιώδεις προδιαθέσεις τής ανθρωπίνης υπάρξεως, ρίχνει πλούσιο φως στα αιχμηρά υπαρξιακά και μεταφυσικά ερωτήματα. Δημιουργεί ανώτερα οντολογικά βιώματα. Ορίζει το νόημα τού υπάρχειν μέσα στον κόσμο.
Αυτήν την παράδοση τη ζούμε καθημερινά στην Εκκλησία, την Τέχνη, τη Λογοτεχνία, τα ήθη και έθιμα τού λαού μας. Πολιτιστικά είμαστε απόγονοι τού βυζαντινού πολιτισμού, που είναι η ελληνορθόδοξη παράδοση, όπως τη ζούμε σαν εκκλησιαστική ζωή και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα ηθών και εθίμων και τών αλλοτινών και τωρινών μορφών κάθε είδους τέχνης.
Τα δημοτικά μας τραγούδια, ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Σολωμός, ο Μακρυγιάννης, ο Παπαδιαμάντης, η αρχοντιά τής Σαμαρίνας, τού Μετσόβου, τής ελληνοπρεπούς Μοσχοπόλεως και γενικότερα τού βλαχόφωνου Ελληνισμού είναι μερικά χαρακτηριστικά δείγματα τής ζωής τού βυζαντινού πολιτισμού, που μετουσιώνεται βέβαια σε νέα δύναμη και εκφραστικά σχήματα.
Λόγοι δηλ. ιστορικοί και εθνικοί, αλλά και λόγοι που πηγάζουν από το παιδαγωγικό και επιστημονικό αίτημα τής αγωγής τού όλου, επιβάλλουν τη γνωριμία τών μαθητών με την ανεπανάληπτη Ελληνορθόδοξη παράδοση.
Ο νεομάρτυς Δημήτριος, «Σαμαρίνης το βλάστημα, και σεπτόν εγκαλλώπισμα τής Ηπείρου καύχημα το περίδοξον», εκπλήρωσε τον προορισμό τής ζωής, την κατά Χριστόν τελειότητα.
Γι’ αυτό ακούει από το στόμα τού Χριστού το «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ, είσελθε εις την χαράν τού Κυρίου σου». Η στρατευόμενη Εκκλησία, προσδοκώντας εναγώνια την αυγή τής Θείας Βασιλείας, παρακαλεί τον νεομάρτυρα διά στόματος τού υμνογράφου: «Ως τής άνω δόξης κοινωνός, υπέρ ημών τη Τριάδι πρέσβευε, οσιομάρτυς Δημήτριε, τών πιστώς τιμώντων σε».

****

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

Ο νεομάρτυρας Δημήτριος γεννήθηκε στη Σαμαρίνα στα τέλη του 18ου αιώνα.
Από μικρός είχε κλίση προς τον μοναχισμό, ήταν μαθητής του πατρο-Κοσμά του Αιτωλού και εκάρη μοναχός στο παλαιό Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στη Σαμαρίνα το οποίο ήταν ενεργό μέχρι το 1921-22.
Την εποχή που έζησε ο Άγιος, η περιοχή ήταν εμπόλεμη με τους αρματωλούς και τους κλέφτες να πολεμούν κατά των τούρκων. Ο νεομάρτυρας Δημήτριος ήταν και εκείνος ανάμεσα στους αγωνιστές της ηρωϊκής Σαμαρίνας.
Μετά την κατάπνιξη από τον Αλή Πασά το 1808 της επανάστασης που υποκίνησε ο ιερέας και οπλαρχηγός ο π.Ευθύμης Βλαχάβας (αρχηγός της επανάστασης στη Θεσσαλία), ο Δημήτριος βγήκε από το μοναστήρι και γύριζε τα χωριά της περιοχής κηρύττοντας τον λόγο του Θεού.
Μετά από συκοφαντία τον συνέλαβε ο Αλή Πασάς τον φυλάκισε και διέταξε τον άγριο βασανισμό του.
Ο νεαρός Δημήτριος υπέστη διάφορα είδη βασανισμών.
Εκείνη την εποχή πρόξενος της Γαλλίας στα Ιωάννινα και περιηγητής της περιοχής, ήταν ο φιλέλληνας François Pouqueville (Πουκεβίλ) ο οποίος είχε συναντήσει τον Άγιο στα βουνά της Πίνδου και στη συνέχεια ήταν παρόν στην ανάκριση και τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη ο Δημήτριος από τους μωαμεθανούς τα οποία και κατέγραψε.
Ο Αλή Πασάς προσπαθούσε να εκμαιεύσει πληροφορίες για ενδεχόμενη υποστήριξη που είχε το κίνημα του Βλαχάβα από την Ρωσία. Ο Δημήτριος αρνήθηκε να απαντήσει και συνεχώς επικαλείτο το Χριστό για να ενισχύεται και να αντιμετωπίζει τον πόνο.
Ο Αλής του ζήτησε να αφαιρέσει την εικόνα της Παναγίας, την οποία φορούσε στο στήθος του, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Η μανία του τυράννου και των βασανιστών του έγινε μεγαλύτερη και επινόησαν κάθε μορφής βασανιστήρια για να κάμψουν τον Δημήτριο.
Έτσι οι δήμιοι με καλαμένιες ακίδες τρύπησαν τους βραχίονες του και έπειτα τις έμπηξαν στα νύχια των χεριών και των ποδιών του. Στη συνέχεια έσφιξαν το κεφάλι του σε σιδερένια μέγγενη η οποία με την επίκληση του Χριστού και της Παναγίας έσπασε!
Έπειτα τον κρέμασαν ανάποδα σε μια φωτιά και του έκαψαν το κεφάλι αλλά για να μην πεθάνει γρήγορα τον τράβηξαν από τη φωτιά. Του έβαλαν μια σανίδα στο στήθος και άρχισαν να πατούν και να χοροπηδούν πάνω της για να του σπάσουν τα κόκκαλα.  Ύστερα ο Αλή Πασάς έκτισε τον Δημήτριο μέσα σ’ έναν τοίχο, αφήνοντας μόνο το κεφάλι του απ’ έξω για να παρατείνει το μαρτύριο. Ο Μάρτυρας άντεξε έτσι 10 ημέρες.
Τελικά παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, στις 18 Αυγούστου του 1808.
Βλέποντας το μαρτύριο και τη γενναιότητα του Δημητρίου, ένας από τους παρόντες μωαμεθανούς πίστεψε στον Χριστό, βαπτίσθηκε και έλαβε το όνομα Γεώργιος.
Συνελήφθη στο Αγρίνιο από ανθρώπους του Αλή Πασά και έλαβε και εκείνος μαρτυρικό θάνατο.
.

Ο Pouqueville για το μαρτυρικό τέλος του Δημητρίου αναφέρει χαρακτηριστικά:

 .
Το μαρτύριο και η επανάσταση του Βλαχάβα προετοίμαζαν τον θρίαμβο ενός ασθενικού θνητού, που είχε ως μόνα όπλα την προσευχή και την πραότητα. Ενός από τους λειτουργούς του Χριστού που έχουν προορισμό να στηρίζουν τους δειλούς στις τρικυμίες του κόσμου και των οποίων το αίμα ανακατεμένο με το αίμα του πολεμιστή ξανάφερε με το μαρτύριο την τιμή του χριστιανικού ονόματος στην πρώτη αίγλη. Ο μοναχός Δημήτριος από τη Σαμαρίνα.

Ο μεγάλος μας ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης αφιέρωσε στον Νεομάρτυρα Δημήτριο και στον Εθνομάρτυρα π. Ευθύμη Βλαχάβα το περίφημο επικό ποίημα «Τα Μνημόσυνα».

,

Το 1984 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενέκρινε Ασματική Ακολουθία του Αγίου την οποία συνέθεσε ο σύγχρονος υμνογράφος μας μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 18 Αυγούστου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Σαμαρίνης τὸν γόνον εὐσεβῶν τὸ κραταίωμα, τὸν νεοφανῆ Ἀθλοφόρον, τοῦ Σωτῆρος Δημήτριον, τιμήσωμεν συμφώνως οἱ πιστοί· ἀθλήσας γὰρ στερρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ, Ἐκκλησίας ἀνεδείχθη νέος ἀστήρ, καὶ τῶν βοώντων πρόμαχος· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ὀσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐκλπηροῦντι διὰ σοῦ, ἡμῶν τὰ αἰτήματα.
Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἡ ἁγία μνήμη σου ἁγιασμὸν χορηγοῦσα, τοῖς πιστοῖς ἐπέφανεν, Ὁσιομάρτυς Κυρίου· βίῳ γὰρ, καὶ λόγῳ θείῳ πιστοὺς στηρίξας, ἤθλησας, ὑπὲρ τῆς δόξης Χριστοῦ ἀνδρείως, καὶ θεόθεν ἐκοσμήθης, διπλῷ στεφάνῳ μάκαρ Δημήτριε.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῆς Ἠπείρου θεῖος βλαστός, χαίροις Θεσσαλίας, λαμπαδοῦχος ὁ φαεινός· χαίροις ὁ ἀθλήσας, στερρῶς ὑπὲρ Κυρίου, Ὁσιομάρτυς χαῖρε, Χριστοῦ Δημήτριε
,

* Από ομιλία τού καθηγητού μας στο Α.Π.Θ. κ. Τρίτου, την οποία εκφώνησε την 16.8.2008 στη Σαμαρίνα με την ευκαιρία συμπληρώσεως 200 ετών από το μαρτύριο τού νεομάρτυρος Δημητρίου. Τής Αρχιερατικής λειτουργίας προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γρεβενών κ.κ. ΣΕΡΓΙΟΣ.
(πηγή: Δυτικομακεδονικόν Ημερολόγιον, έτος 2010)

 Συντομευμένος σύνδεσμος : http://wp.me/p12k4g-3j2
από το Ελληνοϊστορείν- ευχαριστούμε για την άδεια αναδημοσίευσης

Ψηλά το κεφάλι βρε παλληκάρι!

(γράφει ένας πατέρας , βλέποντας τα παιδιά του… πολύ ενδιαφέρον κείμενο)

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΤΟ ΜΠΑΚΙΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΥΣΟ! ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΟΣ.

Ανδρεαδάκης Νίκος

Κυριακή μεσημέρι. Μόλις επιστρέψαμε στο σπίτι από την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία όπου κοινωνήσαμε όλοι μαζί. Ετοιμαστήκαμε για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την εβδομάδα που έρχεται…

Η σύζυγος με την βοήθεια του Θεού, είναι έγκυος στον τέταρτο μήνα. Καθώς ετοιμάζει το κυριακάτικο τραπέζι, βγήκα έξω με τους δύο γιους μου να παίξουμε μπάλα και να ασχοληθώ λίγο μαζί τους. Είναι ευκαιρία σήμερα που είναι Κυριακή και δεν εργάζομαι, να έρθουμε πιο κοντά…

Καθώς παίζουμε, παρατηρώ τα παιδιά μου ότι είναι πολύ χαρούμενα που ο μπαμπάς τους είναι σήμερα εκεί, μαζί τους. Ξέρεις πατέρα ποια είναι η καλύτερή μου ημέρα; Η Κυριακή, γιατί είσαι όλος δικός μας…Έτσι μου είχε πει κάποτε ο μεγάλος μου  γιός που είναι επτά χρονών. Τα βλέπω που είναι ξέγνοιαστα και γελούν συνέχεια και ένα σφίξιμο με πιάνει στο στομάχι…

Γκολ!!! Μπαμπά, σου έβαλα γκολ!!! Όταν μεγαλώσω θα γίνω ποδοσφαιριστής, μου λέει ο μεγάλος. Όταν μεγαλώσω θα γίνω πιλότος και θα σας βλέπω από ψηλά, μου λέει ο μικρός, που είναι τεσσάρων χρονών. Δεν αντέχω…Το σφίξιμο στο στομάχι έγινε λυγμός και τα μάτια μου βούρκωσαν…Τα δάκρυα που κύλησαν λες και δεν βγήκαν από τα μάτια μου. Είναι λες και βγήκαν από την καρδιά μου…Αναρωτιέμαι, τι μέλλον ετοιμάζουμε για αυτές τις ψυχούλες; Τι θα βρουν μπροστά τους τις ημέρες που έρχονται; Γιατί με τις επιλογές μας ή ακόμα με την ανοχή μας στις επιλογές των άλλων αδικήσαμε τόσο πολύ τα παιδιά μας;

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον της Πατρίδος. Είναι η συνέχεια η δική μας αλλά και των προγόνων μας…Αλήθεια, αξίζουμε την ελευθερία που μας χάρισαν οι πρόγονοί μας; Αξίζουμε την ευλογία που μας έστειλε ο Θεός στο σπίτι μας και έχουμε παιδιά; Οι παππούδες μας θυσίασαν την ίδια τους τη ζωή, τις οικογένειές τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι. Είμαστε τελικά ελεύθεροι;

Μήπως τελικά είμαστε δούλοι των παθών μας;   Πουλήσαμε την ελευθερία μας, την κληρονομιά χιλιάδων ετών, την ίδια την αξιοπρέπειά μας για λιγότερο από τριάντα αργύρια…Αναρωτιέμαι  τι να έφταιξε και αφήσαμε πίσω μας τις αξίες που χαρακτηρίζουν τους ΕΛΛΗΝΕΣ. Πού πήγαν τα ιδανικά της φυλής; Θα δώσουμε λόγο για αυτά που κάναμε και για αυτά που ανεχόμαστε…Η ανοχή είναι συνενοχή…Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε πως όταν θίγεται η Πίστη μας και η Πατρίδα μας δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπούμε…

Θυμήθηκα τον γέροντα-Άγιο Παΐσιο και γλύκανε λίγο η ψυχή μου. Τον αγαπώ πολύ τον παπουλάκο μου. ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΣΤΑΩ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ! Είναι ζωντανός και όποτε τον χρειαστούμε τρέχει άμεσα να βοηθήσει…Μα να τον βλέπω δίπλα μου…Μου χαμογελάει πατρικά με τα μεγάλα μαύρα μάτια του που ξεχειλίζουν από αγάπη και μου λέει: Γιατί στενοχωριέσαι ευλογημένε; Γιατί απελπίζεσαι;

Η απελπισία παιδί μου, είναι παγίδα από το ταγκαλάκι…Αυτοί έχουν το χρήμα, έχουν την εξουσία σε ετούτον τον ψεύτικο κόσμο ενώ εμείς οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ που είμαστε μέσα στα ΑΓΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ έχουμε τον ίδιο τον ΧΡΙΣΤΟ!!! Λίγο πράγμα το θεωρείς αυτό; Δεν θυμάσαι παιδί μου που λέει ο ψαλμωδός, πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς·;  

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΒΡΕ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ!ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΤΟ ΜΠΑΚΙΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΥΣΟ! ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΟΣ…

Πήρα την εικόνα του από το εικονοστάσι του στην αυλή μου και την φίλησα με δάκρυα χαράς στα σαρκικά μάτια…Σε ευχαριστώ παπουλάκο μου…Να είσαι δίπλα στο Γένος από εδώ και στο εξής…Σε χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ..Την ευλογία σου να έχουμε….

.

Πηγή: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ